28. sep, 2017

Een jaar en 122 dagen zonder Sunshine

Gisteren heb ik het weer eens geprobeerd. Naar de Nederlandse versie kijken van een Australisch programma. In dit geval heb ik het over ‘houserules’. Daar waar ik kan genieten van de leuke mensen, een uitzonderingetje hier en daar nagelaten, die aan de Australische versies meedoen en hoe dat programma in elkaar zit, valt die Hollandse versie ontzettend tegen. Wat zijn we hier eigenlijk een zeikerds en ruzie makers zeg. Ik denk dat ik misschien wel moet emigreren of zo.

Ruzie hebben ze in de versie van down under ook wel eens een beetje maar toch heel anders. Datzelfde heb ik bij programma’s als Masterchef ook. De Australische en Nieuw Zeelandse versies vind ik leuk om te zien. De Engelse gaat ook nog wel maar de Amerikaanse en Nederlandse versie vind ik tenenkrommend. Dat is gelijk een heel andere sfeer en de mensen zitten anders in elkaar. Ben ik daar de enige in?

Op het moment kan ik er niet eens naar kijken hoor, zelfs niet naar de Australische versie. Ik neem ze op, misschien kijk ik dan wel als ik me weer wat beter voel. Ik word er namelijk nu heel zenuwachtig van, al dat gestress en gezanik, daarom zet ik het maar niet op. Ik kijk al niet veel tv op het moment, dat is teveel van het goede. Lezen lukt ook niet echt, dan vallen mijn ogen dicht. Schrijven gaat nog wel, maar dan alleen mijn blog. Voor de rest ligt alles stil. Eigenlijk ben ik wel blij dat ik nu veel slaap nodig heb, veel anders lukt niet eens.

Hoe het dan kan dat mijn dagen zo voorbij vliegen, snap ik zelf ook niet. Zoals vandaag, dan ben ik pas bij elven wakker. Er staat me vaag iets van bij dat de katten hebben geprobeerd om me wakker te krijgen. Die hebben honger natuurlijk of meer trek in natvoer want honger hoeven ze niet te hebben. Maar daar ben ik blijkbaar toch weer doorheen geslapen of zo.

Dat heb ik dus als ik zo’n, voor mij nu, enerverende dag achter de rug heb. Eerst naar de bedrijfsarts geweest, daarna even rusten want anders ben ik op. Dan dat hele stuk, nou stuk, ja voor mij toch wel, lopen naar de winkel. Dat was echt een uitdaging en ik was de straat nog niet uit of ik was al helemaal duizelig. Toch heb ik doorgezet. In de winkel, met al die mensen, voel ik me ook niet prettig. Het enige dat ik dan prettig vind is dat ik op het karretje kan hangen.

Door het stuk lopen kreeg ik namelijk ook weer ontzettend last van mijn onderrug. Dus hangend door de winkel, briefje in mijn zak voor de nodige boodschapjes en zorgen dat je er weer zo snel mogelijk uit bent. Maar ja, dan moet je nog het stuk terug lopen. Ik kwam terug met dingen die niet op mijn briefje stonden en wat ik wel moest hebben. Ik was natuurlijk vergeten dat ik een briefje had. Maar goed, dat geeft niet, ik ga er al aan wennen. Dat komt vanzelf wel weer. Ik leg me er maar bij neer nu, het is niet anders.

Alleen vandaag blijkt dan hoe zwaar het was want ik was niet wakker te krabben door de cits. Ik heb er sinds gisteravond weer een paar mooie exemplaren bij, van die krabbels dan, geen katten hoor, het is wel goed zo. Rainbow is zo wild enthousiast ’s avonds als ze hun snoepjes krijgen. Hij ziet dat ik de pot met snoepjes pak, de andere 3 zitten al netjes klaar op hun eigen plekjes, hij springt zo van de leuning van de bank een meter of 2 mijn kant op. Hij springt net naast de pot en grijpt met zijn voorpoten mijn knie en glijdt zo naar beneden.

Ik heb eventjes tot 20 geteld. Dat deed best zeer. Ik moet hem wel als eerste snoepjes geven want anders valt hij de anderen gewoon aan. Zo gek is hij erop. Echt hoor, het kleine monstertje! Met moeite krijg ik de hand snoepjes eruit gepakt, omdat hij er al hijgend en kwijlend met zijn koppie in de pot probeert te komen. Opzij schuiven helpt niet.

Als hij dan zijn snoepjes op heeft, en de anderen ook, dan gaat hij al de plekjes af en likt het gemorste kruim van de anderen ook nog op. Bij Aurora’s plekje heeft hij vaak mazzel, die wil nog wel eens een brokje vergeten.  Daarna taaien ze allemaal af en kan ik rustig gaan slapen. Ik denk dat ik een praatgroep ga oprichten: ‘mishandeld kattenpersoneel en hun verhalen’. Dat loopt vast storm.

Ik was de afgelopen nachten vergeten om brokjespap neer te zetten voor de kleintjes. Gelukkig vergat ik dat gisteren niet, vooral niet omdat ik weer zo laat wakker was. Dat is het enige dat Rainbow dan nog wel eens wil eten, buiten natvoer dan. Lastig hoor, zo’n niet brokjes etend kattenkind. En dan in de ochtend, heb je weer Skylar die liever het eten van de anderen opeet. Dat lijkt gewoon wel een sport te worden voor hem. Hij kreeg het vandaag weer voor elkaar dat Moonlight zijn eten niet opat. Lummeltje ook hoor, die Skylar.

Wat dat lopen betreft, de bedrijfsarts kan voor vandaag toch echt even de pot op. Ik doe vandaag gewoon helemaal niets. Morgen ga ik namelijk naar de Paranormaal Therapeut, PeeT, samen met Miranda. Fijn dat ik met haar mee kan rijden want ik zou er nu zelf niet toe in staat zijn, dat is vorige keer wel gebleken. Dan lig ik vannacht weer met zenuwpijnen en noem maar op, daar pas ik even voor. Ik weet zelf dat ik hier meer aan zal hebben dan welke goeie psychotherapeut dan ook. Maar goed, ook daar moet ik nog even de website van doorkijken en mailen voor een afspraak.

Op aanraden van de bedrijfsarts ook, anders moet ik minstens drie maanden wachten, zo lang is die wachtlijst. Dat vond hij niet zo handig voor mij nu, vandaar dat ik zelf mocht besluiten of ik naar deze therapeut wilde of niet. Ook zijn het daar geen psychologen maar psychiatrisch verpleegkundigen en die kunnen niet zo de diepte ingaan als bij mij nodig is, vindt hij dan. Daar kon ik me wel in vinden eigenlijk.

Dan is het ook niet morgen dat ik een afspraak heb maar zeker geen 3 maanden, dat duurt gewoon te lang. Het traject zal zwaarder zijn maar meer effect hebben voor mij. Ik wil dat zelf natuurlijk ook, hoe eerder ik weer de oude ben, hoe fijner. Begin november moet ik weer terug bij de bedrijfsarts komen en dan hoop ik al een afspraak gehad te hebben. Maar dan moet ik wel stappen ondernemen. Daar zit mijn dag vandaag dan vol mee. Ik ga douchen, mijn haar doen vanavond en die website doorspitten. Dat is voor mij dus hetzelfde gevoel als een zware werkdag hebben. Omdat ik dingen moet en het daar benauwd van krijg.

Kom ik wel weer overheen hoor, maar het is gewoon raar dat het zo is. Met een therapeut moet je ook wel een klik hebben maar ja, dat weet je nooit van te voren. Dat gaan we wel merken en anders kan ik toch altijd weer terug switchen naar dat andere gebeuren. Dat komt vanzelf wel weer. Waar ik zelf in het begin dacht dat een paar weken rust het wel zouden verbeteren, is dat gewoon helemaal niet zo. De bedrijfsarts zei ook dat dit, als ik er niets aan doe, zelfs nog kan verslechteren. Nou daar moet ik toch echt niet aan denken! Ik vind dit al erg genoeg hoor.

Mijn kleine man, Rainbow, ligt heerlijk naast me te slapen hier terwijl ik typ. Mijn middel man, Skylar, ligt vlakbij in het mandje van de krabpaal. Aurora zie ik af en toe voorbij lopen en weer naar boven gaan. Mijn grote man, Moonlight, die ligt vlakbij boven op mijn kast, de boel in de gaten te houden. Oh en dan loopt hij gelijk weg en gaat in het hokje van de andere krabpaal liggen. Ook voor de 2 groten zal ik morgen om raad vragen. Dat is ook wel nodig. De kleintjes heb ik niet meer zien of horen niesen. Hopelijk was dat gewoon een stofje of zo. Bij de groten lijkt het wel iets beter te worden maar toch, het is niet weg. Daar moet dan ook zeker wat aan gedaan worden.

Op de foto’s zie je mijn viertal aan het spelen met hun nieuwe speeltje. Dat trilt en zoemt en dat is natuurlijk heeeeel interessant. Dan krijg je als kattenmoeder eindelijk een keer de gelegenheid om ze alle 4 tegelijk op de foto te krijgen. Al wat je moet doen is het speeltje aanzetten en blijven zitten met een camera in de aanslag. Dat lukt ook niet altijd hoor, maar dit keer toevallig wel. Dan ga ik nu even douchen, nadat ik de bakken heb gedaan want anders sta ik op allerlei korrels te dansen en dat doet zeer. De dag is alweer bijna om zo.