8. mrt, 2018

Een jaar en 283 dagen zonder Sunshine

Wel grappig eigenlijk, gisteravond deed het alleen nog pijn onder mijn hielen. Eh, oké dan. Raar verschijnsel toch weer. Ik vraag me af hoe lang dat er al zit maar dat het me niet op is gevallen of dat het van nu opeens weer iets nieuws is. Alles beter dan die vreselijke krampen hoor, dat weet ik wel zeker. Lekker is dit ook niet maar het is nog te doen. Zolang je niet staat heb je er al helemaal geen last van. Dan voel je alleen een soort van druk erop maar geen pijn. Voetjes van de vloer maar dan anders. Je wordt er wel vindingrijk van.

Ik weet niet waarom maar nadat ik op de bank was gaan zitten ben ik me toch in een bankcoma gevallen! Ik heb gewoon echt de hele avond liggen slapen. Pas na tien uur werd ik wakker. Eenmaal wakker begreep ik waarom. Er waren een aantal katten naar me aan het staren. Ja zeg, het is nog geen tijd hoor, even wakker worden. Moonlight was het daar niet mee eens en ging om me heen lopen mauwen. Ja, ja, je krijgt zo je zin hoor. Ik voelde me nog behoorlijk moe en daarom ben ik maar haast gaan maken om de avond hier af te sluiten en de harige mafiosi van snoepjes te voorzien.

Ik heb nog wat naar de tv liggen staren en ben toen gewoon weer in slaap gevallen. Het lijkt altijd wel of ik zulke slechte dagen weg moet slapen of zo. In het begin sliep ik dan ook hele dagen en dat is gelukkig wel afgenomen. Toch moet er blijkbaar dan nog extra geslapen worden om het echt weg te krijgen. Ik voel me vandaag dan ook wel ietsje beter dan de dagen hiervoor. Of dat nou door het vele slapen komt weet ik niet zeker maar toch lijkt het wel iets met elkaar te maken te hebben. Ook vandaag zal er verder nergens iets van komen. Ik moet naar de zaak voor een eerste koffiemomentje. Ik heb geen idee wat ik daarvan moet verwachten dus we wachten het maar af. Ik ben benieuwd hoe me dat zal vermoeien of juist niet. We gaan het beleven.

Door mijn rare tijdsbesef en hoe mijn dagen lopen, ben ik daarom alleen maar daar mee bezig. Ik kan me niet haasten, daar heb ik mezelf mee. Daarom is mijn ochtend verloren in me wassen en aankleden en even de bakken doen. Een beetje opmaken en dan is het zo langzamerhand wel tijd om weg te gaan. Er komt dan ook helemaal niets anders uit mijn handen. Ook zoiets raars. Er is toch net zoveel tijd in een dag dan andere dagen maar toch beleef ik dat dan anders. Net zoals wanneer ik visite krijg, of weg moet. Daar ben ik dan zo lang mee bezig dat het allemaal meer tijd opslokt dan wat dan ook. Ik heb geen idee hoe ik dat weg moet krijgen maar ik hoop dat dit gewoon weer een beetje zal normaliseren naarmate ik beter word. Anders zou ik het ook niet weten.

Als ik volgende week naar Stefan ga, heb ik hem in elk geval weer veel te vertellen en te vragen. Vandaag is het internationale vrouwendag, dat maakt het dan ook mijn dag want ik ben vrouw. Nou, wat een feest zeg. Ik heb geen idee of het wat inhoudt maar goed, het zal wel. Mijn vader had ook vandaag jarig geweest, als hij hier nog was geweest. Weet je dat ik eigenlijk niet eens weet in welk jaar hij nou precies was geboren. Ik moet nog ergens het trouwboekje hebben van mijn ouders. Daar zal het wel in staan maar ik heb voor nu even geen idee waar ik dat gelaten heb. Ik was toen, voor ik zo ziek werd, begonnen aan al die dingen uit te zoeken. De grootste doos staat er nu nog en is nog steeds niet uitgezocht of zo.

Ik kon het opeens niet meer opbrengen en ook nu roept het nog steeds niet naar me om het toch maar eens een keertje te doen. Dat zal nog wel komen hoor, ik ben normaal gesproken enorm van het opruimen. Ik heb er nu alleen geen behoefte aan. Misschien is dat ook maar beter want ik ben ook alles kwijt over waar ik alles nou precies gelaten heb en zo. Dat is niet zo handig. Eigenlijk heb ik gewoon alles voor niets gedaan. Als in een soort roes of zo. Ik weet dat ik het gedaan heb maar ik weet alleen niet meer wat en hoe en waar. Daarom laat ik het nu maar gewoon voor wat het is. Dat komt wel weer een keer als ik wat beter ben geworden. Dan weet ik misschien nog wel wat ik ermee doe of gedaan heb.

Toch vind ik het niet leuk dat ik niet eens kan zeggen hoe oud mijn vader nu geworden zou zijn. Alleen die achtste maart, die zit wel goed in mijn hoofd. Maar dat komt ook omdat ik hem dan altijd belde. Behalve de laatste paar jaren van zijn leven. Toen hadden we gewoon helemaal geen contact meer. Mijn vader heeft ook nooit zo'n prominente plek in mijn leven gehad. Toen ik twee was, waren ze al gescheiden en toen zag ik hem bijna nooit meer. Een heel enkel keertje nog op een verjaardag. Dat was altijd heel raar, dat weet ik nog wel. En de keer, ik was een jaar of tien, dat ik hem belde en zijn echtgenote aan de telefoon kreeg. Zij zei toen dat hij dood was, wat niet waar was maar het zorgde er wel voor dat ik helemaal hysterisch was. Niet zo'n heel aardig mens, die echtgenote. Wie doet zoiets nou tegen een klein kind? Maar goed, het was zo. Ondanks alles heb ik wel dit leven aan hem ook te danken. Gefeliciteerd pa!

Maar goed, ik zal het nog wel een keertje opzoeken. Dan is dat ook weer opgelost. Ik heb daar voor nu alleen geen zin in. Het viel me op, dat is alles. Het was een aparte man, maar ja, dat heb ik dan zeker van hem. Ik ben ook niet zo doorsnee eigenlijk. Zeker niet sinds ik de boeken van Jozef Rulof ben gaan lezen. Die hebben me al helemaal verandert. Ik voel me dan ook het prettigst bij mensen die de boeken ook lezen. Het gaat zo je wezen doorweven dat je er bij alles en altijd over nadenkt hoe je dat kan inpassen in de kosmische wetten. Het is dan altijd fijn om met gelijkgestemden daarover te kunnen praten. Wat was ik blij toen ik op Facebook daar ook groepen over vond. Ik heb zelfs een eigen pagina, samen met Agnes, gemaakt. Want ook onder de lezers zitten er flinke verschillen.

De één is nou eenmaal verder dan de ander. Dat geldt voor alles in het leven, niet alleen voor wie de boeken lezen. Kijk maar eens gewoon naar jezelf. Hoe waren je denkbeelden en ideeën toen je heel jong was en hoe zijn ze nu? Die zullen toch echt wel met je meegegroeid zijn. Die zijn echt niet hetzelfde gebleven. Dat komt enkel en alleen maar omdat je zelf bent gegroeid. Wijsheid komt met de jaren en dat is ook zo. Hoe je kon reageren op iets in je jonge jaren, dat zal veranderen naarmate je ouder wordt. Hoe meer je meemaakt, hoe meer je groeit. Als mens en in wijsheid en inzichten. Daarom verandert alles geleidelijk met je mee en pas je je eigen denkbeelden ook aan. Zo gaat het met alles. Best wel mooi eigenlijk. Het enige nadeel van ouder worden is dat je lichaam ook ouder wordt.

Ik bedenk me wel eens dat ik graag een jaar of twintig zou willen zijn weer, maar dan alleen als ik ook alles mag weten wat ik nu weet. Hoe anders zou je dan de dingen niet aanpakken en hoe anders zou dan je leven er wel niet uitzien? Dat zou echt enorm veel verschil maken, dat weet ik wel zeker. Volgens mij zouden we dan vooral een aantal dingen gewoon niet doen. Of compleet anders. Zou ik mogen kiezen om weer twintig te zijn maar dan niet dit allemaal nog te weten, dan blijf ik liever gewoon zoals nu. Dan zou het geen nut hebben want dan zou ik het allemaal nog voor mijn kiezen gaan krijgen.

Nee, dank je wel, laat maar dan. Dan ga ik gewoon op de oude voet(en) verder. Ik zou mijn opgebouwde wijsheid voor niets ter wereld meer kwijt willen. Ik denk dat ik daar niet de enige in zal zijn. En dan steekt een flink spinnende Rainbow die aandacht wil, even zijn koppie helemaal in mijn mok, waardoor hij nu op een brommertje lijkt, qua geluid, en dan is je hele dag goed. Gek beestje maar zo lief...