9. mrt, 2018

Een jaar en 284 dagen zonder Sunshine

Gisteren dus voor de eerste keer een koffiemomentje op de zaak, na een hele lange tijd. Ik zag er erg tegenop maar het viel wel mee. Dat het een uurtje kletsen met een collega was, hielp daar zeker wel aan mee. Dat gaat blijkbaar wel maar ja, een uurtje kletsen gaat mij niet al te moeilijk meer af. Het plan was om erna nog even een boodschapje te gaan halen maar dat ging niet door. Op zich had het nog gekund maar toen ik op het punt stond weg te gaan, kwamen er twee collega's en mijn dochter langs lopen. Zij gingen een sigaretje roken en ik besloot dan nog even met hun mee te gaan. Dat was er net teveel aan. Hun drukke geklets over van alles joeg mij de rillingen over mijn rug en weg was al mijn energie.

Dan maar door naar huis. Ik heb nog eten hoor, ik kan ook vandaag nog even thuis blijven. Dan ga ik morgen maar weer proberen iets te halen. Wel lastig want dat is weer een zaterdag en die zijn altijd druk in de winkels. Dat vind ik echt nog niet fijn en dat put me dan ook altijd veel meer uit dan dat ik op de rustige momenten ga winkelen. Misschien toch maar even door mijn vriezer spitten en zien of ik het kan uitzingen tot maandag. Tussen de middag is het meestal een stuk rustiger op weekdagen. Dat is veel fijner dan om te winkelen. Ik kan nog niet tegen zo'n mensenmassa met de bijkomende drukte. Daar was ik voor ik ziek werd ook al geen fan van hoor, dat moet ik er wel bij zeggen. Dat zal altijd wel zo blijven.

De kistjes die ik gekocht had om een tafel van te maken, zijn nu kastjes geworden. Zo gaat dat hier. Ik had aan Kim en Agnieszka de link van de Kistenkoning doorgestuurd. Daar heb ik de kistjes online gekocht. Kim zag opeens dat ze precies die tafel hadden, die ik wilde gaan maken. En als je gaat zitten optellen, inclusief plaat laten zagen, plankjes ertussen en noem maar op, kwam hij gemaakt en al, net zo duur uit. Nou ja, daar gaan we natuurlijk niet moeilijk over doen. Ik had de kistjes voor de visite even uit de weg gezet, tegen de achterkant van de bank aan. Dat stond eigenlijk wel heel erg leuk ook. Ik had daarom gezegd dat ik dan ook nog kistjes voor achter de bank zou gaan kopen.

Kim had gelijk zoiets van, jij bent gek. Ga je moeilijk zitten doen. Dan maak je hier toch die kastjes van en bestel je gewoon de hele tafel! Oh ja. Dat is ook een optie. De tafel wordt dan kant en klaar geleverd. Inclusief de wieltjes eronder. Ik had nu de wieltjes die ik al gekocht had over. Die zitten nu onder het van vier kistjes gemaakte kastje. Lekker handig met stofzuigen ook. Je rijdt het gevaarte zo opzij. De tafel is ondertussen net besteld. Daar heb ik niet eens werk meer aan. Bovendien had ik ze gemaild, over hoe ik de schotten geplaatst wilde hebben. Ik heb een aantal zeer leuke mailtjes uitgewisseld met Romy, die daar over gaat. Wat een leuke vrouw is dat! Heel behulpzaam. We hadden een mail-klik. Ze geven echt goede service en het is heel snel afgehandeld allemaal daar.

Mocht je ook eens willen zien wat ze daar allemaal van fruitkistjes hebben, klik dan hier. Wat een leuke ideeën allemaal en absoluut niet duur. Ze hebben ook een Facebook pagina. Zoek maar op Kistenkoning en je vindt hem. Het staat hier al vol genoeg hoor maar als ik zou gaan verhuizen en de boel ga veranderen dan weet ik wel waar ik leuke dingen ga kopen. Zo is het bureau van kistjes ook helemaal geweldig en ook hebben ze complete bedden. Ook zo leuk! Nou ja, laat je niet kisten, ga zelf maar kijken. Wie weet krijg je er ook nog hele goede ideeën van. Alles wordt supergoed verpakt en verstuurd. De goede man bracht de kistjes zelfs helemaal boven. Ik hoop dat hij dat met de tafel ook doet. Dat gaan we over een aantal dagen wel zien. Ik ben er blij mee in elk geval. Als iets goed is, mag het ook gezegd worden toch?

Op dit lichtpuntje na, had ik wel een vreselijke rot week. Ik hoop dat ik nu gewoon weer een stukje vooruit mag, in plaats van zo'n flinke stap achteruit. Leuk was anders. Ik heb gewoon meer dan een week niets kunnen doen. Zo had ik eergisteravond al de hele avond geslapen. Gisteren bleek ik toch ook weer net zo vermoeid te zijn geweest. Misschien ook wel een beetje door het bezoekje aan de zaak. Ik was van plan geweest mijn tante te bellen maar ja, als je om half elf wakker wordt dan ga je dat ook niet meer doen natuurlijk. Ik bel haar straks wel even. Dat zijn zo van die dingetjes die er dan doorheen slippen. Maar ook de routine die ik had opgebouwd is zo weer weg. Dat is zo gebeurd blijkbaar.

Volgende week ga ik voor een volgend koffiemomentje. Ik weet alleen al dat ik erna direct weer weg ga. Ik heb geleerd. Nog even niet. De dag ervoor moet ik ook naar de bedrijfsarts en naar Stefan. En voor de rest moet ik weer proberen terug te komen naar waar ik een week geleden zat. Het verbaast me toch elke keer weer, als ik zo'n terugval heb. Ik weet nu alleen dat het kan gebeuren. Dat scheelt wel want de eerste keer was ik daar volledig door van slag. Nu niet maar dat wil nog niet zeggen dat het leuk is. Ik heb het al gezegd maar ik zeg het gewoon nog een keer. Ik ben het zo beu. Ik zou zo graag willen dat ik hier al uit was. Als je me een paar jaar geleden had gezegd dat ik dit zou krijgen, dan had ik je nooit geloofd. Wel nee, gewoon doorgaan. Dat heb ik altijd gedaan en dat zou ik ook zeker blijven doen. Tot je geveld wordt en dan heb je niets meer in te brengen.

Het is een kwestie van accepteren en knokken om er weer uit te komen. Ik ben een vechter, het komt goed. Het duurt alleen zo lang en succesjes zijn zo weer uitgevlakt door een terugval. Zo'n eerste jaar, nadat mijn moeder overleden is, is natuurlijk altijd zwaar maar bij mij weegt dit nu extra mee. Daarom denk ik dat het een stuk beter zal gaan, als dat eerste jaar dan maar voorbij zal zijn. Dat hoop ik echt. Dit is niks in elk geval. Alleen maar frustrerend. Gelukkig heb ik die gekke katten rondlopen. Dat is echt mijn redding. Niet alleen omdat ik voor hen wel moet maar ook omdat het zulke gekkies zijn. De cits zijn eindelijk van het balkon af. De deur kan dicht, mijn voeten kunnen weer beginnen met opwarmen. Ze houden me alert en ze maken me aan het lachen. Bovendien wordt er onvoorwaardelijk van je gehouden. Zeker als je met snoepies en eten aankomt. Wat wil een mens nog meer?

Ja meer katten. Helaas, was ik maar rijk en niet zo knap. Dan had ik een huis vol. Wat een lol zou je dan hebben! Dan wel graag met een werkster, voor het stofzuigen en het ontharen van bankstellen en stoelen en meer van die ongein. Dat zit er dan ook wel aan vast. Toch is het dat wel waard allemaal. Als je ziek bent dan is dat wat minder maar goed. Dat gaat nog wel over ooit en dan is het echt zo heerlijk, een huis vol harige heerlijkheden. Als ik ze kan leren om zelf de bakken te verschonen of gewoon netjes op het toilet te gaan, dan is het helemaal hemels. Ze zijn er slim genoeg voor. Als ik weer meer energie krijg, dan ga ik er zeker wat pogingen toe wagen.