10. mrt, 2018

Een jaar en 285 dagen zonder Sunshine

Omdat het gisteren weer zo'n verloren dag leek te gaan worden, dacht ik, ik ga toch iets doen dat wel gaat. Daarom ging ik eens even goed rond zitten kijken naar wat dat dan kon zijn. Dat ik niet het gevoel heb dat er gewoon meer dan een week nu weg is in het niets. Dat is best lastig als je echt helemaal geen puf hebt. Alles wat er aan je voorbij komt daar heb je zoiets bij van nee, dat niet. Uiteindelijk ging ik mijn verf en bijbehoren maar even reorganiseren. Dat had ik al eens gedaan maar op de een of andere manier is dat zo weer een zooitje. Bovendien, als straks mijn tafel er is, wil ik die mooie zilveren dozen gebruiken om in die kastjes te zetten. Laten die nou juist vol zitten met van alles op hobby gebied.

Ik heb een tijdje een dozen tic gehad en ik had er nog veel die leeg waren. Daar ben ik dus mee gaan zitten goochelen. Door de kastjes die gemaakt zijn heb ik ook opeens veel meer bergruimte en er staat er eentje vlak bij mijn bureau, speciaal voor die gelegenheid. Wat een troep maak je dan toch weer. Iets waar ik niet goed tegen kan maar waar ik het de laatste maanden wel mee moet doen omdat ik nog lang niet op het opruimerige niveau zit van eerst. Voor mij een crime maar voor de cits echt een zaligheid. Die vinden het heerlijk om dan overal aan te gaan zitten snuffelen. Bij Rainbow haalt het de dief in hem weer helemaal naar boven.

Ik ben wel een keer of tig achter hem aan gegaan om weer iets af te pakken. Gek genoeg was gisteren het pakje met schoonmaakdoekjes favoriet. Nou ja, wat is dat nou toch? Daar ging hij weer met het bijna lege pakje. Misschien dacht hij wel dat er eten in zou zitten? Voor als ik ga verven heb ik ook allemaal lege bakjes, plastic bordjes en weet ik het allemaal. Die bordjes zijn handig voor het mengen van kleuren bijvoorbeeld. Er stonden twee van die lege plastic potten bij, waar ooit een verse ananas in had gezeten. Er viel er eentje op de grond en ik moet zeggen, dat was een succes. Daar zijn ze even een behoorlijk tijdje mee bezig geweest. Wat een lol met een lege plastic pot! Die vliegt dan het huis door en ze lopen er zelfs mee op hun koppie rond. Helaas ging het allemaal te snel om een foto van te kunnen nemen.

Er stond ook een grote plastic opbergbox op tafel. Daar wilde ik de grote flessen verf in doen. Dat is handig als je ziet wat erin zit. Voordat ik de kans kreeg om daar mijn verf in te doen, had Rainbow de doos omgedoopt in mandje. Skylar wilde er ook wel in maar die mocht niet van hem. Nee, wegwezen. Hij was daar heel duidelijk in. Het was zijn doos, ga jij maar een andere doos zoeken. Hij heeft er een tijdje heerlijk in liggen slapen. Geen gezicht zo met die voetsies tegen de wand. Daar heb ik natuurlijk wel foto's van kunnen nemen. Wat zijn ze een handvol als je ook maar iets doet dat niet tot de dagelijkse routine behoort. Daar heb je nooit een handleiding voor gekregen. Dat gaat ook niet met katten want die zijn gewoon allemaal anders.

Ze zitten weer eens in een slecht eten periode ook. Nu allemaal tegelijk, zelfs Skylar eet minder. Dat wil wat zeggen hoor en ik blijf het een vreemd verschijnsel vinden. Ik kan het van elke kat hier in huis begrijpen, die eten ook best wel veel brokjes maar Rainbow eet geen brokjes. Die eet niets wat echt hard is, zelfs niet als het eten van mij is. Die zie ik dan ook wel weer later steeds iets uit één van de bakjes eten. Die krijgt het zo ook wel binnen. Maar toch, in het natvoer zit het medicijn. Als ze dat niet eten dan krijgen ze het ook niet binnen. Ik verdeel het zo dat er voor Rainbow, al zou hij echt alles opeten, geen overdosis in zit natuurlijk. Maar de rest moet het ook binnen krijgen. Als ze geen natvoer eten, dan zou ik niet weten hoe ik dat dan doen moet. Hopelijk is dat straks opeens weer over en eten ze weer normaal.

De laatste paar dagen is ook Aurora niet beneden op het moment dat ze eten krijgen. Ik heb het vandaag maar even apart gezet voor haar. Als ze straks komt dan zet ik het gewoon voor haar neus. Kijken wat ze doet. Ik maak me er nog maar een klein beetje druk om, helemaal niet lukt niet. Toch ben ik daar al ietsje beter in aan het worden. Het gaat zoals het gaat, net als bij mij. Het voetzolen verschijnsel trad ook gisteren weer op. Vandaar dat ik een klusje moest vinden waarbij ik niet al te veel moest lopen. Alleen achter Rainbow aan, dat moest wel. De kleine dief. Voor de rest kon ik erbij blijven zitten. Zoals altijd krijg je met zoiets herorganiseren eerst altijd een bende voor het weer orde is.

Iets waar ik nu heel slecht tegen kan ook maar dan is het daar ook weer goed voor. Daar moet ik dan ook weer even doorheen. Eigenlijk is alles wat ik doe een soort van training om het allemaal weer terug te krijgen. Ik weet wel dat het nooit meer wordt wat het geweest is en tegen de tijd dat ik hier een beetje uit zal komen, zal ik ook daar weer mee moeten dealen. Daar moet ik nu maar even niet aan denken want ik ga er gelijk al van zuchten. Ik moet het gewoon dag na dag bekijken en het nemen zoals het is. Voor een drammer als ik normaal eigenlijk ben, is dat best wel lastig. Voor vandaag hoop ik dat mijn voetzolen geen pijn meer zullen doen. Dat is echt behoorlijk lastig, zeker met lopen.

Of het nu wel of niet gaat, ik moet vandaag ook wel stofzuigen. Als ik dit van te voren had geweten dan had ik van die kale katten genomen. Die zullen ook wel weer dingen hebben maar er is één ding wat ze niet hebben en dat dan ook niet door je hele huis ligt, haar! Ik moet zeggen dat me dat af en toe toch echt wel ideaal lijkt. Niet dat je dan niet moet stofzuigen maar als je het even niet doet, dan valt dat niet zo op als het nu doet. Ze zijn voor sommige mensen echt spuuglelijk, die haarloze boeven maar ik vind ze wel wat hebben. Bovendien zijn ze echt ontzettend zacht, misschien om het hebben van geen haar te compenseren zodat je ze toch graag aait of zo? Mijn boeven zijn ook heel zacht maar als je die aait dan heb je gelijk een zooitje haren aan je hand of op de grond.

Het wordt weer lente en dan is het straks eventjes helemaal erg. Wat zou je een stuk minder werk hebben in huis, als je geen dieren hebt. Maar dan heb je ook niet zoveel liefde naar je toe komen. Daarom is voor mij de rekensom snel gemaakt, dan maar een harig huis. Ze zijn me allemaal veel te lief. Kim is ook zo lief maar minder harig. Ze vroeg me net of ik vanavond bij haar kwam eten. Normaal zeg ik altijd gelijk, ja graag maar ik blijf dan niet lang. Nu zei ik dat ik even moet afwachten hoe ik me straks voel. Daarom dacht ze blijkbaar dat ik geen zin of trek had. Maar dat is niet zo. Ik wil wel heel graag en Kim kookt altijd heerlijk. Maar na zo'n week is het even afwachten hoe ik me straks voel.

Misschien ben ik wel weer helemaal kapot en doen die voetzolen weer raar. Dan is lopen gewoon een hel. Dat heb ik deze week wel gemerkt. Daarom weet ik nu even niet direct een antwoord te geven. Ik wil wel heel graag, ik weet alleen nog niet of ik straks kan. Dit werkt zo beperkend. Mijn tante zei het gisteren heel goed. Gevangenisstraf is veel erger. Dat is ook zo. Ik zit dan niet in een gevangenis letterlijk maar ik zit in mijn eigen gevangenis. Ook de leuke dingen kunnen niet eens. Overal word je in beperkt. Je kan niet leven zoals je zou willen. Dat voelt ook echt als een straf. In de gevangenis weet je tenminste hoe lang je daar moet zitten. Ik weet dat niet en elke keer als ik denk dat ik de goede kant op ga, dan krijg ik zo'n terugval. Ik wou dat ik op een briefje kreeg wanneer dit over is. Dan kon ik daar naartoe leven. Nu moet je maar afwachten. Leuk is anders, dat weet ik dan weer wel.