13. mrt, 2018

Een jaar en 288 dagen zonder Sunshine

Het is al weer een paar dagen 13 graden geweest. Ik ben benieuwd of het kwik ook vandaag zover zal komen. Het is somber weer. Het begon met 5 graden maar dat zal nog wel hoger worden. Ik merkte het direct toen ik de cits buiten liet. Die waren dan ook zo weer binnen. Moonlight en Skylar kregen allebei even de kolder in hun kop. Ze braken de tent bijna af, zo hard vlogen ze door het huis. Ik moet daar altijd wel om lachen. Dat wordt wel minder als er iets bij gebroken wordt maar daar kunnen zij ook niets aan doen. Ze horen dan ook eigenlijk buiten te zijn en daar kunnen ze, in normale omstandigheden, weinig brokken maken.

Zelfs Aurora heeft af en toe opeens een klein aanvalletje van gekte. Dat vind ik altijd zo leuk als ik dat zie. Dat heeft ze heel weinig of dat durft ze heel weinig te doen. Daarom is het dan dubbel zo leuk als ze het wel doet. Dan weet ik echt dat ze het naar haar zin heeft. Laatst las ik ook ergens dat het trappen dat ze doen, katten het veilige gevoel geeft van toen ze bij hun moeder waren. Ze doen dat allemaal bij mij. De kleintjes eigenlijk nog niet eens zo vaak. Moonlight en Aurora doen dat altijd als ze bij me liggen. De kleintjes voelen zich dan ook altijd wel veilig, die zullen er niet zo'n behoefte aan hebben. Denk ik toch.

De andere twee hebben een heel ander verhaal en geschiedenis natuurlijk, daar zit het verschil dan ook vast in. Ik prop er altijd een plaid tussen want ze hebben allebei behoorlijk lange nagels en die zijn ook erg scherp. Die wil je echt niet zo in je been of lijf hebben prikken. Ik word er 's nachts vaak genoeg wakker van als Aurora weer eens op me ligt. Als er dan geen deken of zo tussen zit, dan gaan ze zo mijn lijf in. En dat doet zeer. Dan doe ik mijn vinger tegen haar nageltjes aan en dan trekt ze ze meestal, begrijpend, weer in. Toch kan ik daar mee aan de gang blijven. Lekker is anders in elk geval, ik zal wel moeten.

Casper was zo ontzettend klein toen hij bij me kwam, drie weken oud pas, daar was ik gelijk al moeder voor. Maar aangezien hij altijd aan mijn oorlelletje lag te zogen en zo zijn nageltjes in mijn gezicht zette, moest ik daar wel iets mee. Heel consequent bleef ik wekenlang zijn nageltjes weer naar binnen duwen. Tot het moment daar was dat hij dat zelf ook deed. Hij heeft zo tot hij anderhalf was of zo, aan mijn oor liggen zuigen als hij wilde slapen. Die lag dan ook altijd helemaal over me heen gedrapeerd. Door mijn verhuizing naar Nederland en het feit dat ze zo moesten wennen is dat over gegaan. Daarna was hij het eigenlijk een soort van vergeten.

Toch, als hij in de buurt van mijn oor kwam met zijn koppie, ging hij altijd heel hard spinnen en zocht hij met zijn neusje wat hij daar nou ook al weer zo prettig aan vond. Hij kwam er in elk geval niet meer achter maar dat plekje bij mijn hoofd bleef hij speciaal vinden. Al wist hij dan niet meer precies waarom. Heel apart eigenlijk wel. Je vraagt je wel eens af wat er in die kattenkoppies om gaat. Wat zou het geweldig zijn als je echt begrijpend met ze kon communiceren. Nu ook weer, Moonlight loopt zo klagelijk te miauwen. Wat zou hij nou eigenlijk echt willen? Ik heb echt geen idee. Dat kan hij echt zo goed, dat ik er wel eens een beetje kriegel van wordt.

Wat wil je nou joh? Net als met een baby, je weet het niet. Het voordeel van een baby is dat ze op een gegeven moment kunnen aangeven wat er is. Met sommige dingen kunnen katten dat ook. Willen ze naar binnen of naar buiten, dat geven ze echt wel duidelijk aan. Dat zijn de makkelijke dingen. Maar voor de rest blijft het een raadsel. Zeker als ze zo mauwend en jammerend door het huis lopen. Wat zou hij nou willen? Ik praat altijd wel terug tegen hem, als hij weer zo'n bui heeft maar toch. Weten wat hij wil daar kom ik zo niet achter. Hij geeft het dan ook na een tijdje maar weer op. Soms komt hij speciaal nog even naast me staan te mauwen. Misschien wel om me te laten weten dat ik een tuttenbol ben?

Mijn broer en schoonzus lezen niet altijd mijn blogs, dat is dan ook geen verplichting. Wel hebben ze een talent dan iets te doen waar ik het net over gehad heb. Vorige keer, ik schrijf over lelies en hoe gevaarlijk die zijn voor katten. Komen ze prompt aan met een bos bloemen waar lelies in zitten. Schrijf ik over hoe ik niet spontaan opeens dingen kan doen nu, met deze ziekte, belt mijn broer gisteren om een uur of vier. Of ik het druk had. Nou nee, dat heb ik niet want daar kan ik niet tegen. Ben ik wat aan het doen? Ja, ik zit een kat te schilderen en ik zit al in mijn pyjama want ik kom net uit de douche. Oh, dan gaat het niet. Wat niet?

Of ik andijvie kwam eten vandaag, gisteren dus. Gelukkig schoot ik niet in de paniek omdat ik nu rustig kon zeggen dat ik al helemaal klaar was voor de avond, als was het nog in de middag. Maar ja, ik ben wel erg gek op andijvie met een balletje. Hij kookt het precies zoals mijn moeder het deed en daar was ik ook al zo gek op. San ging namelijk net boodschappen halen maar dan ging het niet door. Verdorie. Maar of ik dan morgen kwam eten. Kijk, dat was het betere werk. Zo opeens iets anders gaan doen wat niet op de planning stond, daar schiet ik volledig van in de stress. Maar een dag later gaan eten bij mijn broer, zeker als het andijvie is, dat gaat dan weer wel.

Ze weten ondertussen ook al wel hoe het gaat. Ik kom vlak voor het eten, ik eet een heerlijk prakkie en ik ga weer naar huis. Wel eerst even een bakkie koffie natuurlijk. En bij mijn broer hoef ik me er geen zorgen over te maken of dat wel of niet beleefd is gelukkig. Anders zou ik daar weer van in de stress schieten maar dat weten ze ondertussen wel. Voor vanavond hoef ik dan lekker niet te koken en dat is ook wel lekker. Dan heb ik toch weer een gezonde maaltijd binnen en ik hoef er zelf niets voor te doen. Dat is wel zo prettig. Alleen jammer dat ik me aan het eind van de middag nog altijd zo ontzettend moe voel. Ik zou er ook wel eens gewoon even een avondje tussenuit willen. Gewoon even op visite blijven zitten. Lol hebben we altijd wel.

Dat zit er helaas nog niet in. Wat niet is kan natuurlijk nog komen. Dat zal ook heus nog wel een keertje goed komen. Voor nu heb ik maar vast geschreven, dan ga ik hierna mijn boodschappen halen en dan kan ik de middag nog even uitrusten voor ik naar mijn andijvie, eh mijn broer en schoonzus ga. De cits hun eten geven en even weg. Al gaan ze pas eten als ik weer thuis ben, de gekkies. Gisteren heb ik het kattenbeeldje nog even wat likkies wit gegeven en zijn ogen ingekleurd. Het lijkt nu een klein beetje op Rainbow. Gaat hij net even naast het beeldje zitten omdat hij wat aandacht wilde. Laat ik nou toch een keertje een camera in de buurt hebben! Hij lijkt wel een beetje toch? Ik zag alleen dat er nog iets meer zwart op zijn kinnetje moet. Bij het beeldje hè...