15. mrt, 2018

Een jaar en 290 dagen zonder Sunshine

Het was fijn om gisteren bij Stefan weer even alles te vertellen wat er gebeurd was. Doordat de laatste keer afgezegd was omdat zijn zoontje ziek was, had er nu eigenlijk net iets te lang tussen gezeten. Ik had hem in elk geval behoorlijk wat te vertellen. Zeker omdat ik nu net weer uit een terugval begin te komen. Het positieve, vonden we allebei, is dat het dit keer toch iets minder ver terug was dan de vorige keer. Al lijkt het voor mij nu niet zo, het is toch vooruitgang. Ook het feit dat ik nu kan benoemen wat mijn lichaam doet bij bepaalde gelegenheden is vooruitgang. Daar zat ik blijkbaar eerst te ver voor en nu merk ik het op. Zo had ik het zelf nog niet gezien in elk geval.

Daar is hij voor nodig. Wel mijn pijnlijke voeten, dat vond hij ook raar. Dat lag dan niet aan mij. Gisteravond had ik het ook weer, nu beperkt tot mijn hielen. Ik moet het in elk geval in de gaten houden en als het vaak voor blijft komen dan raadt hij me toch aan om even langs de huisarts te gaan om te zien of er geen lichamelijke oorzaken voor te vinden zijn. Bij dit ziektebeeld ben je namelijk geneigd om daar alles op af te schrijven maar er zijn natuurlijk ook uitzonderingen die ergens anders mee te maken hebben. Ook dat nog, dacht ik daarbij. Voor mijn eigen gevoel hoort dit hier wel bij. Daarom is het ook weer zo fijn dat ik maandag met Kim naar PeeT ga, die kan dat zien.

Stefan vond zelf dat er nu veel te lang had gezeten tussen onze afspraken en ook omdat ik de terugval heb, wil hij me over 2 weken weer zien in plaats van over een maand. Dat vond ik zelf ook wel nodig. Dat ik, de week voor mijn verjaardag, toch naar die ene extra winkel was gegaan, was niet zo'n slimme zet van me geweest. Daardoor ben ik toch weer over mijn eigen grens heen gegaan en dat is nu echt de bedoeling niet. Ik moet er juist voor zorgen dat ik daar niet overheen ga. Hij begrijpt mijn frustratie wel, het duurt ook erg lang allemaal. Iedereen die dit ziektebeeld heeft, heeft hetzelfde daarbij. Dat kon hij al uit ervaring zeggen. Dat ik elke keer vraag wat ik nou nog meer kan doen, kent hij wel. Weer was zijn antwoord dat ik er juist niets aan kan doen om dat vooruit te helpen. Ik moet het juist willen laten om er iets aan te willen doen.

Accepteren dat het zo is en blijven proberen stapje voor stapje, met steeds een paar stapjes terug, proberen vooruit te komen. Alles wat ik wil doen om het te versnellen zal het juist alleen maar remmen. Dat moet ik voorlopig eens even goed in mijn hoofd stoppen. Iets dat veel makkelijker gezegd dan gedaan is, dat wist hij ook wel. Ook toen ik hem vertelde dat ik helemaal naar werd van die paar minuutjes met mijn druk babbelende collega's, vertelde hem al genoeg en hij heeft me op het hart gedrukt dat ik echt heel goed op mijn grenzen moet letten. Wat niet gaat dat gaat niet en dan moet ik dat direct aangeven. Doe ik dat niet dan ben ik verder van huis. Ik ben jaren en jarenlang over mijn grenzen gegaan en daarom moet ik daar nu juist zo op gaan letten. Anders werkt het averechts.

Veel om op te letten eigenlijk maar ondanks de terugval, toch een beetje vooruitgang. Daar moet ik dan maar blij mee zijn. Het is een erg lange en nare weg om te gaan maar ik zal deze reis af moeten maken, of ik nu wil of niet. Ook zal dit voor de rest van mijn leven zo zijn rol blijven spelen. Ik zal in elk geval niet meer worden hoe ik was. Dat vind ik geen fijne gedachte maar het is ook iets waar ik me bij neer zal moeten leggen. Hij had wel een hele aparte vergelijking toen ik het over dingen ging hebben die nog wat in de toekomst liggen en waar ik tegenop zie. Hoe eet je een olifant, vroeg hij me. Eh, ik ben niet zo'n vleeseter. Hij legde me uit dat ik het hele beest al weer naar binnen wilde proppen en er dan zeker in zou stikken. Hapje voor hapje, dan is er niets aan de hand. Ik heb voorlopig goed te eten, bedacht ik me, als die hele olifant op moet. Goed opletten dat ik weer niet opeens een hele poot pak.

Mijn tafel is ondertussen ook gearriveerd. Weer net zo netjes verpakt en boven gebracht. Ik moet alleen op hulp wachten om mijn andere tafel weg te halen en zo. Daarom staat hij nog even op zijn zij naast de kast. Ook weer zoiets. Dat doe ik normaal echt in mijn uppie hoor. Dan had het er al allemaal gestaan. Nu weet ik dat het niet zal lukken. Dan maar met een gevaarte erbij in de kamer, het is niet anders. Dat komt nog wel dan. Ik kijk er maar naast of zo tot die tijd. Ik zie het dan maar zo dat ik iets heb om naar uit te zien.

Bovendien zal ik toch een manier moeten vinden om alle cits op de grond hun snoepjes te gaan geven. De twee op tafel maken er nog steeds een zooitje van. Daarom weet ik nu al dat al die snoepjes en de poeder rotzooi die ervan af komt als ze ze eten, tussen de plankjes door zullen vallen. Dan kan ik elke ochtend de hele tafel schoonmaken, ook op de plankjes er onder. Daar zit ik nou ook niet echt op te wachten. Gelukkig zitten er wieltjes onder, dat kan misschien helpen. Dan schuif ik de tafel opzij tijdens het snoepjes festijn. Kunnen ze allemaal op de grond. Nee, drie van hen dan, Rainbow eet ze naast mij op de bank. Dat moet toch kunnen? Dat zie ik van de week wel, hoe ik dat ga aanpakken.

Geen hele olifanten proberen naar binnen te proppen. Dat beeld krijg ik even niet weg. Dat was misschien ook wel de bedoeling. Het werkt wel blijkbaar. Eigenlijk komt mijn quote van gisteren op hetzelfde neer, zit ik me nu te bedenken. Een reis van 1000 mijl begint met één enkele stap. Minder beeldend dan die olifant natuurlijk maar van dezelfde strekking. Toeval bestaat niet. Alsof ik dit zelf al wist onderbewust en vandaar die quote pakte. Synchroniciteit. Dat is ook zoiets aparts. Moet je maar eens op zoeken. Dat is bijvoorbeeld dat je aan een liedje denkt of zingt, je zet de radio of tv aan en daar is het liedje bezig. Of je denkt aan een vlinder en het volgende moment vliegt er eentje voorbij. Dat zijn tekenen dat je op de juiste tijd op de juiste plek bent.

Ik heb weer vaak dat ik een woord typ en op dat moment zegt iemand dat woord dan net op de tv die op de achtergrond aanstaat. Ik vind dat altijd wel leuk. Het is eigenlijk een soort van toeval met betekenis. Carl Jung, een heel bekende psycholoog, heeft daar ook aardig wat aandacht aan besteed. Zoek het maar eens op, heel interessant vind ik dat. Ik heb een link voor je, als beginnetje, klik hier  Ik ga me maar even aankleden en zo. Dan ben ik daarna klaar om naar de zaak te gaan. Ik weet één ding al wel, ik ga direct erna weg. Nog even niet teveel prikkels, ook op aanraden van Stefan. Niet dat ik dat nodig had, dat wist ik zelf al wel. Daar kwam ik vorige week zelf al achter.