16. mrt, 2018

Een jaar en 291 dagen zonder Sunshine

Ik zag een keertje de vraag voorbij komen, wat zijn in hemelsnaam koffiemomentjes? Nodigen je bazen je dan uit om een bakkie te komen doen? Gewoon voor de gezelligheid of zo? Nou nee, dat is het eigenlijk net niet. Het is simpelweg het begin maken van re-integreren. Als je langdurig ziek bent dan is de drempel vaak heel hoog. Omdat het allemaal zo raar liep is die drempel voor mij ook best hoog. Dan maak je een beginnetje met iets als een koffiemomentje. Gewoon steeds even langs, zodat je er bent en je weer aan elkaar kunt wennen. Zo moet je het meer zien.

Ik was er gisteren weer, gewoon een uurtje even langs. Ik drink een kopje koffie met een collega, we kletsen even wat over hoe het gaat en dat soort dingen. Dat ik er nog lang niet aan toe ben om te werken zoals het altijd ging, mag duidelijk zijn. Toch, als je al die tijd dan niet meer komt, dan is zomaar opeens beginnen helemaal lastig. Dit is een soort aanloopje. Een uurtje eruit en een praatje maken, dat lukt me wel. Ik moet alleen niet even met andere collega's mee naar buiten gaan nog. Dat was vorige week teveel en al had zich zo'n gelegenheid weer voorgedaan, dan had ik nu zeker niet mee gegaan.

Mijn dochter was toch vrij, dus die zou ik sowieso niet zien. Ik zat gewoon te praten over van alles en nog wat, en toen kreeg ik het opeens bloedheet. Alsof ik een opvlieger had of zoiets. Ik vond het een teken om weg te gaan want ik voelde me er niet prettig bij. Het bleek dat ik er al meer dan een uur zat. Als je zo zit te kletsen heb je daar geen erg in natuurlijk. Alleen mijn lijf laat het me dan wel even weten blijkbaar. We hebben weer een afspraak gemaakt voor de volgende keer en daarna ging ik snel naar huis. Toch nog maar even geen boodschapje doen erna. Het was wel weer goed zo.

Vandaag moet ik naar de bedrijfsarts. Dan gaan we maar weer eens even kijken wat die allemaal te zeggen heeft. Dat duurt meestal niet zo lang als een heel uur. Misschien kan ik die Cats Meow daarna dan even snel gaan ruilen. Zo'n hele week met elke dag iets, is voor mij toch ook wel heel druk en inspannend en dat merk ik nu wel. Ik wil gewoon even niets. Ik vind het verdraaid jammer van die terugval omdat ik denk dat het anders misschien best wel gegaan had, zonder er last van te krijgen. Maar, ik moet denken aan de olifant. Niet in één keer naar binnen proppen, hapje voor hapje en soms moet je je eten ook even laten zakken. Dat zal ik het weekend dan maar even doen. Gewoon even bijkomen voor er weer een week met wat afspraken komt.

Ik heb dé manier gevonden om de snoepie maffia weg te krijgen. Het is niet helemaal waterdicht maar toch helpt het een beetje. Toen ze gisteravond weer met zijn vieren vlak voor mijn neus kwamen zitten, om me te dwingen tot snoepjes geven, wilde ik daar een foto van maken. Moonlight gebruikte direct weer zijn talent om weg te lopen zodra je een foto wilt maken en toen waren er nog drie. Maar omdat Moonlight altijd de aanstichter is van de overval, en hij weg liep, ging de rest ook maar even wat anders doen. Ik ga vanavond, of als ze weer alle vier deze truc uithalen, kijken of dat altijd helpt. Je weet maar nooit. Voor ik het weet ga ik om zes uur 's avonds naar mijn bed door hun gedram.

Nadat ik bij de bedrijfsarts was geweest, ben ik even doorgegaan om die Cats meow te gaan ruilen. Ik mocht ook mijn geld terug maar ze spelen er zo graag mee dat ik eerst een andere wilde proberen. Nou, dat had ik beter niet kunnen doen. Deze doet het zo mogelijk nog rotter dan de vorige. Deze maakt alleen geluid en draait dat ene rondje niet eens. Geen succes in elk geval. Daarom moet ik er verdorie nu nog een keer mee terug. Karina heeft er voor mij, zo'n goeie dan, op marktplaats gevonden en die heb ik een mailtje gestuurd. Even afwachten dan nog maar. Ze spelen er zo leuk mee. Moonlight loopt elke keer om me heen te draaien om dan tot de teleurstellende ontdekking te komen dat hij er weer niet mee mag spelen. Ja, hoe leg ik dat nou uit? In elk geval, de nepdingen zitten wel in een Cats meow doosje maar ze zijn echt niet hetzelfde en ze doen het ook gewoon niet.

Geen goeie reclame voor Big Bazar waar ik ze gehaald had. Ondertussen is het speeltje via Marktplaats besteld. Dat is er wel zo eentje met standen en ik ga er dan ook van uit dat die het gewoon zal doen. Ik hou niet zo van dat marktplaats gebeuren. Niet om te kopen en niet om te verkopen. Het zal vast handig zijn maar ik ben er punt één niet zo handig in en punt 2 ben ik vroeger altijd veel te goed van vertrouwen geweest en ben ik nu dus heel voorzichtig met zulke dingen. Maar goed, voor tien euro kan ik me niet echt een buil vallen natuurlijk. Hoop ik toch. Twaalf euro eigenlijk inclusief verzenden. Het tientje van het niet werkende ding ga ik natuurlijk ook even terughalen, dan kost het ding op Marktplaats 2 euro. Niet natuurlijk maar zo zie ik het dan maar.

Volgende week een week van verschillende afspraken en daarna moet ik gaan beginnen met twee keer per week een uurtje of anderhalf a 2 naar de zaak te gaan. Nog niet om te gaan beginnen met werken maar meer therapeutisch. Na drie kwartier moet ik dan even een stukje gaan lopen, alleen en goed bij mezelf nagaan wat er met me gebeurt. Blokkeer ik of is er iets waar ik me niet fijn of goed bij voel. Op zo'n manier zo'n beetje. De bedrijfsarts begreep dat ik dat als heel belastend ervaar maar hij wil toch dat ik het probeer. Over vier weken moet ik dan terug komen bij hem en gaan we bespreken hoe het gegaan is. Ik ben zelf benieuwd maar ik zie er behoorlijk tegenop.

Als ik nu iets doe dan moet ik daar een dag van bijkomen. Als ik dus twee keer in de week iets doet wat zo belastend voor me is dan ben ik al vier dagen kwijt. Voor mijn gevoel dan. Het is ook niet zo dat ik die andere drie dagen dan lekker in mijn vel zit en kan doen en laten wat ik wil. Maar goed, we gaan het gewoon proberen. Ik zal wel zien waar het schip strandt. En wat niet gaat, dat gaat niet. Ik moet ook zeker in de gaten houden dat ik mijn grenzen aangeef en daar zal ik op proberen te letten. Het is een kwestie van afwachten. Ik zie er niet naar uit in elk geval. Het voor mij gewoon geen veilige warme haven waar ik in terecht kom en dat helpt er ook niet aan mee. Maar wat ik al zei, we wachten af hoe het gaat. Dan zien we wel verder...