17. mrt, 2018

Een jaar en 292 dagen zonder Sunshine

De paar commentaren bij mijn blog zeiden allemaal hetzelfde. Het is nog veel te vroeg om weer te beginnen. Daar ben ik het helemaal mee eens hoor maar dat heb ik zelf niet in de hand. Bovendien, net zoals ik steeds ook doe met andere dingen, ik ga het gewoon proberen. Dan zie ik wel hoe dat gaat en waar het niet gaat. Ik hoef niet direct in mijn eigen functie te beginnen. Dat zou dan ook echt niet gaan en genoeg reden zijn om direct weer een hele week mijn bed in te duiken. Dat is veel en veel te hectisch voor mij nu. Dat is dan ook gelukkig niet de bedoeling. Het gaat er meer om dat ik er gewoon aanwezig ben.

Op mijn vraag wat ik daar dan zou moeten doen, als ik niet aan het werk moet, zei de bedrijfsarts dat dat het niet echt kan schelen. Al zou ik er gewoon rond gaan lopen of met een bak koffie in de kantine ga zitten, dat doet er niet toe. Het gaat er meer om dat ik ga proberen om twee keer in de week van mijn huis naar mijn werk begin te gaan. Als een soort van therapie. En ondertussen eens goed naar mezelf kijken en voelen wat er met me gebeurt. Dat is de opdracht die hij erbij had. Oké dan, dan ga ik dat maar proberen en ondertussen goed proberen te observeren bij mezelf wat er met me gebeurt. Hij is wat dat betreft dan ook gewoon degene die daar de baas in is.

Het is ook niet zo dat als het niet gaat, ik daar dan straf voor krijg hoor. Ik ga het gewoon proberen en dan zien we wel. Wel vervelend is dat ik meestal na een uitstapje van een uur of twee, dus ook bij de leuke dingen, ik erna een dag kwijt ben aan het ervan bij komen. Dat zijn dan zo vier dagen weg. Maar goed, ik maak me er niet druk om, ik zie wel hoe het zal gaan. Dat boeit me nu nog niet en ik moet denken aan de olifant. Hapje voor hapje. Komt goed, gewoon doen en dan pas kijken waar ik tegenaan loop. Over een weekje of vier wil de bedrijfsarts me weer zien en dan wil hij een verslag van mij over wat het met me deed en hoe het ging. Voor de rest, de tijd zal het leren.

Ik heb gisteren toch even mijn tafel neergezet. Alleen heb ik nu mijn andere salontafel behoorlijk in de weg staan. En ik moet daar wel hulp bij hebben. Maar ik dacht, mijn bank een stukje opzij schuiven, ene tafel wegschuiven en de andere op de juiste plek rollen, moet kunnen. Natuurlijk heel kalm aan en in etappes maar dat geeft niet, ik had geen haast. Ik moet zeggen, de nieuwe staat stukken beter. Ook lekker, al die kastjes waar je je rotzooi in kwijt kan. En ik heb lichtjes in het midden, dat schijnt heel leuk door de kastjes heen en over de vloer. Die heb ik er zelf in zitten plakken. Gewoon op mijn gat op de grond, zo'n snoertje met 40 lampjes op batterijen en duct tape.

De kolom in het midden is van onderaf gewoon open dus dat was zo moeilijk niet. Het snoertje via een kastje in het midden gegooid, het doosje met het aan en uit knopje ligt onzichtbaar in het bakje met afstandsbedieningen en kan ik makkelijk bedienen. Ik had er in eerste instantie een spotje in gedaan, ook op batterijen en met een afstandsbediening. Maar dat was niet handig omdat de afstandsbediening er echt op gericht moest worden en dan zou ik elke keer tussen de latjes door moeten wriemelen om dat ding aan of uit te doen. Bovendien, als de batterijen op zijn moet de hele tafel op zijn kop. Nu zitten de batterijen in het aan en uit kastje en kan ik die zo omwisselen als het nodig is.

Ik vond dat wel weer helemaal goed gevonden van mezelf. Het ziet er ook echt leuk uit. Ik zal proberen er vanavond een foto van te maken, zonder flits. Kijken of je het dan kan zien. In een kastje zitten de snoepjes met bakjes van de cits, voor 's avonds. Een koffertje met al mijn nagellak spulletjes, voor als ik daar straks weer zin in ga krijgen. Ik ben van hele lange nailart nagels naar korte ongelakte nagels gegaan en ik heb er nu nog steeds geen zin in om daar wat aandacht aan te besteden. Behalve dan een beetje de boel netjes houden, meer niet. Maar goed, je kan het maar in de buurt hebben. Mijn shag en draai spullen staan bij de hand, mijn medicatie ook. De afstandsbedieningen liggen in de buurt, netjes in een bakje.

Het snoepjes geven was even een gedoe want ze durfden gisteren nog niet op de tafel en eigenlijk is het wel zo prettig als ze dat met hun snoepjes ook helemaal niet doen. Daarom kwam de grootste troef van de nieuwe tafel al snel naar voren. Er zitten wieltjes onder. Ik draaide de tafel een klein beetje zodat ik makkelijk bij de snoepjes kon komen. Daardoor ontstond er meer ruimte en kon ik voor Rainbow het bakje op de bank zetten, daar at hij ze altijd al. Maar voor de andere drie konden de snoepjes op de grond. Alleen snapten ze er even niets van.

Aurora krijg altijd als laatste, geen idee waarom hoor, niet voor straf of zo. Meer doordat Rainbow en Skylar zo ontzettend fanatiek zijn en anders van de anderen stelen, krijgen zij eerst, dan Moonlight en dan Aurora. Dat is een soort van zo gegroeid. Nu wilde ik dat ook zo doen maar daardoor kreeg Skylar als eerste zijn snoepjes op de grond en Aurora vond daardoor dat die voor haar waren. Zij kreeg immers altijd al als enige haar snoepjes op de grond. Dat werd even duwen en schuiven met katten maar uiteindelijk zaten ze allemaal lekker te smikkelen van hun zo geliefde snoepjes. Hè hè, gelukt. Behalve dan dat Skylar Moonlight gewoon weer weg duwde van zijn snoepjes.

Dat laat die dan zomaar toe en daar moest ik even bij ingrijpen. Vanavond eens even kijken hoe we dat beter kunnen neerzetten zodat ik daar tussen die twee in zit. Dan durft Skylar dat namelijk niet. Hij weet dat ik dat niet goed vindt en dan haalt hij zulke geintjes niet uit. Daar zal ook wel weer een nieuwe routine in komen op den duur. Maar wel heerlijk dat ik die tafel zo uit de weg kan rijden. Of juist wat dichterbij kan zetten. Als ik me dan settel op de bank en lekker onderuit zak, dan trek ik de tafel tot vlakbij en heb ik zo alles bij de hand, zonder me zelfs maar te hoeven uitrekken. Dat is ook wel reuze handig. Er zouden onder alle salontafels wieltjes moeten zitten, ik beveel het van harte aan.

Ook de kastjes met wieltjes zijn super handig. Je rolt ze opzij en je stofzuigt er zo onder zonder moeilijk te doen. Je kan eigenlijk overal zowat wel wieltjes onder zetten. Behalve onder de vaste dingen die nooit van hun plek moeten. Die mogen wielloos blijven. Voor de rest vind ik die rollers best praktisch. Ik denk alleen niet dat ik ze onder de krabpalen moet doen. Met hun enorme sprongen daarop, zie je dan elke keer krabpalen voorbij komen in je huis. Dat lijkt me dan weer niet zo handig. Wel grappig, dat dan weer wel. Zo rollen we maar verder. Onder mijn schoenen moet ik ze ook niet, hoe goed ik daar vroeger ook in was, ik durf het niet meer en ga volledig op mijn bakkes.

Gewoon beide voetjes op de vloer houden maar, anders breek ik straks van alles. Bovendien is met beide voeten op de vloer blijven altijd een goed ding. Laat ik dat dan ook maar gewoon blijven doen. Ik ben met mijn lentegevoel net ook weer met een smak geland. Overal ligt sneeuw?! Het moet niet gekker worden hoor. Ik wilde er toch al een rustig weekend van maken om bij te komen van al het gedoe van afgelopen week, nu al helemaal. Ik blijf lekker binnen. Een beetje dingetjes doen die ik leuk vind en meer niet.