19. mrt, 2018

Een jaar en 294 dagen zonder Sunshine

Wat kan ik toch af en toe een ongelofelijke stommeling zijn. Omdat het zo koud was en ik toch mijn schilderijen een laagje lak wilde geven maar dan niet op het balkon, bedacht ik iets anders. Daarom had ik op mijn tafel alles afgedekt en zo spoot ik even twee schilderijen een laagje lak ter bescherming op hun velletje. Jeetje zeg, ik werd er zelf al duizelig van en ik dacht opeens aan de katten, die zijn daar natuurlijk nog veel gevoeliger voor. Ik deed dan ook snel de balkondeur open en Rainbow kwam er al aangerend. Die had duidelijk wat frisse lucht nodig! Skylar wilde ook rennen maar die kreeg zo'n ontzettende niesbui, dat hij er helemaal van kwijlde. Oh wat ben ik toch een ontzettend dom mens!

Arme beestjes. Binnen no time zaten ze alle vier buiten lucht te happen. Ik heb ook maar snel even het raam open gezet. Ja, steenkoud maar wel erg nodig. Ik kan het nog wel hebben al zal het niet goed voor je zijn zoiets. Maar voor hen vond ik het echt heel zielig! Wat kan ik toch een ontzettende oelewapper zijn zeg. Er hangt nog steeds een verflucht en de cits zijn naar boven gevlucht. Al zullen ze het zelfs daar ook nog wel ruiken. Ik hoop maar dat ze er niets aan over houden. Ik kon mezelf echt wel een mep verkopen hoor. Zo onnadenkend te zijn. Alleen maar omdat ik niet op het koude balkon wilde staan. Truttebol. Ik ben er nog een beetje boos over op mezelf.

Dat gaat dus niet meer gebeuren. Dat is gewoon stom. Klaar. Al is het schilderij dat ik voor mijn broer en San heb gemaakt best wel mooi geworden. Het is niet de bedoeling en ook zeker niet nodig dat de katten zo'n beetje de moord steken hier. In elk geval een hele goeie leer voor een volgende keer. Ik heb alleen liever dat ik fouten maak waar anderen niet onder lijden. Dit vond ik niet zo leuk. Achteraf kan ik dan niet eens begrijpen dat ik zo stom kan zijn. Nou ja, loslaten maar weer. Dat schijnt toch mijn grootste les te zijn van alles. Straks word ik er nog goed in ook.

Voor vandaag had ik de wekker vroeg gezet en slim genoeg nog eentje voor een kwartiertje of drie later. Dat was dan weer slim van me omdat ik die eerste gewoon niet gehoord heb. Of wel maar ik was nog te ver weg om er op te reageren. Ik ben me aan gaan kleden en ik ben Kim gaan halen. Vandaag moesten we naar PeeT en dan kon ze me hier mooi eerst even helpen met die salontafel boven te brengen. Het ding is niet zwaar of zo, als het een handelbaar formaatje was geweest dan had ik het nog zelf kunnen tillen. Maar dat was het probleem, hij was te groot.

Bovendien met twee glasplaten alleen een trap op is niet verstandig. Als je valt dan word je zo gespietst als je verkeerd valt en het glas breekt. Daarom heb ik de tafel al die tijd braaf in de weg laten staan. Ik heb Kim ook nog bijna de trap afgeduwd. In de bocht van de trap kwam er één van de poten van de tafel onder een tree en dus zaten we vast. Kim snapte niet wat ik bedoelde dus ik duwde de tafel ietsje naar beneden om de poot onder de trede vandaan te krijgen. Zo voelde ze wat ik bedoelde maar ze beschuldigde me wel dat ik haar van de trap al wilde duwen. Nee dat niet hoor, ik wilde je alleen laten voelen waar het probleem zat dat we niet meer omhoog konden.

We konden er wel om lachen. Ik heb het schilderij dat ik voor Petra had gemaakt netjes in de bubblewrap gepakt en na de koffie zijn we gaan rijden. Ik merkte ook aan het rijden dat ik iets vooruit ben gegaan en dat was prettig om te merken. Ik was niet meer zo volledig leeg toen we aankwamen. Het is altijd fijn om bij Petra zijn, ze staat altijd klaar met goede raad en ziet dingen die alle artsen en therapeuten bij elkaar niet kunnen zien. Ik heb er altijd veel baat bij. Ik had haar ook één van de elfen potjes gegeven omdat ik wist dat ze die zo leuk vond. Voor Kim had ik twee andere gemaakt. Die waren ook heel leuk gelukt.

Het schilderij dat ik voor mijn broer en schoonzus had gemaakt, had ik als cadeau willen geven maar zo lang kon ik niet wachten. En trouwens, een cadeau geven kan altijd natuurlijk. Dat hoeft niet persé met de kerst of een verjaardag te zijn. Daarom heb ik ze er gisteren een foto van gestuurd. Eén van hun honden, Rebel, is een tijdje geleden overleden. De dame had een behoorlijke leeftijd voor haar ras. Dat maakt het verdriet erom niet minder natuurlijk. Daarom had ik opeens een idee en daar heb ik wat mee gedaan. Volgens mij en aan hun reacties te zien, vonden ze hem wel mooi. Gelukkig maar, want dat weet je natuurlijk nooit.

Toen Kim en ik weer thuis waren, zij in haar huis en ik in het mijne, ging voor mij het licht even uit. Ik heb tot half acht geslapen of zoiets. Het zal wel nodig zijn geweest. Normaal heb ik altijd al een blog geschreven of staat er al iets half klaar maar ik had niet verwacht daar te moe voor te zijn. Of misschien wel verwacht maar geen rekening mee gehouden. Toen ik net wakker werd had ik er nog niet eens erg in. Pas toen ik weer een beetje bij de mensen kwam, dacht ik er aan. Daarom een latertje en een kortje vandaag.

Morgen vertel ik de rest nog wel. Dan heb ik ook wat meer tijd. Ik ben nog steeds moe en dan ben je ook niet zo helder. Morgen ook nog een dagje uitrusten van vandaag maar dat komt wel goed. Het is toch weer ietsje beter gegaan dan de vorige keer, dus vooruitgang. Niets om over in te zitten. Al heb ik nu nog genoeg te vertellen, er zitten er vier ontzettend te zeuren om snoepjes, ik ben wat dat betreft al enorm aan de late kant en daar zijn ze niet zo blij mee. Daarom, de cits gaan voor. Morgen is er nog een dag om dingen te vertellen.