20. mrt, 2018

Een jaar en 295 dagen zonder Sunshine

Waar ik gisteren te moe voor was heb ik dan maar mooi bewaard voor vandaag. We hebben weer veel besproken bij Petra. Natuurlijk kijkt ze dan ook even naar Sunshine. Ik had een paar weken geleden opeens een gevoel dat er iets anders aan de hand was bij hem, dan tot nu toe het geval was geweest. Ik wist niet precies wat, het kon ook zijn dat hij er niet meer was of zoiets. Er was in elk geval iets. Ik heb dat toen nog tegen Kim gezegd. Ik zou het dan toch liever willen weten, als hij dood zou zijn gegaan, dan dat je je vasthoudt aan hoop dat hij thuis komt als dat niet meer mogelijk is.

Petra zag dat hij er erg goed en goed doorvoed uit zag. Mooi in zijn vacht, gezond en wel. Maar dat kan natuurlijk ook zo gezien worden als ze zijn over gegaan. Daarom dacht ze heel eventjes dat ik dat wel eens goed 'gezien' kon hebben. Ik wist ook niet of het zoiets was dat ik voelde maar er was gewoon iets anders. Hij blijkt nu bij mensen binnen te zijn, samen met een andere kat. Ze zijn hem ook gaan zien als 'hun' kat. Hij gaat nog wel heel vaak weg en is dan ook lang weg. Soms een paar uur, soms een paar dagen maar die mogelijkheid heeft hij daar blijkbaar.

Ze zijn blijkbaar nog niet met hem naar de dierenarts geweest om hem te laten checken op een chip want anders zou ik daar al bericht over hebben gekregen. Misschien gaan ze dat ook niet eens doen. Heel vervelend ja maar ja, het is zoals het is. Ik heb daar gisteravond veel aan zitten denken. Ja, mijn verdriet om mijn gemis is nog steeds flink aanwezig. En ja, ik vertrouw honderd procent op wat Petra zegt maar dan nog zou ik hem graag even met eigen ogen willen zien. Kijk, als hij daar gelukkig is, dan zou ik hem daar ook laten hoor. Ik zal er niet met alle geweld op willen staan om hem weer hier in een bovenhuis te proppen.

Ik wist ook wel dat hij zo graag naar buiten wilde, toen al, maar daar is hier geen mogelijkheid toe. Anders had ik hem wel naar buiten moeten laten. Ik wist hier alleen niet hoe ik dat moest doen hier met dat trappenhuis, drie hoog. Hij was al maanden bezig om buiten te komen. Het zou me echt pijn doen wetend dat hij niet meer hier zou komen maar ik heb toch liever dat hij dan ergens zit waar hij naar zijn zo geliefde buiten zou kunnen dan hem hier weer vast zetten op een bovenhuis. Ik zou het alleen zo graag weten waar hij zit, dat ik even kon gaan kijken en dan op een goeie manier afscheid van hem nemen. Hij hoort te zijn waar hij het gelukkigste is. Zo zie ik dat wel.

Maar wie weet, komt dat ook nog wel een keer. Wie weet ga ik een keer verhuizen naar een huis met een tuintje en moeten ze dan met hem naar de dierenarts en kan hij dan zo thuis komen? Je weet maar nooit. Maar als hij daar zo gelukkig is, moet ik dat dan willen? Ik denk dan dat ik hem daar zou laten maar dan kan je altijd contact met elkaar houden. Gewoon even vragen af en toe hoe het met hem is. Dat zou al mooi genoeg zijn toch? Ondanks het verdriet erom, ben ik toch blij dat het zo goed met hem gaat. Dat hij binnen kan en eten krijgt en een kroel af en toe. Dat doet me dan ook weer erg goed. Daar moet ik het dan ook maar voor voorlopig bij laten.

Petra zag ook dat het wel in de buurt is van het gebied waar hij altijd al was. Hij gaat daar dan ook nog steeds naartoe en ook naar de vrienden die hij daar gemaakt heeft. Hij heeft zo dus het beste van twee werelden, wat hij hier niet zou kunnen krijgen. Daarom, ik moet het gewoon weer even loslaten. Ik heb er vier waar ik mijn aandacht en liefde aan kan geven en ik kan aan Sunshine altijd in liefde denken. Wetend dat hij nu ook een veilige haven heeft en warmte als het koud is en kan schuilen bij regen, geeft mij ook rust. Dat is wel fijn. Toch, mensen, mocht er ooit een kat aan komen waaien, laat hem even checken bij de dierenarts. Er kunnen altijd baasjes zijn die in grote onrust verkeren en op zijn minst graag zouden weten waar hun diertje uit hangt. Dat zou al zoveel schelen.

Ik begrijp dat zulke mensen ook aan zo'n diertje gehecht kunnen raken en wat ik al zei, als het beestje daar dan gelukkig is, dan hoop ik dat de echte eigenaren er goed over nadenken wat ze hun beestje gunnen of wat beter voor het diertje is. Ik weet dat Sunshine alleen binnen niet gelukkig zou zijn, ook al heb ik nu nog zo'n mooi balkon, het is geen echte vrijheid. Dat kan ik hem niet bieden en dat is wel wat hij nodig heeft. Daarom zou de keus dan snel gemaakt zijn, wel met pijn in mijn hart maar wel wat beter is voor hem. Dat niet iedereen zo zou denken, dat snap ik ook wel. Maar daar kan ik niets aan doen. Ik hoop dat ik ooit toch van hem te horen ga krijgen. Dat blijft dan toch een wens die uit kan komen. En tot die tijd zit Sunshine goed.

Omdat het grote zonnetje ook zo schijnt, dacht ik, ik ga een stuk lopen. Dan loop ik naar die winkel om die nep cats meow terug te brengen en geven ze me nu maar mijn geld terug. Ik ga het niet nog een keertje proberen. Op het Marconiplein begon ik mijn rug al te voelen. Maar ja, om dan weer terug te lopen en alsnog de auto te pakken, vond ik ook weer niks. Dan toch gewoon maar doorlopen. Ik heb het gered hoor maar wel met een brandende rug. Gelukkig kon ik even op een randje bij de kassa hangen, toen ze het aan het nakijken waren. Ik kreeg zonder problemen mijn geld terug. Alleen toen moest ik ook nog terug.

Mijn rug en heupen waren het niet met me eens maar ik won het argument omdat we moeilijk op de straat konden gaan zitten. Het was heerlijk buiten maar toch echt nog wel te koud om op de koude stenen te gaan zitten. Bovendien, kon ik dan nog wel omhoog komen? McDonalds werd mijn redding. Wie zou dat ooit gedacht kunnen hebben? Ik bestelde een hamburger en die ben ik langzaam op het terras buiten, heerlijk in het zonnetje, op gaan zitten eten. Zo kon de rest een beetje bij komen voor ik weer de barre tocht naar huis zou gaan. Want bar werd het wel. Oh dat laatste stukje straat leek gewoon ter plekke langer te worden.

Dan die trappen nog, die worden mijn dood nog eens. Ze hadden bij de buren een pakje afgegeven. Ik wist wel wat dat was, dat moest die echte Cats Meow wel zijn! Mooi, dan kon ik halverwege stiekem even uitrusten. Ik belde aan bij de buren recht onder me. Er werd terug geklopt. Eh... Hallo? Jaha, antwoordde een kinderstemmetje. Er is een pakje voor mij bij jullie afgegeven als het goed is. Ja, antwoordde het meisje weer, maar de deur zit op slot en ik mag niet open doen en kan ook niet naar buiten. Ik vroeg haar of ze het straks dan maar even langs wilde brengen. Dat zou ze doen.

Ik hoop maar dat er niets zal gebeuren waardoor het kindje iets zal gebeuren doordat ze zit opgesloten. In mijn ogen mag je zoiets nooit doen. Maar goed, ik zal niet oordelen, ik heb ook fouten zat gemaakt. Dan hebben de cits straks een grote verrassing. Ik was toch veel te moe om er direct iets mee te gaan doen. Dat komt straks wel. Toch, je kan zeggen wat je wilt, ik was gisteren dan wel volledig van de wereld nadat ik thuis was gekomen, maar vandaag heb ik toch dingen ondernomen. Ik zal daar morgen wel last van hebben nog, mijn grote wandeltocht, maar ik heb het toch maar wel gedaan.

Ik had alleen de afstand tot die winkel ietsjes verkeerd ingeschat. Kan gebeuren, dat weet ik voor de volgende onderneming. Ik sleep me straks eerst even naar de douche en dan duik ik voor de rest de bank op. Dat heb ik nu wel verdiend en mijn rug ook. Ik ben in elk geval niet door midden gebroken, al voelde dat soms wel even zo. Mijn voeten vonden het ook niet leuk meer, die mogen dus ook best even van de vloer. Toch was het heerlijk zo in dat frisse windje met de zon op je gezicht. Dat lijf negeer ik dan maar heel even, voor zover dat lukt...