21. mrt, 2018

Een jaar en 296 dagen zonder Sunshine

Wat heb ik afgezien gisteren zeg. Nee, gelukkig geen krampen of zenuwpijnen nu maar wel die achterlijke hielen waar ik niet meer op kon staan. Gek genoeg kon ik ook niet op mijn tenen lopen want het leek wel alsof er een soort spierpijn in mijn hele hiel zat. Ga je dan op je tenen dan rek je daar ook de boel op en dat doet net zo'n pijn. De cits hebben met een verwonderde blik naar me zitten kijken als ik trachtte te lopen. Je moet af en toe toch wat drinken of naar het toilet of zo. In beide gevallen werd dat een martelgang. Nou ja zeg, het moet niet gekker worden!

Ik vond de flinke wandeling al erg genoeg en nu werd ik er ook nog eens op afgerekend. Nee, dat vond ik niet echt aardig. Ik wist alleen niet hoe ik het weg kon krijgen. Ik wilde dat van die hielen trouwens ook nog aan PeeT vragen maar dat was ik dus mooi vergeten. Ik werd er nu gelijk wreed aan herinnerd. Het ergste was nog toen ik in de nacht naar het toilet moest. Zolang ik lag voelde ik er helemaal niets van, tenzij ik ze tegen de dekens drukte of zo. Als je dan wakker wordt ben je het hele gedoe al vergeten. Tot je gaat staan ja, dan schrik je je een ongeluk. Het was echt enorm pijnlijk.

Mijn blaas won en ik moest toch op het toilet zien te komen. Ik dacht aan een stel krukken, die hadden nu best van pas gekomen. Al kon ik daar toen ook niet goed mee overweg. Toen ik eindelijk weer lag kon ik een flinke zucht van verlichting slaken. Ik heb het idee dat dit toch bij mijn ziektebeeld hoort want de krampen en zenuwpijnen heb ik nu niet meer. Dit is net iets minder erg want ik heb niet lopen gillen van de pijn. Wat niet wegneemt dat die toch wel heel erg was maar niet erg genoeg om het op een gillen te zetten. Dit kon ik zelf controleren want als mijn voeten de grond niet raakten dan voelde ik het niet. Maar ja, je moet soms wel lopen.

Vanmorgen was het ook nog heel erg en nu voel ik ze ook wel maar niet zo heftig als vannacht. Ik mank een beetje in het rond. Om daar nu direct mee naar de dokter te rennen vind ik ook weer zoiets. Wat moet ik nou zeggen, als ik loop doen mijn hielen zo'n zeer? Ik weet het niet hoor. Gewoon niet meer van die te lange wandelingen maken. Dat is al één ding wat ik ertegen kan doen. Maar aan op visite gaan of naar de zaak gaan, daar kom ik niet onderuit en dan heb ik het ook. Net zoals ik eerst altijd die krampen en zenuwpijnen kreeg. Daarom denk ik dat het gewoon bij deze ziekte hoort en niet een ander soort lichamelijke oorzaak heeft. Ik zit in de volgende fase of zoiets.

Ik hou het gewoon in de gaten om te zien of ik goed zit met mijn inschatting. Meer kan ik er nu even niet aan doen. Hup loslaten die handel, we zien het wel. Wat ik nog niet los kan laten is de Cats Meow, die gisteren binnen kwam. Het ding ziet er spiksplinter nieuw uit hoor, maar ook deze deed het niet. Toen ging er toch opeens een lichtje bij me op. Wat als het nou eens aan de batterijen ligt? Eh... Dat zou echt wel heel erg zijn. Dan zou dat ook kunnen betekenen dat die nep dingen het ook gedaan zouden hebben als ze maar nieuwe batterijen hadden gehad. Oh nee hè, zou ik het echt weer zo voor elkaar hebben gekregen? Ik had nog maar één zo'n grote batterij dus ik moet straks even nieuwen gaan halen. Als hij het dan wel goed doet, dan weet ik genoeg.

Dan heb ik weer ontzettend moeilijk lopen doen met iets dat een heel simpele oplossing had. Ik ken dat wel van mezelf. Ik zal dat andere ook maar eerlijk opbiechten. Toen ik een paar maanden geleden met stofzuigen bezig was, dacht ik, ik keer het kleed ook een halve slag. Ik had namelijk een grote bobbel onder de plek waar ik altijd zit. Dat kwam volgens mij doordat ik het verkeerd onder de poten van de bank had geschoven. Ik het kleed dus draaien en er gelijk ook even onder stofzuigen. Toen het kleed draaien en weer neerleggen. Goh, nu had ik toch weer zo'n bobbel! Nou ja, kwam het gewoon door al die pootjes onder de hoekbank dan?

Ik heb het maar zo gelaten. Om het nu weer te gaan draaien en dan weer een bobbel te krijgen, daar had ik geen zin in. Tot ik vorige week ook het kleed even heb omgedraaid. Nu een kwart slag, dat kan want het is een vierkant kleed. Hee, wat fijn, geen bobbel meer. Mijn kwartje begon langzaam te vallen toen ik de bobbel nu wel nog steeds zag zitten in het stuk van het kleed dat nu aan de zijkant lag. Ik moet die vorige keer dus mijn kleed gewoon een hele draai hebben laten maken en zo kwam de bobbel gewoon weer op dezelfde plek natuurlijk. Dat had helemaal niets met de poten van de bank te maken maar met mijn eigen onoplettendheid. Ja hoor, ik kan daar dan best om lachen en kan mezelf een enorme dombo vinden tegelijk. Hoe krijg je het voor elkaar?! En dan niet op het idee komen dat je misschien je kleed nog een keer teveel gedraaid te hebben. Blonder kan het bijna niet.

Nu dan ook weer met die batterijen. Als dat ding het straks als een gek doet, dan kom ik niet meer bij van het lachen. Dan was een stel nieuwe batterijen al geweest en had die eerste die ik kocht gewoon goed kunnen zijn. Ik ga het ze maar niet vertellen, ik doe alsof mijn neus bloedt. Zacht fluitend zal ik de volgende keer langs die winkel lopen, alsof het op mijn gezicht te zien zal zijn. Straks eerst maar even nieuwe batterijen meenemen, kijken of het klopt. Ik zal er niet van opkijken, het is gewoon echt weer iets voor mij. We gaat het zien maar ik ben bang dat ik het al bijna wel zeker weet.

Moonlight vond het wel wat, dat pakketje gisteravond. De buurman had het zelf even gebracht. Hij ging er bovenop zitten, alsof hij wilde zeggen, maak eens open joh. Moonlight natuurlijk, de buurman was al weer weg. Die worden elke keer helemaal enthousiast allemaal en dan doet het ding het weer niet. Ik zie ze teleurgesteld kijken als ik het allemaal maar even weg zet. Ja sorry, mijn schuld allemaal. Ik moet eerst batterijen halen, dan pas kunnen jullie er misschien mee spelen. Domme ik. Moonlight begon ook weer met een zacht kuch aanvalletje gisteren. Zou dat nog van die spuitbus komen? Of moet ik ze gewoon weer even wat meer medicatie gaan geven? Zo deed ik het vorige keer ook en dan gaat het weer weg.

Alleen lastig dat Moonlight weer in zo'n 'ik eet geen natvoer' periode zit. Dan krijgt hij er ook niet veel van binnen. Ik moet ook weer andere smaken bestellen vandaag want hij zit daar ook weer over te zeuren. Die wilt hij wel en die wilt hij niet. Die hij wel wilt, die zijn nu op en ik heb alleen nog maar smaken die hij niet wilt. Zanikerd hoor, die Moonlight. Ze zitten allemaal te mieremeuten weer de laatste tijd. Ik hoop dat dit ook weer over waait. Fijn hoor, zo'n stelletje kieskeurige katten. Als ik die reclames zie waarin ze alles opsmikkelen, kan ik wel eens jaloers worden. Zelfs Skylar doet een beetje raar de laatste tijd. Ach ja, het zal wel aan het baasje liggen, dat is ook zo'n rare. Dat is wel duidelijk.