23. mrt, 2018

Een jaar en 298 dagen zonder Sunshine

Wat een dag vond ik het vandaag. Voor mijn gevoel heb ik heel veel gedaan al zou een ander daar wel anders over denken. In elk geval, ik vond het veel. En ik was helemaal vergeten dat ik nog moest schrijven ook. Moonlight heeft zijn jank-bui aan en daar word ik ook niet vrolijk van. Ik zou zo graag weten wat hij wil. Hij is helaas niet altijd even duidelijk in wat hij wil. Soms wel, dan kan het niet missen waar hij om loopt te zeuren maar andere keren, zoals nu, word ik er helemaal knettergek van. Ik heb ze maar vast eten gegeven, als dat het niet is, dan heeft hij pech. Niet dat hij honger kan hebben hoor.

Ze hebben overal brokjes en fonteintjes staan. In dat opzicht zijn het verwende kattenkoppen. Meestal als ik dan natvoer geef, dan moet hij niet eens. Nu bleek hij gewoon trek te hebben in wat nats en nu is hij gelukkig even stil. Zelfs Rainbow heeft direct zitten eten. Nou ja zeg, die zijn toch ook echt niet te volgen. Al zou ik hun gebruiksaanwijzing willen schrijven, dan nog, die verandert te vaak. Het is een kwestie van inschatten en aanvoelen, wil je het juiste doen. Ach het houdt je in elk geval flink bezig. Zo zijn er nog wel meer dingen die me bezig houden. Ik had al verklapt dat ik een enorme kluns ben. Dat lijkt af en toe nog erger te worden ook.

Ik had van vier kistjes toch ook een kastje gemaakt? Gewoon ff aan elkaar schroeven en wieltjes eronder en klaar. Maar ja, dan moet je ze eigenlijk in het midden, aan de onderkant, ook goed verstevigen. Dat had ik niet eens gedaan. Daar had ik niet eens over nagedacht. En als je dan ook nog eens een flink zware vaas met bloemen neer zet, precies in het midden, dan gaat dat natuurlijk doorzakken. Ik zat gisteravond te kijken en ik zag iets raar maar kon het niet thuis brengen. Toen ik goed keek, zag ik dat het ding door aan het zakken was. Snel heb ik die zware vaas aan de zijkant gezet.

Maar zo kon ik het natuurlijk niet laten. Er staan ook nog wel wat zware dozen in. Ik had nog twee van die wieltjes en die heb ik er, samen met een verbindingsstuk dat ik nog had liggen, onder de kistjes gedaan, in het midden. Kijk nu is het wel stevig genoeg. Dat had ik zo ook wel kunnen weten maar nee, ik wacht eerst maar even tot ze bijna uit elkaar klappen. Echt hoor, voor een hobby klusser is dit echt heel erg dom. Weer dom. Ik lijk niets anders meer te doen. Hieraan merk ik dat er nog lang niet alles klopt wat hoort te kloppen. Ik hoop toch zo dat ik dat wel weer terug zal krijgen. Anders blijf ik tegen zulke, gelukkig bijna, rampen aanlopen. Ik doe het liever gelijk in ene keer goed, zoals ik dat altijd deed.

De cits zijn zo dom niet. Gisteren hadden ze binnen no time door hoe ze de Cats Meow zelf aan moesten zetten. Daar heeft Moonlight toen toch wel wat langer voor nodig gehad. Toentertijd ben ik me daar nog rot van geschrokken omdat ik niet wist wat voor een raar geluid ik hoorde en waar het vandaan kwam. Ik was enorm opgelucht toen ik erachter kwam wat het was. Toen ik het gisteren hoorde, wist ik direct wat het was. Dat is best snel om zoiets uit te vogelen. Maar de jongens zijn dan ook echt wel heel slim. Allebei de jonkies zijn heel erg van de intelligente dingen. Soms ook bij dingen die ik liever niet had gezien. Toch is dat wel leuk om te zien altijd, als ze weer iets heel slims doen. Alsof ik ze dat heb meegegeven, ben ik dan trots op ze.

Gisteren kreeg ik het kleine vijzeltje met stamper binnen. Jeetje zeg, dat had ik weken geleden al moeten kopen! Wat stond ik te klungelen met die pillen van de cits en wat duurde het lang voordat ik ook maar ene pil fijn had gekregen. Dit gaat echt vele malen sneller! Het is een kleintje, precies goed om medicatie in fijn te maken. Ik kon er nu zo een handje pillen ingooien en binnen de kortste keren had ik een fijn poeder in het kommetje. Zo dan, zo kan het ook. Dat weet ik nu dan ook weer. Als je een enkele keer één enkel pilletje moet malen, dan is het niet zo erg. Maar ik moet er toch wel behoorlijk wat fijn malen elke keer. Ik ben blij met mijn aanschaf, dit is echt een uitkomst voor mij.

Ik ben ook weer even lekker aan het hobbyen. Kim was blij met haar potjes en PeeT ook. Voor mijn Poolse zusje heb ik er ook twee klaar staan. Die gaat binnenkort verhuizen naar hun nieuwe huis en dan krijgt zij ze natuurlijk. Ook zou ik voor haar een groot schilderij maken maar daar moet ik nog aan beginnen. Ik ben eerst ook potjes aan het maken voor San, mijn schoonzus. Maar daar vond ik elfjes niet bij passen. Dat kwam omdat ik eigenlijk een heel goed idee kreeg hoor. Iets dat ik bij hen veel beter vond passen. Daarom moesten er weer potjes worden bekleed en daar ben ik mee bezig geweest.

In plaats van elfjes, zien zij iets heel anders doorschijnen als er een kaarsje in staat. Maar dat laat ik later pas zien, als ze ze hebben. Ze lezen af en toe wel eens een blog en ik wil het nog even een verrassing laten. Morgen ga ik ze afwerken. Binnenkort maar eens een keertje langs gaan brengen of ze komen ze halen. Kan ook. Het schilderij moet ik ze ook nog geven. Als mijn huis dan aan kant is dit weekend, dan ga ik aan het schilderij van Agnieszka beginnen. Dat gaat weer iets heel anders worden en ik ben benieuwd of me dat gaat lukken, wat ik in mijn hoofd heb. Heerlijk vind ik dat.

Wat ik absoluut niet heerlijk vind is dat dit weekend de klok weer vooruit gaat. Ik heb daar dan echt weken last van, voor mijn biologische klok weer mee wil doen. In dit huis ben ik daar niet de enige in. Aan de ene kant gelukkig dat hij nu dan vooruit gaat. Dat wil zeggen dat zondagavond de cits aangenaam verrast zullen zijn dat ze zo vroeg hun snoepjes krijgen. Met het terugzetten van de klok is dat een stuk minder handig en duurt het ook weer weken voor ik ze weer een beetje in een goed ritme heb. Gelukkig is dat bij hen dan het enige. Pas zo rond december snappen ze weer ongeveer hoe laat het is.

Met het vooruit zetten van de klok, daar heb ik zelf gewoon enorm last van. Ik weet niet waarom het zo lang duurt altijd voor het weer in mijn systeem zit. Vroeger had ik dat niet zo maar de laatste paar jaar is het vreselijk. Dat is dan nog buiten het feit om, dat ik het zo ontzettend nergens op vind slaan. Je haalt een stuk van de bovenkant van je deken af, want je voeten liggen bloot. Dus zet je dat stuk aan de onderkant terug. Zou dat wat uitmaken? Nee dus. Daarom staat het me sowieso al tegen en dan nog eens dat ik er zo'n last van heb. Wanneer gaan diegenen die daarover gaan, dit nou eens beseffen en het afschaffen? Ik hoop snel. Het kan mij in elk geval niet snel genoeg zijn.