26. mrt, 2018

Een jaar en 301 dagen zonder Sunshine

Wat is er nou lekkerder dan een walnotenbroodje met walnotenkaas? Juist, dat zijn wel twee walnotenbroodjes met walnotenkaas. Dat dacht ik gisteren ook toen ik weer trek kreeg en het ondertussen best wel weer mocht, iets eten. De broodjes liggen in de vriezer, dus die moet ik dan eerst even bakken. Ik was toch in de keuken dus ik maakte een sopje voor de vaat en ik deed een broodje in de oven. Ik dacht, ik haal gelijk even de notenkaas uit de ijskast zodat die ook wat zachter is zo. Tot het broodje gebakken was, kon ik verder toch niets doen daarom ging ik maar verder met wat ik aan het doen was.

Dat had ik beter niet kunnen doen. Ik had gewoon in de keuken moeten blijven. Toen de oven piepte, maakte ik even af waar ik mee bezig was en ging daarna weer de keuken in. Ik pakte het broodje. Lekker warm en knapperig was het, dat is altijd extra lekker. Ik wilde mijn kaas erop gaan doen maar de kaas was weg? Hoe kan dat nou weer?! Had ik het dan toch in de ijskast laten liggen? Raar want ik wist wel bijna zeker dat ik het gepakt had. Nou ja, toch maar even in de ijskast kijken. Nee hoor, zie je wel, daar lag het niet. Ik keek om me heen en toen zag ik het.

In mijn bijna kokend hete sopje dreef het grote stuk notenkaas. Dat was nu totaal oneetbaar geworden want het smolt bijna uit elkaar. Bovendien vind ik Dreft met notenkaas niet zo'n heel smakelijke combinatie. Stoute katten, riep ik. Dat moeten Skylar en Rainbow wel weer zijn geweest. Aurora en Moonlight hebben niet veel met menseneten, de jongens wel. Rainbow zat met zijn 'lieve gezichie' naar me te kijken. Ja ja, jij weer hè?! Ik wist het wel. Potverdorie en ik had er nou net zo'n trek in! Dat eerste broodje had echt naar meer gesmaakt en dat werd me nu zo door mijn neus geboord.

Ik had nog wel brie, dat wel en dat is ook echt wel lekker op zo'n broodje maar niet zo lekker als die kaas. Ik had opeens niet zo'n trek meer maar dat was dan weer zonde van het broodje. Mopperend heb ik het broodje met brie zitten eten. De bedelaars kregen ook een stukje en ik zei tegen hen dat het veel lekkerder was geweest als ze van mijn notenkaas waren afgebleven. Echt hoor, je kan hier niets laten liggen, al is het maar voor een paar minuutjes. Toen ik ook nog overal zwarte pootafdrukjes door mijn kamer zag gaan, ja ik was weer even iets zwart aan het verven, was mijn eetlust al helemaal verdwenen. Gelukkig vonden de cits het heerlijk.

Weer mopperend de voetstapjes snel verwijderd, die waren nog niet helemaal droog gelukkig dus met mijn dikke paarse huissok heb ik ze van de vloer gewreven. Zie je niks van, zowel op de sok als op de grond. Maar hij had ook over mijn zilveren tafelkleed gelopen. Niet echt zilver natuurlijk maar het was best een duur kleed. Ook dit ligt altijd op tafel omdat ze van die vieze voetsies hebben. Als ik hobby, dan dek ik dat altijd af maar hij had natuurlijk weer net gelopen waar het niet afgedekt was. Oke, ik heb er een nieuw hobbykleed bij en moet verplicht op zoek naar een nieuw tafelkleed.

Die beesten jagen me toch echt op kosten hoor. Ik moet nu ook al weer nieuwe batterijen hebben voor de Cats meow. Die zetten ze continue aan en ja, dan gaat het hard hoor. Het erge is nog, ze zetten hem nu aan en dan lopen ze erbij weg ook. Staat dat ding zijn irritante geluidjes te maken zonder ene kat in de kamer. Als ik er zin in heb, zet ik hem dan wel uit. Maar meestal spelen ze er toch wel mee. Wat is het volgende dat ze zullen slopen? Ik denk niet dat ik lang zal hoeven te wachten tot ik dat antwoord krijg. Af en toe! Je kan echt niet op alles tegelijk letten en ze doen altijd iets zoals je het niet verwacht. Het is echt een stel hoor, zo bij elkaar.

Verder heb ik gisteren lekker zitten klungelen. Ik heb die kandelaars voor broer en schoonzus afgemaakt. Ik heb één deel van mijn zelfontworpen en gemaakte kandelaars af, Ibiza stijl. Ik heb ze gemaakt van die doppen die op de potten oploskoffie zitten, zie foto met zwarte pootjes er vlak voor... De tweede, die exact hetzelfde is, kon ik nog niet afmaken. Ik kwam een doppie tekort om de bovenkant te worden. Daarom moeten Ben en San even doorzuipen met koffie, dan heb ik weer een dop. San bewaart de potten voor me, en daar doe ik dan weer leuke dingen mee. Die van hen zijn ook zo leuk geworden.

Daarna ben ik aan het grote schilderij begonnen voor Agnieszka. De grootste tot nu toe. Die doe ik dan in gedeeltes natuurlijk. Ik kreeg gisteren in elk geval de achtergrond af. Mooie kleuren vond ik het. Zonder een echte ezel, van hout dan, was het best lastig werken met zo'n groot doek maar om dan weer zo'n groot ding te gaan kopen, vind ik ook weer zoiets. Ik zette hem tegen mijn kastje bij mijn hobbyhoekje, zodat het kon drogen. Zo zal het wel geen kwaad kunnen. Maar ik had wel buiten kattenkwaad gedacht. In de late avond, vlak voor ik wilde gaan slapen hoorde ik iets. Ik kon alleen niet thuisbrengen wat. Ik voelde dat er iets niet klopte.

Ik riep al, hee wat ben je voor stouts aan het doen? Het bleef even stil, dat weten die twee snottebellen van de familie echt wel. Meestal is zo'n opmerking wel genoeg. Zeker als ik de naam erbij kan zeggen. Alleen wist ik dit keer niet wie de boosdoener was. Toen het geluidje weer begon ben ik toch maar even gaan kijken. Ja hoor, het zal wel weer niet! Rainbow had het grote doek omgegooid en zat te tapdansen in de binnenkant van het schilderij, dat nu schuin tegen mijn stoel aanhing. Potverdorie! Wat doe jij nou weer?! Ik snelde er net zo hard op af als Rainbow zich uit de voeten maakte.

Het kwaad was al geschied. Er zitten weer eens gaatjes in een doek! Stouterd! Riep ik hem nog na. Nadat ik de schade had bekeken, ben ik maar weer gaan zitten. Wat doe je eraan hè. Niks. Ik krijg het nog wel goed. Beetje verf eroverheen en als het zichtbaar blijft, dan kan ik er altijd een paar glimmertjes opplakken. Ik ben creatief genoeg en bovendien, het kan mijn handelsmerk worden. Aan de achterkant blijf je het altijd zien. Het schilderij dat ik voor Ben en San heb gemaakt zit ook vol met gaatjes waar je niets meer van ziet. Komt wel goed. Gelukkig voor de katten dat ik zo gek op ze ben, anders hadden ze kunnen lachen. Gisteren was een echte katten-rampendag.

Voor nu moet ik als een gek gaan opschieten. Dat valt wel mee hoor, ik neem alles ruim. Ik ga zo Kim even ophalen en dan gaan we naar mijn oom Cor en tante Jo. De afspraak die ik al weken geleden gemaakt heb omdat spontane afspraken nou eenmaal nog niet gaan. Morgen naar de zaak, woensdag mijn huis doen en donderdag weer naar Stefan. Brrr, weer veel te veel achter elkaar zo voor mij. Dan kan ik vrijdag pas verder met mijn schilderij en dat wil ik zo graag. Ach ja, ik moet er maar aan gaan wennen. Dat zal ook wel weer goed komen, net als met mijn gewonde schilderij. Ik hoop maar dat de boeven vandaag zich een beetje zullen gedragen, dat scheelt dan weer.