29. mrt, 2018

Een jaar en 304 dagen zonder Sunshine

PeeT stuurde me van de week een tekening op van Kim, die ze had gemaakt naar een foto die Kim haar gestuurd had. Aangezien ik Kim's moeder ben, vond PeeT, zou ik kunnen zien of haar tekening 'leek'. Jeetje zeg, ik vond hem echt prachtig! Nou ben ik crea bea genoeg van mezelf maar dat kan ik dus niet. Ze zegt dat ze door mijn aanval van schilderlust ook weer zin kreeg om te tekenen en dan begint ze direct met het meest moeilijke dat er is. Gezichten. Zeker van mensen die je kent is dat ontzettend moeilijk. Zomaar een gezicht tekenen, dat kan ik wel. Maar echt een portret van iemand? Nee, dat lukt me voor geen meter.

Dat kan echt niet iedereen, ook al kan je nog zo goed tekenen. Ik vind haar dus echt een natuurtalent! Dat zal ze zelf niet zo zien maar dat snap ik. Dat heb ik zelf ook met de dingen die ik maak. Waar anderen van zeggen dat ze niet snappen dat ik zoiets kan maken, zie ik zelf alleen maar de fouten die ik erin gemaakt heb. De aard van het beestje, zullen we maar zeggen. Ik zou zeggen, de tekening plaats ik hierbij. Oordeel zelf maar. Ik vind het in elk geval ontzettend goed gelukt. Ik zie Kim erin, echt sprekend! De foto zelf heeft Kim nu als profielfoto. Dan kan je kijken hoe goed de tekening gelukt is! PeeT was al blij dat ze op de foto geen oren had, die vindt ze moeilijk. Ik zei dat Kim toch nooit luistert, dus dat zat wel goed...

Ik heb zelf wel een heel raar iets extra's als ik schilder. Als ik met een gezichtje bezig ben, dan kan het zijn dat ik opeens diegene heb getekend, die gisteren bij me op visite was. Of zoiets dan. Ik heb een keer een grote leeuw voor mijn broer getekend. Gewoon omdat dat zijn sterrenbeeld is. Alleen toen ik klaar was, leek die leeuw op de een of andere manier op mijn broer. Qua blik en uitstraling, had het zo mijn broer in leeuwenvorm kunnen zijn. Dat is ongemerkt gegaan en ik had het zelf niet gezien. Mijn moeder en dochter zeiden het toen tegen me. Mijn broer zag het zelf ook. Helaas heb ik er geen foto van. Het gemak van de digitale camera's had je toen nog niet en het schilderij zelf is verbrand in een brand die ze een keer gehad hadden. Maar vraag me nou niet om zoiets bewust te doen, dat kan ik niet. Raar hè?

Nu neem ik wel van alles wat ik maak een foto. Maar ja, dat is dan nu ook hartstikke makkelijk. Je hoeft ze ook niet meer te laten ontwikkelen. Je kan ze zo bewaren op je pc of je telefoon. Gemak dient de mens wat dat betreft tegenwoordig. Dat was vroeger wel anders. Ik maakte wel eens foto's van wat ik maakte maar soms zag je dan pas na het ontwikkelen van de foto's dat ze helemaal niet gelukt waren. Overbelicht of wazig, om er maar een paar te noemen. Of gewoon helemaal niet gelukt. Nu gaat dat allemaal vele malen makkelijker en neem je ook veel meer foto's van soms de meest idiote dingen. Of van je katten.

Ik barst echt van de foto's van de cits. De meeste zijn het plaatsen niet eens waard en vaak genoeg gaat het ook net mis en heb je niet wat je vangen wilde. Dat maakt alleen allemaal niet meer uit. Ik bewaar ze allemaal. Netjes in mapjes. Alleen de echt mislukte foto's verwijder ik. Dat hoef ik nou ook weer niet te bewaren. En sommige mensen zijn dan weer heel erg goed in het maken van foto's. Kimberley heeft daar echt oog voor. Dat viel me een paar jaar geleden op. Als wij van hetzelfde een foto maakten, dan was die van haar altijd zoveel mooier. En dat is ze dan ook veel vaker gaan doen en het is ondertussen haar grootste passie geworden. Ze gaat zelfs nu een echte opleiding erin volgen. Ik ben dan ook behoorlijk trots op haar en wat ze doet.

Gisteren was een hele rare dag. Ik zou eigenlijk bij mijn broer gaan eten maar ik voelde me niet zo lekker. Die twee uur naar de zaak na een nacht niet slapen, had ik toch meer last van dan ik had gedacht. Ik vroeg mijn broer of ze al boodschappen hadden gehaald. Zo niet, dan bleef ik liever thuis. Nu ga ik lekker vrijdag bij ze eten dus dat kwam in elk geval goed. Ik hou er nooit zo van om op het laatste moment een afspraak af te zeggen. Al helemaal niet als ze al alles in huis gehaald hebben. Toch weet ik dat ik beter naar mijn lijf moet gaan luisteren. Vooral omdat die op het moment de baas is.

Ik ben op een gegeven moment op de bank gaan zitten. De cits hadden al eten en ik had nog geen zin en zeker geen puf. Ik zou zo wel wat gaan eten. Dacht ik toch. Ik ben alleen in slaap gevallen, echt als een blok. Ik werd pas bij elven wakker omdat de cits het nu toch echt tijd vonden voor snoepjes en ze dat lieten merken. Die heb ik ze dan maar gegeven ook. Blijkbaar had ik die slaap erg hard nodig gehad. Na de snoepjes en mijn tanden poetsen ben ik dan ook zo weer in een diepe slaap gevallen tot vanmorgen half acht. Zo dan, heb ik even uren gemaakt, wat slapen betreft. Alleen niet gegeten maar ja, daar kon ik ook niks aan doen.

Vandaag had ik weer een afspraak bij Stefan. Ik heb verteld wat de bedrijfsarts wil dat ik doe en hoe. Ook dat ik dan na een kwartier of drie even weg moet gaan en dan moet bekijken hoe ik me voel. Zeker ook wat ik voel en wat het met me doet en dat soort dingen. Eigenlijk vond Stefan dat wel een goed idee om elke dag even zoiets te doen. Dat moet ik voor hem bijhouden op papier en dat bespreken we dan de volgende keer. Wat dat betreft zou de volgende keer ook gelijk de laatste keer zijn. In elk geval wat normaal vergoed wordt door de zorg. Daar gaat hij even zelf achteraan. Kijken of daar wat mee te regelen valt omdat we nog lang niet klaar zijn.

Als het de volgende keer de laatste keer zou zijn, dan zijn we nog lang niet waar we zijn moeten en dat zou ik zelf niet echt zo prettig vinden. Maar hij zei dat hij daar wel uit zou komen. Dat hoop ik dan maar. Want ik wil natuurlijk wel echt helemaal beter worden en dan niet meer in de valkuilen trappen waar ik jarenlang in getrapt ben. Dat heb je echt niet zomaar even afgeleerd. Ik heb nog veel te leren wat dat betreft. Ik merk dat ik er nog vaak genoeg zo al intrap, zonder dat ik elke dag naar mijn werk moet. Laat staan als je weer volle bak aan de slag moet. Dan gaat het zo weer mis en dat zie ik nou ook helemaal niet zitten. Alsjeblieft zeg, ik moet er niet aan denken nog een keertje door zoiets als dit te moeten gaan.

Daarom wil ik wel de juiste handvatten hebben, mocht ik straks weer gewoon aan de slag kunnen gaan. Hier wil ik niet meer intrappen natuurlijk. Dan kom ik er gewoon niet meer uit. Daar heb ik echt geen zin in. Eén keer zoiets meemaken is wel genoeg in een leven, vind ik toch. Daarom wil ik nog echt wat meer begeleiding dan wat ik nu gehad heb. Ik begin er net een beetje uit te komen. Ik zal er maar op vertrouwen dat hij zegt dat hij daar wel uit zal komen. Ik merk het wel. In elk geval, het is gewoon nog nodig. Ik wacht het gewoon af en merk de volgende keer wel wat hij heeft kunnen doen.

Voor nu ga ik de cits zo even eten geven, voor mezelf ook maar eens wat. Ik heb gisterochtend voor het laatst gegeten en ik weet dat dit niet goed is voor me. Gelukkig maken de buren nu iets lekkers klaar en door die lucht krijg ik opeens ook trek. Daarom zal ik vandaag in elk geval één maaltijd binnen hebben. Ik zal morgen proberen beter mijn best te doen. Er staat een 11 tot 13 uur op het programma. Ik krijg het benauwd van al die afspraken die er staan maar goed, ik zal proberen er naar eentje tegelijk te kijken. Hopelijk slaap ik vannacht wel, anders ben ik zaterdag ook weer kwijt. Komt wel goed, ik barst nu al weer van de slaap. Gewoon wakker blijven tot het bedtijd is. Al had ik dat gisteren ook in mijn hoofd. Slaap lekker!