1. apr, 2018

Een jaar en 307 dagen zonder Sunshine

Nou ja zeg. Ga ik net zingen voor mijn jarige tweetal, samen zijn ze nu twee maar ze zijn allebei één jaar oud geworden vandaag. Rainbow komt me koppies geven maar Skylar kijkt alsof hij weer straf gaat krijgen en springt met grote ogen in de vensterbank. Als ik bij 'in de gloria' ben, vliegt hij snel de kamer uit. Ondanks dat, toch van harte allebei, mijn grappige, stoute, vertederende, lieve, knappe, heerlijke jongens! Ik kan nog meer superlatieven bedenken voor ze hoor, ik laat het hier maar bij. Ik denk dat wel duidelijk is hoe gek ik op mijn jochies ben. Ook al waardeert Skylar mijn zingen niet zo, hij staat daar vast niet alleen in.

Net in de keuken hoor ik Rainbow heel hard mauwen, gewoon voor de lol blijkbaar. Die is volgens mijn zijn eigen feestje aan het vieren. Goh, dat is al weer een jaar geleden. De buurman van Dré was in paniek want er had een kat jonkies gekregen onder zijn bed. Die buurman op zich is al bijzonder. Dat is zo'n iemand die dieren aantrekt. Er staat zelfs af en toe een reiger in zijn woonkamer om lekkers te komen vragen. Ik bedoel maar, dat gebeurt ook niet bij iedereen. Dré is ook zo'n grote dierenvriend dus die stond direct klaar om te gaan kijken wat er aan de hand was. En als dat niet was gebeurd dan denk ik niet dat die twee kittens het gered zouden hebben.

Ze waren al onderkoeld en moeder gaf geen melk omdat ze zelf ondervoed was. Daar is Dré direct mee aan de slag gegaan. Kim en Daan, dochter en cleanson, hoorden van dit nieuws en gingen direct kijken wat er aan de hand was. Niet veel later stuurde Kim me een foto van een hele kleine net geboren kitten. Ik zag het direct! Dit is Rainbow! Ik zei al maanden dat er nog een Rainbow bij zou komen maar ik zou die wel herkennen zodra ik hem, of haar, zou zien. Rainbow zou het worden, Sunshine door de tranen heen maakt een regenboog. Dat had ik nou eenmaal zo in mijn hoofd gekregen. Ik wist helemaal niet wat Dré met de kittens wilde doen of zo maar ik stuurde Kim direct het bericht; zeg tegen Dré dat deze voor mij is! En volgens mij had Dré diezelfde dag al een kandidaat voor het andere kitten.

Maar het kleine schatje, met net zo'n apart zwart kinnetje als Moonlight, dat hoorde bij mij. Logisch natuurlijk dat ik op de andere kitten net zo verliefd werd. Wie kan zoveel schattigheid nou weerstaan? Dan moet je wel volledig gevoelloos zijn. Ik ben diezelfde week nog op kraamvisite gegaan en dat ben ik trouw blijven doen. Ik nam voer mee, steentjes voor de bak, eten voor mama Lola. Oh wat waren ze lief. Dré filmde ook van alles of nam de leukste foto's van ze. Ook dat was een leuke tijd. Rainbow is een naam die geschikt is voor zowel een jongen als een meisje en de andere werd Kimmy genoemd, naar mijn dochter die er ook vaak was. Dré was er namelijk na een paar weken volledig van overtuigd dat het beide meisjes waren. Daar zijn we dan ook echt wekenlang vanuit gegaan.

Toen bleek dat de andere kandidaat toch niet zo geschikt zou zijn om een kitten in huis te nemen, vroeg Dré me of ik dan ook niet de andere kitten wilde nemen. Na al mijn bezoekje aan het vertederende spul, was ik al bijna net zo gek op het andere schatje dus ik was al lang blij. Ze waren maar met zijn tweetjes hier, dan zou het veel fijner zijn als ze ook samen zouden blijven. Ik was er allang blij om. Nu nog een geschikte naam die paste bij mijn andere cits, namen van licht. Het werd Skylar, een naam die ze allemaal verbindt. Skylar, schoonheid, kracht, liefde en eeuwig leven betekent dat. Nou mooier kon ik het niet vinden. De "dames" zouden samen blijven. Pas bij hun eerste enting kwamen we er achter dat het geen dames maar heren waren. Oh wat heb ik toen gelachen om het totaal verbaasde gezicht van Dré. Die kon er eerst maar niet aan wennen en hij bleef ze heel lang 'zij' noemen.

Eind mei kwamen ze eindelijk naar mij toe. Rainbow wilde maar niet eten en wilde alleen melk van zijn moeder. Het duurde even voor hij erachter kwam dat gewoon eten ook wel erg lekker was. Brokjes eet hij nog steeds niet, Skylar wel, die vreet nu echt alles. Rainbow houdt toch een beetje meer van mensen eten, al laat hij zijn vis nooit staan. Het zijn nu best wel dure eters en het zijn alle vier zeurpieten daarin. Nu zijn er hier al drie katten, die nog nooit hun vermiste broer Sunshine gezien hebben. Ik blijf toch hopen dat dit ooit nog zal gebeuren.

Wie weet, als ik straks een huis met een tuintje krijg of zo, dat hij dan opeens wonderbaarlijk weer gevonden wordt. Hoop doet leven, en hoop blijf ik houden. Ik heb het wel iets los moeten laten, anders kan je echt niet meer functioneren en ik had vorig jaar mijn moeder die me nodig had. Dat moest voorrang krijgen. Mijn moeder die niets snapt van kattengedrag, vond me dan ook helemaal knettergek om er nog eens twee bij te nemen. Wel ben ik blij dat ze hier nog thuis is geweest op die eerste dag dat ze hier kwamen. Zij kon ook zo'n hoog gehalte aan schattigheid niet weerstaan. Al vond ze die nageltjes maar niks. Kattenmensen weten niet beter of ze hebben hier en daar een krabbel zitten. Niet omdat katten zo vals zijn of zo maar gewoon, omdat ze onbehouwen zijn en met een bloedgang van je schoot springen als ze iets interessanter zien. Dat soort dingen zorgen voor veel open gehaald vlees.

Vanaf ze hier waren, hadden ze een enorme angst voor die grote witte kat met haar helblauwe ogen. Oh wat gingen ze tekeer als ze maar even in de buurt kwam. Terwijl zij alleen maar interesse had, in het begin dan. Moonlight leek qua uiterlijk meer op hun moeder daarom konden ze daar beter mee door één deur. Maar Moonlight moest dan weer niets van ze hebben en als ze in zijn buurt kwamen rende hij gillend weg. Gelukkig hadden ze elkaar en mij. Ik was al snel hun mama en waar ik was, waren zij ook. Natuurlijk staan alle verhalen hier al op in mijn blogs maar ik vind dit wel een dag om even bij alles stil te staan. Want wat hebben ze mijn leven verrijkt.

Ik heb door mijn heerlijke harigheden de kans niet gekregen om helemaal de afgrond in te zakken waar ik na mijn moeders dood in terecht zou zijn gekomen. Ik moest er nog steeds voor hen ook zijn. Het zorgen voor hen en het voor mezelf 'verplichte' schrijven van mijn blog, hielde me op de één of andere manier toch op de been. Waardoor mijn dagen niet helemaal verdwenen in het niets. Ik moest hen wel eten geven en hun bakken verschonen en ik moest toch mijn pc aanzetten om iets te kunnen schrijven. Achteraf gezien enorm noodzakelijk. Bovendien, wat kan ik om ze lachen, wat maken ze me altijd blij alleen al met hun aanwezigheid.

Ja, het is wel eens lastig, ja ze maken wel eens ruzie, ja ze maken overal een zooitje en ze halen me soms helemaal open met hun onbehouwen sprongen. Maar wat geven ze enorm veel onvoorwaardelijke liefde, vrolijkheid, koppies en knuffels, genegenheid en gezelligheid. Daar kan toch niets tegenop? Wat zou mijn leven leeg zijn zonder ze. Dat weet ik sowieso al door het gat wat er is geslagen door de afwezigheid van Sunshine. Onderling schieten ze ondertussen aardig op, alleen wil Skylar Aurora nog wel eens behoorlijk pesten. Ook dat zal nog wel goed komen. Ze zijn hier nog geen jaar. Pas als Sunshine straks bijna twee jaar vermist is, zijn zij hier een jaar. Ik ben benieuwd waar we dan over een jaar zijn.

Heb ik dan een ander huis, een andere baan, een heel ander leven, ben ik weer helemaal beter? Dat zijn allemaal dingen waarop ik nu nog geen antwoord heb. Er is maar één ding dat vast staat en dat is dat mijn huis nog steeds gevuld zal zijn met een grote hoeveelheid kattenkwaad. De tuxedo maffia met hun witte la mama zal nog steeds zorgen voor een ongelofelijke hoeveelheid liefde, rommel en leven hier in huis. Ik hoop dat ze allemaal nog vele jaren in goede gezondheid mijn leven op zijn kop zullen zetten. Ik moet zeggen, daar zijn ze goed in!