2. apr, 2018

Een jaar en 308 dagen zonder Sunshine

Ik kan me wel voornemen om op de zaterdagavond lekker te gaan zitten lezen, alleen vergat ik wel dat ik in de avond altijd al heel moe ben. Daarom ging het lezen ook niet door. Dat zijn van die dingen waar ik dan van kan zuchten. Ik had namelijk best behoorlijk zin om te lezen. Alleen lezen, vooral in deze boeken, als je moe bent, heeft geen zin. Dan heb ik nog niet één zin gelezen en val ik al in slaap. Daarom ben ik maar tv gaan kijken. Ik stuitte op een goede Vlaamse serie en daardoor ging ik ook natuurlijk weer eens veel te laat slapen. Ik was in de vooravond weer eens in een dutje getrapt en dan ben je daarna nog lang klaar wakker. Zondag was ik er daarom ook al weer veel te laat uit, logisch maar heel irritant. Na een hele week wint de zomerklok het nog steeds van me.

Mijn blog ging gisteren, terecht, alleen maar over mijn jarige lieverds dus de rest moet ik vandaag wel vertellen. Nou ja, moet niet maar toch, dat is nu zo'n gewoonte geworden. Dat sla ik niet zo snel meer over. Er is weer eens een vreemd nieuw verschijnsel in huis. De bobbel. Gisteren ben ik echt een hele tijd bezig geweest met het kleed bij mijn bank. Er zat al een bobbel in. Diezelfde die toen op de dezelfde plek terug kwam omdat ik mijn kleed 360 graden had gedraaid in plaats van 180. Dat was niet zo heel slim en vandaar dat ik nu extra op ging letten toen ik er een bobbel, en een daarbij behorende lucht rimpel, bij zag.

Hè? Hoe kan dat nou weer? Nu schuif ik te pas en te onpas met mijn tafel. Daarom is hij juist ook zo fijn. Maar toch, dit gaat al een hele tijd goed en ik kreeg er geen bobbels of rimpels door. Ik ging maar weer alles verschuiven en heb geprobeerd mijn kleed weer rimpel- en bobbel-vrij te krijgen. Dat lukte me voor geen meter. Waar ik de lucht ook heen trapte, het bleef een kwestie van verschuiven maar weg ging het niet. Dit is niet de kunst van het weglaten, dit is de kunst van verschijnen. Van die bobbel dan.

Na vele pogingen was het me niet gelukt om dat ding te laten verdwijnen. Hoe ik het ook wend of keer, dit keer zowel letterlijk als figuurlijk, de bobbel blijft en zo'n lucht rimpel ook. Ik heb het op een gegeven moment maar, net nog niet gillend, opgegeven. Ik snap er alleen geen jota van. Eergisteren was dat ding er nog niet, maar gisteren opeens wel. Zomaar uit het niets. En het laat zich niet wegschuiven of wat dan ook. Nou ga ik maar hopen dat er nog twintig bijkomen of zoiets. Dan lijkt het gewoon alsof het zo hoort want ik krijg het niet weg. Ik ben er wel klaar mee maar ja, je ziet het steeds dus dan irriteert het ook steeds. Ik weet alleen niet hoe ik er vanaf kom. Shoot me but leak, oftewel, schiet mij maar lek. Ik bobbel voortaan gewoon mee. Dan bobbelt het maar hoor.

Ik ben streng geweest en heb het kleed gezegd dat hij anders niet mee mag naar het nieuwe huis. Ja, niet dat ik dat al heb of zo, ik wil me nu alvast gaan inschrijven en je weet maar nooit. Ik weet ook al precies hoe ik het ga inrichten. Alles van New York gaat verdwijnen. Dat heb ik nu wel gehad. Boeddha is een blijvertje en zal worden uitgebreid. Mijn meubels heb ik al naar mijn zin, die blijven ook. Ik heb natuurlijk geen idee hoe groot dat eventuele nieuwe huis zal worden. Als ik er maar in kwijt kan wat ik nu heb. Zonder de rotzooi van de zolders dan en ik ben bereid een aantal dingen weg te doen. Ik wil ruimte voor mijn kasten, mijn tv hoekje, mijn eettafel en mijn knutselhoekje. Misschien is er een iets kleiner bureau nodig maar dat zien we dan wel weer. Liever niet.

Dan een extra kamer voor de cits en hun spullen, een slaapkamer, keuken en badkamer zijn natuurlijk standaard. Geen trappen, alles gelijkvloers. Dus het mag hoog zijn maar dan wel met lift. Bij een hogere woning wil ik een groot balkon, voor de cits. Het liefst natuurlijk een klein huisje met een tuintje, dat zou het mooiste zijn. Dat tuintje moet dan natuurlijk wel veilig worden gemaakt voor de cits. Lekker buiten zijn zonder gevaar te lopen, zo wil ik het het liefst. Er komen natuurlijk weer teksten op de muur. Die ga ik zelf maken, dat vind ik nog het leukst. Alleen nu mooie uitspraken van Boeddha. New York is out, Boeddha en katten zijn in. Leuk, van die kleine katten silhouetten maken, die springen, zitten of liggen, bij planken, lichtknopjes en deurposten en dat soort dingen. Oh ik heb er nu al zin in, helaas nog geen puf voor.

Ik heb nu een paar grote New York doeken hangen. Die boven mijn bank is echt enorm. Nu zit ik te twijfelen. Zou zoiets nog iets opbrengen als je ze zou verkopen? Anders kan ik er net zo goed zelf overheen verven. Gewoon behandelen met Gesso en dan schilderen maar. De grootste kostte wel veel maar ja, dat is ook al jaren oud. Daar kan ik een prachtige lila/paarse achtergrond op maken en een enorme witte orchidee of zoiets. De rest vind ik ook nog wel goede ideeën voor. Is het niet voor mezelf dan misschien voor iemand anders. Goh, zoveel ideeën en plannen en zo weinig middelen en puf. Maar wat niet is, kan altijd nog komen.

Het is al heel wat dat ik nu van die plannen in mijn hoofd krijg. Dat zou een paar weken geleden nog niet gebeurd zijn. Dat is toch vooruitgang, dat weet ik wel zeker. Nu alleen die energie nog terug en meer dingen die er nog even recht voor moeten gaan komen. Dat komt ook nog wel. Ik ben al van ver gekomen en heb het gevoel dat ik nu zo'n beetje halverwege zit. Ik heb nog wel een eind te gaan maar aan alles komt een einde. Dat is tenminste één ding dat zeker is. De kunst is om er doorheen te komen. Ik weet uit ervaring dat ik daar goed in ben. Ik kom door alles heen en ik kom er altijd sterker uit. Je wordt misschien nooit meer hoe je was maar als je daar zoiets als dit van kan krijgen, dan is dat misschien wel beter ook.

Daar zal ik me dan aan aan moeten passen. En daar ben ik ook goed in. Ik kom er heus wel. Ik kom er altijd. En de wet van de aantrekking werkt ook altijd. Als je het goed doet wel en ook dat kan ik. Daarom zit dat nieuwe huis in mijn hoofd en die nieuwe baan ook. Die gaan komen, let maar op. Het hoe daar maak ik me niet druk om. Ik ben er nu al dankbaar voor en als ze het zouden weten, de cits ook. Voor hun tuintje of grote balkon, waar ze heerlijk kunnen ravotten en spelen. En ik natuurlijk voor mijn fijne nieuwe thuis, zonder bobbels graag...

Gisteren zag ik bij de herinneringen op Facebook weer de 1 april grap terug komen, uit 2015 bij de RMC. We hadden de mensen van het KCC al weken ervoor wijs gemaakt dat ze vanaf 31 maart zouden moeten gaan betalen voor de toiletten. Oh oh, wat een weerstand en boosheid riep dat op bij sommigen. Ze gingen zelfs naar de OR, het secretariaat en de directie, die het wisten het natuurlijk. Anderen hadden het erover om de bond in te schakelen of zelfs advocaten en alles. Een aantal kwamen op een 1 april grap maar dat ontkenden we stellig.

Om ze volledig te overtuigen kwam mijn moeder op 1 april  's morgens bij de meest bezochte toiletten zitten, compleet met breiwerkje en schoteltje. Oh wat hebben we gelachen en het grootste deel van het Callcenter was er echt in getrapt. Wat waren er veel boos en weigerden te betalen. Mijn moeder liep ze nog achterna ook om betaald te krijgen. Heerlijk, wat hebben we daar om gelachen. Mijn moeder vond het prachtig om te doen en had er ook enorm van genoten. Het is een prachtige herinnering aan haar geworden. Dat zijn van die mooie dingen die niemand je af kan nemen.