3. apr, 2018

Een jaar en 309 dagen zonder Sunshine

Het is weer zo ver. Moonlight is aan het kuchen en niesen. Wat op zich niet gek is omdat hij alweer een tijdje niet goed eet wat het natvoer betreft. En daar zitten dan ook de medicijnen in. Heel irritant eigenlijk maar ja, je kan ze niet dwingen. Hij eet gelukkig wel brokjes, dat dan weer wel. Irritant omdat hij er punt één ziek van wordt en punt twee heb ik zoveel moeite gedaan om dat spul in dat eten te krijgen. Gisteren en eergisteren heeft hij toch een paar hapjes natvoer genomen maar ja, dan is het blijkbaar al te laat. Alsof hij weet dat hij nu toch iets moet doen eraan, neemt hij er dan een paar likjes van. Dat is bij lange na niet genoeg om het ook binnen te krijgen.

Ik moet ook nog steeds een schriftje pakken om alles voor Stefan in op te schrijven. Ik voel daar een soort weerstand bij en stel het ook elke keer uit. Het is zo lastig om elke dag een cijfer te geven en dat te onderbouwen dat ik het spontaan vergeet blijkbaar. Ik heb echt een heel rustig weekend gehad. Veel aan mijn hobby's gedaan, wat wel fijn is. Alsof de hele wereld een beetje in slaap was door de extra vrije dag, was het hier ook heel rustig. Normaal merk ik nooit het verschil in dat soort dingen. Dat is zo als je altijd werken moet. Nu viel het me wel op en ik was dan ook in de war omdat ik dacht dat het gisteren zondag was. Ik ga het schriftje maken toch maar op mijn to do lijst zetten, anders komt er niks van.

Ik mag er dan ook in schrijven dat ik al vanaf zaterdag last heb van mijn rechter schouder. Zaterdag had ik ook last van die voeten maar ik was dan ook vrijdag naar de zaak geweest dus dat kan kloppen. De schouder voelt alsof ik iets getild heb of verkeerd heb gelegen. Zo'n soort zeurderige pijn. Ik probeer er mee te bewegen zoveel mogelijk maar het blijft me hinderen. Of ik het iets verkeerds gedaan ermee, of de verschijnselen zijn weer aan het veranderen. Ik weet het niet maar ik gok op het eerste. Ik weet alleen niet wat. Het is nu iets minder dan gisteren, het zal wel goed komen. Hoop ik toch. Ik vind dat altijd al van die nare pijntjes. Die blijven je gewoon de hele dag lastig vallen bij wat je ook doet. Ik weet alleen even niet zo snel wat ik er dan mee gedaan kan hebben.

Als het maar weg gaat, snel ook graag. Vandaag weer naar de zaak. Ik ga toch met een gezonde weerstand, ik kan er niks aan doen. Gewoon omdat het niet goed voelt op allerlei gebied maar ja, ik zal toch moeten. Als je door twee uurtjes ergens te moeten zijn gelijk de rest van die dag kwijt bent en ook de dag erna, is dat nou niet echt bevorderlijk voor het opbrengen van enthousiasme. Ik heb het vage vermoeden dat ik dat ook ergens moet noteren. Ja ja, het staat op de lijst, ik zal vanmiddag ergens een schriftje onder vandaan plukken en gaan noteren. Ik heb mijn blogs om me te laten herinneren hoe het ook alweer zat de afgelopen dagen. Dat is best wel handig.

Voordeel van daar zitten is, dat je dan even dit soort dingen kan noteren. Daar ga ik het dan ook maar voor gebruiken. Vandaag ging het niet zo heel soepel. Ik zou heel even, vijf minuten ongeveer, alleen moeten zitten. Het andere meisje wilden ze even een gesprekje mee. Ik ken die vijf minuten, die zijn heel snel een half uur. Er had verder niets aan de hand geweest, ware het niet dat de telefoon daar niet zo bleek te werken als de telefoons die verder overal in het pand te vinden zijn. Alleen, dat wist ik niet. Toen de telefoon ging nam ik dus netjes de hoorn op en zei wat ik moest zeggen, ik hoorde alleen een doodse stilte aan de andere kant. Eh. Oké hier klopt iets niet.

Ik wist alleen niet wat. Ik zag wel op een schermpje iets van de telefoon maar daar stond van alles bij, alleen niet answere of opnemen of zo. Zodra ik de hoorn weer neerlegde ging de telefoon weer over. Na een paar keer zo proberen, raakte ik zwaar geïrriteerd. Het zou vast iets heel simpels zijn, je moet dan alleen even weten wat. Ze zouden in de kantine zitten dus daar liep ik maar even heen om te vragen hoe of wat. Maar daar zaten ze dus niet. Ik heb even rond gelopen, op zoek naar wie ik hebben moest maar ik zag ze nergens. Ik raakte daar behoorlijk van geïrriteerd ondertussen. Dan moet je wel zijn waar je zegt dat je zult zijn, nu had ik de pest in. Ik ben heel stoicijns op de andere stoel gaan zitten en liet de telefoon lekker rinkelen. Dan niet. Klaar.

Na een klein half uurtje kwam het meisje er weer aan. Ik zei wat er aan de hand was en zij bleef maar sorry zeggen. Ze dacht dat ik het wel wist. Nou nee, hoe zou ik dat moeten weten? Ik heb daar nog nooit achter de receptie gezeten, in al die jaren niet. Ik vind het trouwens op zich al heel achterlijk dat je niks kan horen als je gewoon de telefoon opneemt. Nee, dan moet je eerst op het schermpje op een bepaald vakje klikken en dan gaat de rest als normaal. Ook doorverbinden en dat soort dingen kan je niet op de telefoon doen maar dat moet ook via het schermpje. Wat een dom systeem zeg! Nu is het er toch doodstil maar ik kan me voorstellen dat als het daar druk zou zijn, dat dit dan niet de meest efficiënte manier van werken is. Dat vond zij ook, lag het gelukkig niet aan mijn pestbui.

In elk geval, ik vond dit geen fijne ervaring zo. Daarom barstte ik ook van de hoofdpijn toen ik thuis kwam. Ik had me te druk gemaakt. Terwijl ik toch zelf vond dat ik het mooi genegeerd had, mijn lijf is het niet met me eens. Ik weet het voor de volgende keer dan wel maar toch, leuk vond ik het niet. Ik heb er maar even niets van gezegd, daar was ik te pissig voor. Dat doe ik de volgende keer wel. Dan ben ik er niet meer zo boos over. Dat scheelt vast in wat ik er dan uitgooi. Het voelt in elk geval niet fijn, dat heb ik genoteerd in het half uurtje wat ik erna nog zat. Dan ben ik het zo ook kwijt. Waar een mens zich al niet druk over kan maken. En ja, ik heb me er druk over gemaakt.

Dus voor vandaag, ik ga het lekker even van me af schilderen. Het schilderij voor Agnieszka gaat vorm aannemen. Als je met acryl werkt, doe je alles in meerdere lagen over elkaar heen. De eerste laag zat er al op, nu verder met verfijnen. Ik vermaak me wel. Gisteren heb ik pasta gekookt en dan eet ik het vandaag voor de tweede keer. Dan is het altijd nog lekkerder. Koken hoef ik dus niet. Dat scheelt. Het is prachtig weer, de balkondeur staat lekker open, tot groot genoegen van de cits. Het komt wel goed met me en met het schilderij ook. Aurora zit lekker buiten, geen idee waar de rest uithangt. Als zij er zit, wil dat meestal zeggen dat de anderen ergens anders zijn. Dan zit ze pas echt met rust. Ik ga lekker klodderen, even ontstressen...