4. apr, 2018

Een jaar en 310 dagen zonder Sunshine

Ik lijk wel een gespikkelde beer. Ik had als eerste willen stofzuigen maar het schilderij waar ik aan bezig ben, riep harder dan de stofzuiger. Dat laat ik niet zomaar schieten natuurlijk. Toen het klaar was wilde ik er nog wat spetters op schieten. Dat is leuk en het staat altijd heel mooi, vind ik toch. Nu zit alles onder de spettertjes en ik ook. Ik heb de tekst er al op gezet in krijt en die moet ik er nog even op verven. Ik zit er ook over te denken vanaf dit schilderij het anders te gaan ondertekenen. Gewoon alleen Ria en twee kattenpootjes ernaast. Aangezien de cits altijd mijn schilderijen voorzien van gaatjes door erop te gaan tapdansen, moet dat maar mijn handelsmerk worden.

Zitten er geen gaatjes in je doek en heb ik het toch ondertekend? Dan is het mijn vroegste werk en hadden de katten nog geen erg in mijn doeken. Ze vinden dat zo leuk om ze om te gooien en dan te gaan krabben. Er zullen er maar weinig zonder gaatjes zijn, heb ik zo'n vaag vermoeden van. Ik probeer er wel op te letten natuurlijk. Maar ze zijn zo uitgekookt dat ze me vaker wel dan niet voor zijn. Nu ook, mijn doek ligt plat op tafel, gelukkig zit alleen het kleed onder de spettertjes, en dan willen ze er overheen gaan lopen. Ik jaag ze er steeds weg want de spettertjes zijn nog niet droog.

Ik hoef eigenlijk de deur niet uit vandaag daarom zit ik erover te denken om dan maar het stofzuigen en dat soort klusjes naar morgen te schuiven. Omdat ik er niet uit moet, had ik vandaag expres de wekker gezet. Eens kijken of ik er al aan gewend ben, aan de zomertijd. Niet dus. Ik werd netjes om acht uur wakker, alleen is dat nu negen uur. Nog niet gelukt helaas. De wekker dan maar consequent op half acht blijven zetten en hopen dat ik er niet doorheen slaap. Ik zal toch wel een keertje dat ritme op gaan pikken? Straks, als de klok weer terug gaat, vind ik het niet erg, dan zit ik in een lekker vroeg ritme wat ik tegen die tijd aan moet kunnen. Maar dan moet ik wel eerst op de zomertijd ingeschakeld raken. In september misschien? Irritant gedoe.

Ik weet wel dat als ik nu gewoon naar mijn werk had gemoeten, ik dan echt ontzettend vaak te laat zou zijn geweest met de ochtenddiensten. Ik was er al niet goed in, dat omschakelen, nu lijkt het me bijna onmogelijk. Ik had mezelf gisteren zelfs echt gedwongen om vroeger naar bed te gaan, in de hoop dan ook vroeger wakker te worden. Ik sliep zo, dat was een makkie maar het wakker worden blijft toch afgestemd op acht uur wintertijd. Nou ja, we blijven oefenen en ooit komt het goed. Terwijl ik zit te typen voel ik toch dat het schilderij nog steeds harder roept dan de stofzuiger. Nu kan dat ook een kwestie van selectief gehoor zijn. Daar beschuldigde mijn moeder me ook altijd van. Dat kan makkelijk natuurlijk.

Eigenlijk zou ik ook mijn ene kast helemaal moeten verschuiven. Daar staan allemaal foto's op en het aantal foto's neemt drastisch af. Niet omdat ik ze weghaal. Was het maar zo'n feest. Dat komt omdat de cits nogal eens achter elkaar aan rennen over de kasten en alle andere meubels. Dan gooien ze vaak genoeg ook de foto's om. En dan vallen ze ook wel eens achter de kast. En daar kan ik zo niet bij natuurlijk. Ook niet met het grijpertje dat ik ooit heb aangeschaft om bij moeilijk bereikbare dingen te kunnen komen. Maar die kast staat heel vol en is daardoor heel zwaar. Ik schuif hem ook niet zomaar even opzij. En ik ken mezelf, dan wil ik erachter ook weer helemaal schoon gaan maken. Zulke stukjes zijn altijd vies omdat je er niet bij kunt. Daarom moet je je kans waarnemen als ze opeens wel binnen het bereik komen.

Vorige keer kwam ik bij de Action een knutseldingetje tegen waarmee je zelf vlindertjes of libelle's onder een stolpje kunt gaan maken. Alles zat er al bij. Ik had alleen belangstelling voor het stolpje. De rest kon me gestolen worden. Ik heb namelijk van mijn moeders bruiloft met mijn vader, twee bruidsparen die op hun twee taarten hadden gestaan. Het ene is van steen en de andere van marsepein. Ze zien er niet meer uit maar toch wil ik ze niet weg doen. Vooral het paartje van marsepein is heel kwetsbaar.

Dat stond onder een stolp zonder bodem en het sluiertje is zowat aan het vergaan maar viel er daardoor elke keer af als ik er ging stoffen. Nu heb ik ze allebei in het wat grotere plastic stolpje kunnen zetten. Probleem opgelost. Zo kom je nog eens wat tegen als je tussen de hobby artikelen loopt te neuzen.

Het is nu één uur, ik kan nog even gaan stofzuigen. Nee, toch maar niet. Of wel. Het moet eigenlijk wel. Hoognodig. Maar ja, het schilderij heeft ook een deadline en met de tekst ben ik ook altijd wel lang bezig. Mijn hele huis verbouwen heeft bij elkaar niet zo lang geduurd als de paar teksten die ik op de muur heb geschreven hier. Daar kwam de perfectionist in mijn naar boven. Die moet ik wel op een zijspoor leren te zetten maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Toch, wel belangrijk voor de rest van mijn leven als deze ziekte eindelijk overwonnen is. Het is iets dat ervoor zorgt dat dit terug kan komen en geloof me, dat is het laatste wat ik wil.

Wat zal ik blij zijn als ik hier doorheen ben eindelijk en dan wil ik er ook alles aan doen om het nooit maar dan ook nooit meer terug te laten komen. Hoe dat moet ik nog even zien maar daar is Stefan ook voor. Als hij het tenminste voor elkaar krijgt om meer afspraken te kunnen ritselen bij de zorgverzekering. Anders weet ik het ook niet. Wat ik wel heel raar vind, is dat de tien afspraken bij een therapeut niet gelden voor een jaar. Dit is in totaal. Dat is toch vreemd? Als je uiteindelijk zo ver bent dat je hulp gaat vragen, moet je dat alles in tien keer op te zien lossen. Volgens mij snappen ze het niet helemaal. En stel je voor dat je dat wel redt maar jaren later weer voor iets anders een therapeut nodig hebt? Dan kan je geen hulp meer krijgen? Ik vind het een vreemd verschijnsel.

Ik ga toch maar even aan de tekst werken. Dat zit nou eenmaal te veel in mijn hoofd. Dan kan het schilderij weggezet worden tot het van de week lekker weer is en ik het op het balkon een beschermlaagje kan geven met de spuitbus. Ik weet echt nog wel dat ik dat nooit maar dan ook nooit meer binnen mag doen. Zo stom ga ik niet meer doen. Ik ga mijn zwarte verf wat verdunnen en een mooi dun kwastje zoeken. Eerst maar gelijk dit even plaatsen anders vergeet ik dat ook weer, zoals gisteren. De haren neem ik nog maar een dagje voor lief. Morgen liggen ze er vast nog en dan kan de stofzuiger mooi zijn werk doen. Helaas moet ik daar wel bij helpen.