5. apr, 2018

Een jaar en 311 dagen zonder Sunshine

Gisteren was ik weer lekker bezig. Ik had voor tussen de middag broodjes gebakken, twee, alleen hoefde ik er maar eentje. Omdat de cits altijd alles pikken had ik die laten liggen in het oventje. Toen ik in de avond mijn pasta wilde opwarmen, ging dat bordje er in om door de magnetron opgewarmd te worden. Ik was alleen het hele broodje vergeten. Dat zag ik pas weer toen ik mijn opgewarmde pasta pakte en het bruine stuk steen ernaast zag liggen. Dag broodje. Ik had er iemand zijn hersens mee in kunnen slaan, zo hard was het geworden. Ach ja, als ik hem had opgegeten was hij ook weg geweest. Zo moet je maar denken.

Ik had gisteren natuurlijk even stil moeten staan bij Martin Luther King. Hij heeft het wel verdiend om herinnerd te worden. Ik zag het pas, toen ik mijn blog al had geplaatst. Vandaar dat ik er nu nog even mee kom. Het was 50 jaar geleden dat hij vermoord werd gisteren. Ik weet dat nog als de dag van gisteren. Mijn moeder liep opeens te huilen en daar schrik je als zesjarige altijd al enorm van. Ze zei huilend tegen mij, 'ze hebben hem ook vermoord!'. Aangezien ik geen idee had over wie ze het had, schrok ik nog harder. Het was een paar jaar nadat de Amerikaanse President Kennedy vermoord was maar daar weet ik niet veel meer van, toen was ik net een jaar.

Maar mijn moeder had zo'n tegeltje hangen over hem en ze had me er wel over verteld toen ik ernaar vroeg wie dat was. Nu dus Martin Luther King en daar had ze veel verdriet over. In het nieuws ging het ook bijna nergens anders over. Zo heb ik mee gekregen waar hij allemaal voor stond en wat zijn droom was. Nu, 50 jaar later, zijn we misschien iets verder dan toen maar toch zijn we er nog lang niet. Nog steeds wordt er gediscrimineerd en worden mensen aangekeken op een bepaalde manier door de kleur huid die ze hebben en waar ze gewoon mee zijn geboren. Dat slaat zo helemaal nergens op. Ik begrijp zulke mensen dan ook helemaal niet. Waar slaat het op? Helaas, die mensen zijn zo ver nog niet. Die hebben nog een lange weg te gaan. Als je dan toch zo graag wilt oordelen, kijk dan eerst eens even naar jezelf. Als je daar niets meer over te mopperen hebt, dan pas mag je naar een ander kijken.

Ik kijk eerder naar mentaliteit dan naar nationaliteit. Om gelijk een heel volk over één kam te scheren, is gewoon dom. Of een huidkleur laten bepalen hoe je naar iemand kijkt. Omdat ik dat niet heb en dat in een gesprek naar voren kwam, vroeg iemand me een keer, 'dus jij bent ook kleurenblind?' Nou nee, ik vind al die kleurtjes juist zo mooi, die zie ik wel degelijk. Daar kan je ook moeilijk omheen kijken. Nee, ik kijk wel hoe iemand is in zijn doen en laten. Of je nou moslim bent, of katholiek, blank of bruin, het maakt mij niet uit. Behandel je mij goed, dan behandel ik jou ook goed. Behandel je mij niet goed, dan nog probeer ik jou wel goed te behandelen. Juist dan heb je dat nodig.

Wat ontzettend jammer dat de droom van Martin Luther King nog steeds niet volledig uitvoerbaar is. Toch gaan we de goede kant op. De mensheid is helaas een beetje erg langzaam van begrip. Ik weet in elk geval wel zeker, dat het ooit een keertje goed zal komen met ons. Dat we zullen gaan begrijpen dat er maar één land is, dat de wereld van ons allemaal is. Grenzen zijn gemaakt door mensen, niet door moeder Aarde. Dat de macht bij een handje vol rijke stinkerds ligt, is te gek voor woorden. Van mij mag dat morgen allemaal al veranderd zijn, dat zal helaas niet gebeuren. Toch, die tijd zal komen. Geen miljarden steken in iets om te zien of we naar Mars kunnen maar zorgen dat er niemand meer honger lijdt. Dat lijkt me een veel belangrijkere taak. Martin Luther King, bedankt voor wat je allemaal gedaan hebt, ik zal het in elk geval nooit vergeten!

Gisteren ben ik ook weer op tijd gaan slapen, de wekker gezet om half acht. Toch is het me niet helemaal gelukt. Ik heb hem wel gehoord, een uur lang zelfs. Ik werd pas echt wakker omdat ik zo moest lachen. Nee, niet in mijn droom dit keer maar om Rainbow. Die vond het blijkbaar welletjes met me. Hij zat bovenop me en haalde met zijn nageltjes mijn dekbed van me af. Ik liet hem gaan om te zien wat hij zou doen. Vakkundig kreeg hij mijn deken helemaal van me af geplukt. Toen het onder mijn ellebogen kwam, kwam hij eens kijken of ik nu al wel wakker was. Ik heb hem even een flinke knuffel gegeven, terwijl hij tegen aan het sputteren was. Heerlijk beest! Half negen was het nu, toch een half uurtje vroeger.

Dat wil niet zeggen dat ik er al ben, als ik de wekker niet zet, slaap ik vast toch weer tot negen uur. De wekker is nog nodig voorlopig, daar ben ik wel achter. Toen ik met een bak koffie achter de pc kroop, belde mijn dochter. We kunnen altijd lang aan de lijn hangen. Zij was net wakker en nog suf. Ze had avonddienst gehad. We hebben geloof ik wel tien keer gezegd dat we op gingen hangen. We hadden allebei genoeg te doen nog. Alleen dan komt zij weer met iets, of dan ik weer. Toen we eindelijk ophingen keek ik toevallig op het schermpje dat dan altijd aan geeft hoe lang je gebeld hebt. Een uur en dertien minuten. Ook een hele goedemorgen ma.

Het is de afgelopen dagen ook al ik weet niet hoe vaak weer dertien graden geweest. Ze is weer lekker bezig. Maar ja, dat is ze sowieso elke dag, soms is het gewoon een stuk meer dan anders. Zo is het de laatste tijd weer. Het zal wel een reden hebben, ik vind het altijd gewoon fijn. Een klein contact momentje tussendoor. Zo voelt het tenminste, of het nu wel of niet van haar afkomt, daar zullen de meningen over verdeeld zijn. Dat maakt mij niet uit, voor mij is het wel zo. En dat is al genoeg. Ik trek me toch altijd al heel weinig aan van wat anderen vinden. Dat is in dit geval ook zo. Het leven is veel moeilijker als je je iets aantrekt van wat anderen van je denken of van je vinden. Niet dat het me niet kan raken, ik haal er alleen mijn schouders over op.

Dat moeten die mensen zelf weten, ik weet wel beter. Het gaat er uiteindelijk toch om, wat je van jezelf vindt. Ik vind nu dat ik echt wel moet gaan stofzuigen. De eerste kattenbak is al gedaan. Lekker weer een schone wc voor de cits, morgen de tweede bak en zondag de derde. Dat doe ik zo omdat drie van die bakken niet in één vuilniszak kunnen. Dan scheuren ze en ligt het hele trappenhuis onder. Straks de ene zak weg, zondag de ander en die derde bak komt in de nieuwe. Toch nog een heel georganiseer hoor, zorgen voor de cits. Gelukkig gaat dit nu weer aardig. Dat was ook wel anders een paar maanden geleden. Vooruitgang, je moet er wel van houden.