6. apr, 2018

Een jaar en 312 dagen zonder Sunshine

Die Rainbow toch. Dat is toch echt de meest aanbiddelijke van het hele stel hoor. Echt, ik moet toch zo vaak enorm om hem lachen. Dat is toch heerlijk! Hij heeft sowieso al een aparte manier van doen en laten. Hij doet alles net even anders dan de rest. Grappiger ook. Dat begint al met koppies geven. Hij doet dit met volle overgave en neemt een soort aanloopje. Mensen kunnen high fives geven, Rainbow geeft high koppies. Hij springt heel hard omhoog om je dan met een soort van kopstoot te raken. Zo grappig om te zien is dat. Het gaat ook wel eens mis, dan 'kopt' hij ernaast en schiet hij hard door.

Ook vindt hij het leuk om zich een soort van ter aarde te storten. Als ik langsloop en ik wil hem een kroel geven, dan kunnen er twee dingen gebeuren. Of hij geeft zo'n springend koppie of hij stort zich ter aarde, zo half op zijn rug neerkomend en zijn buik omhoog zodat je hem dan daar kan kriebelen. Ook als ik thuis kom en ik steek mijn hoofd voorzichtig en blazend als een kat door de deur om te zien of er katten zitten die proberen te ontsnappen, zie ik altijd Rainbow zich op de grond gooien een stukje verderop. Hij blijft dan zo liggend naar me kijken totdat ik binnen ben en hem over zijn buik geaaid heb.

Als ik dan, meestal met een volle boodschappentas, doorloop naar de keuken, loopt hij mij tegen mijn benen springend mee. Hij hoopt natuurlijk wel iets lekkers te scoren als ik de boodschappen uit pak. Zo gehaaid is hij ook wel. Zoals hij gisteren me probeerde uit mijn bed te krijgen, was ook al zo grappig. Dat had hij nog niet eerder gedaan. Zoals hij voor mijn beeldscherm gaat zitten, als hij het wel lang genoeg vindt dat ik aan het typen ben geweest. Zo grappig, hij blijft dit ook doen steeds. Als dat niet lukt dan gaat hij aan mijn schouder hangen en blijft naar me staren. Hoe dan ook, hij weet best dat ik hem zo niet kan weerstaan. Natuurlijk wordt er gekroeld en geknuffeld als ik in die oogjes kijk.

Gisteravond heb ik ook weer zo om hem gelachen. Als ik het had geweten had ik het gefilmd. Dat filmpje zou een echte internethit geworden zijn. Zo tegen een uur of tien, ja de katten hebben zich al prima aangepast aan de zomerklok, druppelen ze allemaal weer naar me toe. Het wordt snoepietijd. Rainbow komt ook wel eens om een uur of acht al en gaat dan naar de pot met snoepjes zitten staren. Die staat nu in de nieuwe salontafel. Van de pot naar mij kijkend en weer terug, zet hij zijn meest aanbiddelijke blik op. Ik zou hem zo een kilo snoep geven maar daar ga ik natuurlijk niet aan beginnen. Zo rijk ben ik niet en het zou ook niet goed voor hem zijn. Maar het kost me wel moeite hoor om te weerstaan.

Goed, gisteren kwam hij dus ergens vandaan, en liep een beetje geeuwend rond. Aurora lag in het mandje op de bank, dat is haar plekje. Rainbow gaat er zo voor zitten en hij zit naar haar te kijken. Ik zit met belangstelling te kijken wat er zal gaan gebeuren. Moonlight mag haar namelijk altijd wel begroeten. Alleen ziet zij natuurlijk ook niet direct wie het nu is omdat het tuxedo trio zo op elkaar lijkt. Als er eentje omhoog springt en even aan haar ruikt, dan hoor je ze een soort van purren tegen elkaar. Prrrr prrr, doet zij dan als ze wakker schrikt en de ander doet dat terug. Als het Moonlight is dan vindt ze dat prima. Bij de andere twee is ze direct op haar hoede.

Dit keer sprong Rainbow omhoog om even aan haar te ruiken. Zij ruikt even terug, schrikt want het is Moonlight niet. Dan gaat direct een pootje omhoog om te meppen indien nodig. Rainbow, die geen tik op zijn neus wil maar wel ook een tik wil geven, hangt met één pootje aan de bank, zakt achterover terwijl hij met zijn andere pootje de tik wil uitdelen. Langzaam zakt hij zo onderuit de vloer over. Het was net slapstick, wat heb ik gelachen zeg. Rainbow zat me dan ook een beetje verontwaardigd aan te kijken nadat hij weer recht kwam. Alsof hij zich zijn blunder besefte. Ik kon niet meer bijkomen! Oh als je dat toch op de film kreeg, dan hadden jullie waarschijnlijk allemaal net zo hard moeten lachen! Hij maakt mijn leven toch echt stukken leuker, daar ben ik dan ook zo dankbaar voor. Hij wordt met de dag leuker, ik kan al bijna niet wachten tot volgende week!

Wat kan je toch houden van je dieren! Zeker als ze zo aanbiddelijk zijn als Rainbow. Ik ben altijd al gezegend geweest met van die bijzondere huisdieren. Of misschien ziet ieder 'baasje' dat wel zo. Dat lijkt me eerder het geval alleen heb je dat zelf niet in de gaten, jouw dieren zijn speciaal. Bij mij is dat gewoon echt zo... Dat weet ik wel zeker! Ik zie nu ook elke keer van die herinneringen op Facebook van vorig jaar. Toen de kittens er net waren. Dat is toch ook wel weer geweldig om terug te zien. En ook hier weer, jeetje mensen wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Komt dit nu omdat ik ouder word of heeft iedereen hier last van? Het is dat ik geen kerstboom meer neer zet maar anders zou ik hem gewoon laten staan. Voor je het weet is het weer kerst.

Tussendoor ga ik me maar even aankleden. Ik moet straks weer naar de zaak. Mijn agenda mee en mijn schriftje voor de bedrijfsarts en Stefan. Dan kan ik alles weer bijwerken daar. Zal ik ook een nagelvijl meenemen? Dan voel ik me echt zo'n secretaresse die je wel eens ziet in films. Verveeld je nagels zitten vijlen op je werk, dat lijkt me wel wat. Gelukkig weet ik ondertussen hoe die rare telefoon daar werkt, mocht ik even alleen komen te zitten. Toch blijf ik het raar vinden dat een telefoon niet werkt zoals je verwacht dat hij werkt. Als je pc uitvalt, en dat gebeurt echt wel eens, dan kan je toch geen kant op? Heel raar...

Het wordt nu echt lente mensen! Tenminste, dat beloven ze toch op de tv. Al heb ik sinds mijn Jan Pellenboer trauma weinig vertrouwen in wat de weermensen daar zeggen. Toch, je voelt het, het wordt heerlijk weer. Beginnend bij vandaag en het weekend zelfs oplopend tot zo'n twintig graden. Is dat niet heerlijk?! Ik vind van wel. Natuurlijk heb ik wel wat dingetjes te doen, allemaal huishoudelijk. Maar toch, ik ga er van genieten. De balkondeur open voor de cits, ook zo fijn. Als ik straks thuis kom, met boodschappen, dan ga ik eerst Rainbow kriebelen over zijn buikje, die ligt dan vast al weer klaar en voor de rest? Geen idee, lekker niks. Balkon misschien een beetje fatsoeneren? Gezellig met de cits buiten zijn. Ik zou zeggen, doe als ik, geniet ervan voor het weer kouder wordt. Ik zeg doen!