8. apr, 2018

Een jaar en 314 dagen zonder Sunshine

Gisteren heeft tot laat de balkondeur open gestaan. Dit kwam omdat Skylar daar zo lekker lag te slapen. Die geniet er zo ontzettend van, zo lekker buiten te kunnen zijn. Dat bleek nu wel weer, hij was echt niet naar binnen te krijgen. Ook nu ligt hij weer buiten te slapen, al is het lang zo mooi niet als gisteren. Rainbow en Aurora zijn naar boven gevlucht. Het is namelijk weer zo ver. Moonlight heeft weer zo'n ontzettende pijn aanval. Net zoals hij in december heeft gehad. Ik weet dat ik nu niets kan doen. Ja hopen dat het snel weg trekt voor hem.

Dit is al de derde keer dat ik dit meemaak met hem. Alleen is hij vanaf de vorige keer, dat was op 3 december, magerder geworden en slechter gaan eten. Toen begon het met dat kotsen en dat hij dat 's nachts ook nog eens over me heen had gedaan. De keer ervoor begon trouwens ook met dat overgeven. Maar hij eet nu zo slecht, af en toe wat brokjes, dat dit nu misschien te weinig is om eruit te gooien. Hij lijkt wel krampen te hebben. Volgens mij associeert hij dat zelf met eten, deze kramp en die pijnen, zodat hij minder is gaan eten misschien? Ik weet het niet maar ik weet wel één ding zeker, morgen gaan we hem maar eens goed gaan laten onderzoeken. Want dit kan niet. Ik dacht het al een tijdje hoor, dat hij magerder werd.

Maar ik ben de enige die hem dan ook dagelijks ziet. Ik vroeg het vorige keer aan Kim en zij zag niets bijzonders aan hem. Maar ja, die ziet hem ook zo vaak niet. Gisteren vond ik dat nu zelfs zijn achterpoten magerder werden, invielen. Ik weet dat ik me normaal gesproken snel te druk maak om niets. Dat maakt dat ik mijn gevoel niet zo durf te volgen. Daarom vroeg ik gisteren om een teken, dat ik daaraan zou kunnen merken dat ik wel degelijk actie moet ondernemen en niet denken dat het mijn 'doemdenken' of overbezorgdheid is. Nou, dat teken is er en het is overduidelijk. Alleen niet zo fijn dat Moonlight daar zo voor moet lijden nu. Die arme jongen, dit is zo naar om mee te maken. Voor mij als machteloze toeschouwer maar al helemaal voor hem. Dit keer laat ik me niet meer met een kluitje in het riet sturen hoor. Ze gaan hem maar helemaal onderzoeken.

Als je deze symptomen een beetje googelt, dan kom je zo uit bij pancreatitis of iets in die richting. Daar zijn tegenwoordig goede en snelle tests voor. Nou ja, ik heb alles net opgeschreven, wat er dan gebeurt. Dit is de derde keer dat hij dit heeft. De eerste keer dachten we, dierenarts en ik, dat het kwam omdat hij zo'n gedroogde kip met daarin een visje, heel had ingeslikt en dat zijn maag daardoor protesteerde. Ik heb toen de halve dag met de dierenarts aan de lijn gezeten en die vond dat ik nog maar even af moest wachten. De volgende dag leek er niets meer aan de hand te zijn en dus ben ik ook niet meer gegaan.

Sunshine en hij waren dol op die dingen, visjes met kip. Maar omdat ik bang was dat hij weer te grote stukken zou doorslikken, kregen ze die niet meer. Daarna leek er in elk geval niets meer met hem aan de hand te zijn. Tot vorige december dan. Beide keren ging dat gepaard met veel overgeven, dit keer dus niet. Maar ja, hij eet ook zo weinig nu en krijgt ook die snoepstokjes niet meer. Omdat ik daarvan de vorige keer ook hele grote stukken in zijn braaksel terug zag. Daarom dacht ik toen ook weer dat het lag aan het inslikken van grote stukken. En de dierenarts zei, omdat er een beetje haarbal bij had gezeten, dat het ook daarvan kan zijn omdat sommige katten daar een enorme last van hebben. Uit voorzorg toch geen kipvisjes meer, geen stokjes, en nu heeft hij het toch weer. Alleen zonder dat overgeven maar die reden lijkt mij ook duidelijk.

Dus dit is niet goed. Morgen ga ik direct een afspraak maken. Ik weet dat ze bij de Walenburgerweg vooral goed zijn met katten. Ik heb net online daar een afspraak gemaakt, ik zag opeens dat dit ook kon. Om kwart over elf kan ik er als eerste terecht morgen. Dan gaan ze maar eens goed uitzoeken wat er met hem is. Ik zal wel zien wat het gaat kosten, maar dit kan niet langer meer. De vorige twee keer zat ik er, samen met de dierenarts, dus helemaal naast. Dat moet haast wel want van een haarbal word je niet mager. Hij heeft nu al vanaf half acht echt pijn gehad tot een uur of twaalf. Toen ging hij eindelijk wat slapen, opgekruld in de mand naast de bank. Ik moet er dan vlakbij blijven zitten zolang hij zo'n pijn heeft dus dan kan ik niets doen. Ik heb een aantal filmpjes gemaakt. Dat heb ik vorige keer ook gedaan. Alleen die keer ervoor, ik kan niet meer terug vinden wanneer dit nou was. Heel irritant!

Ik mag hem niet aaien, dan wordt hij boos. Maar ik moet wel in de buurt zijn. Ik ben ook steeds bezig geweest om de anderen bij hem weg te houden. Dat was ook niet makkelijk maar hij vloog zelf behoorlijk tegen ze uit dus uiteindelijk lieten ze hem dan maar met rust. Toen hij eindelijk wat leek te gaan rusten, zag ik zijn ademhaling nog vrij snel gaan. Pas nu, zo rond twee uur, slaapt hij met een wat rustigere ademhaling. Hopelijk is de pijn straks weg. Daar gaan mijn plannen om mijn ramen allemaal te zemen. Hij ligt nu in de mand onder het raam dus daar blijf ik sowieso bij weg. Laat hem maar slapen, dan voelt hij het tenminste niet en dan lijkt het ook wat te zakken.

Als hij eenmaal slaapt, kan ik misschien toch nog iets doen. Alleen als hij zo'n erge pijn heeft, moet ik in de buurt zijn. Anders sleept hij zich gewoon achter me aan en dat wil ik hem niet aan doen. Ik heb maar een spelletje zitten spelen, zonder geluid, verder kon ik ook niks. Misschien dat ik zo dan iets kan doen. Stofzuigen gaat nu ook niet natuurlijk. Ik wil hem zo min mogelijk storen. Dat begrijp je wel. Als hij rust dan voelt hij het misschien wat minder. Ik heb nog niet gegeten, maar hij ook niet dus ik ben solidair. Ik zou het in ene seconde van hem over willen nemen. Wat kan je je toch machteloos voelen met dit soort dingen. Ik hoop echt dat ze morgen iets kunnen vinden. Ik kan ze in elk geval wel vertellen dat het niet komt van grote dingen inslikken want dat gebeurt niet meer.

Ik zal wel zien hoe de hele week verder gaat verlopen. Misschien nemen ze hem wel op, geen idee. Ik had eigenlijk vandaag mijn frustratie over de pakketjes en de post willen vertellen vandaag. Ik had zoveel andere dingen liever gezien dan Moonlight met pijn ook. Dat vertel ik van de week wel. Als hij straks wat opgeknapt lijkt, dan waag ik de vierde poging om mijn pakketje bij de buren in het volgende pand op te halen. Ik maak vast een briefje, voor als ze er weer niet zijn daar. Met mijn telefoonnummer, of ze me dan even een seintje kunnen geven als ze er wel zijn. Wat een gedoe zeg, ze geven het maar overal af ook. Fijn als je er op zit te wachten! De rest van het verhaal komt nog wel. Eerst maar eens gaan zorgen dat Moonlight hier niet nog een keertje doorheen moet. Dat is nu het allerbelangrijkste.

Vlak voor ik dit wil gaan posten, ga ik even bij hem kijken. Hij kwam zijn mandje uit en ging zich uitrekken in de zon. Skylar kwam langs en in plaats van naar hem te grauwen en te gillen, ging hij hem wassen. Gelukkig zeg! Dit keer is het veel eerder over dan de vorige keer. Hij loopt nog voorzichtig, alsof hij bang is dat het terug komt. Hij is net even een frisse neus gaan halen op het balkon. Toch gaan we morgen naar de kliniek. Hopelijk kunnen ze wat vinden en dan zo dat hij helemaal opknapt en dit nooit meer hoeft te krijgen. Gelukkig voelt hij zich nu wat vroeger al beter. Ik ben blij voor hem maar ongerust voor wat eruit zal komen. Ik hoop niets ernstigs, daar gaan we maar van uit.