9. apr, 2018

Een jaar en 315 dagen zonder Sunshine

Ik zit nu weer thuis met Kim. We zouden vandaag boven gaan beginnen met wat dingetjes uitzoeken, wat kan weg en wat moet blijven. Dat gaat helaas niet door. Ik moest natuurlijk met Moonlight naar de dierenarts. Ik heb gelijk maar een afspraak gemaakt bij een kliniek nu, daar hebben ze direct van alles wat nodig is en moet ik niet nog eens ergens anders heen. Vandaar dat ik daar voor gekozen heb in plaats van naar mijn gewoonlijke dierenarts te gaan. En dat bleek een goede zet te zijn geweest.

Moonlight is nu nog bij de dierenarts namelijk. Hij is geschoren en geprikt, voor een volledig bloedonderzoek en een pancreatitis test. Ook wilde ze röntgenfoto's maken om te zien of er iets zit. Ze was heel blij met de filmpjes die ik gisteren van zijn gedrag gemaakt had en die heb ik nu net ook doorgestuurd. Ook nog eentje van december, al was zijn gedrag toen hetzelfde als gisteren. Hij moest even blijven en aan het einde van de middag zullen ze bellen wanneer ik hem weer op kan gaan halen. Hij heeft ook een ontwormingspil gehad, dat was al te lang geleden ondertussen. Dat vergeet ik wel eens ja.

Ook voor de rest heb ik ontwormingpillen mee gekregen en ik ben straks honderden euro's lichter. Ze vroeg of ze allemaal onder of boven de vier kilo waren. Ik gokte erop dat alleen Rainbow daar misschien onder zou zitten. Toen Kim en ik weer thuis waren, keken ze volgens mij wel op dat Moonlight er niet bij was. Kim pakte direct een pilletje en begroette Skylar. 'Hallo ventje', zei ze en duwde hem direct een pil door zijn strot voordat hij ook maar wist wat er gebeurd was. Oké, dat is nummer één. Aurora vond ze wat enger, die zou ik zelf wel doen. Ik pakte een pilletje, liep naar haar toe waar ze zat op de vensterbank, en voor ook zij maar wist wat er gebeurde, had ze een pil in haar mik.

Zo dan, dat ging even snel. Nu Rainbow nog. Toen Kim hem oppakte, zei ze dat ze vond dat hij toch best wel behoorlijk zwaar was. Nou, dan moeten we hem maar even gaan wegen. Oh wat heb ik gelachen. Ze gaat op de weegschaal staan en begint te mopperen hoe zwaar ze bij mij weegt en dat ze dit niet leuk vind. Eh Kim? Ja! Ze klinkt boos. Ik grijns. Je hebt je kleren aan, je schoenen én een kat in je armen... Oh ja, nu moet ze ook lachen. Ik lig ondertussen helemaal dubbel. Wat een blonTje is het toch! Rainbow blijkt toch ook echt meer dan vier kilo te wegen, 4,3 om precies te zijn. Nou ja zeg, dat had ik echt niet verwacht.

Ook mijn vrees dat Moonlight zo afgevallen is, lijkt toch ook een andere oorzaak te hebben. Mijn perceptie vrees ik. Want hij woog maar een ons minder dan de laatste keer. Dat had ik ook volledig niet verwacht. Hij eet dan ook best wel slecht vanaf december. Dat weet ik wel zeker. Ook lijkt hij honger te hebben. Ik hoorde hem vanmorgen voorzichtig brokjes halen uit zijn eet apparaatje. Als ik dan het natvoer ga geven, zodra ik wakker ben, dan vliegt hij de aanrecht op. Hij heeft trek. Maar als het voer dan in de bakjes zit, dan ruikt hij eraan, likt zijn bek af en loopt weg. Dat heb ik de dierenarts ook verteld. En ook heb ik verteld dat hij vanaf die keer in december zo raar op mijn kachel gaat liggen. Op de scherpe randjes maar in de volle warmte.

Dat ziet er al zo raar uit en dat deed hij daarvoor nooit. Daar ga ik zo ook nog even foto's van sturen. De filmpjes heb ik via WeTransfer gestuurd, dat ging niet via mijn mail. Te grote bestanden, gaf het ding aan. Ik zal het straks maar even uitleggen, hoe dat werkt. Misschien weten ze dat al wel, kan ook. Gelukkig maar dat Kim vandaag al uit had getrokken om hier te zijn. Ik heb moeite met het naar beneden dragen van zo'n zware reismand en daarom was haar hulp hier meer dan welkom. Vooral met het vangen van Moonlight want die wilde er natuurlijk onder geen beding in.

Katten voelen zoiets. Hij was al snel naar boven gegaan terwijl hij normaal altijd beneden blijft. Daarom ging Kim even kijken waar hij was. Boven dus. Ik ging maar weer met de reismand naar boven, hij moest er ondertussen echt in. Het is zo'n tien minuten rijden vanaf hier en je weet nooit of je daar kan parkeren. Moonlight was niet van plan om mee te werken. Boven hadden we hem er snel in maar hij was er nog sneller uit. Hoe deed hij dat nou weer?! Hij vluchtte naar beneden. Ik dacht, vluchten kan niet meer maar dat kon wel degelijk. We hebben hem echt achterna moeten zitten en hij was als de dood.

Heel zielig ja maar het kon niet anders. Goh wat zijn die beesten toch snel en soepel als ze iets niet willen. Eindelijk hadden we hem erin maar hij bleef zich omdraaien en er direct weer uit vliegen. Na zo een paar keer geworsteld te hebben, zat hij er uiteindelijk toch in en knalde Kim het deurtje dicht. Ik verging van de pijn want mijn arm zat er nog tussen. Ze deed het deurtje zo hard dicht dat ik nu een ontvelde paarse arm heb. Ach ja, je moet er wat voor over hebben. Ik pak haar nog wel een keertje terug met wat anders en dan zeg ik, weet je nog van toen met die reismand? Het wachten is nu op het telefoontje dat we hem kunnen gaan halen. Geen idee hoe laat dat zal zijn, dat is nog de vraag. Ik hoop in elk geval dat er iets uit zal komen en dat we weten wat we eraan kunnen doen voor hem.

Ik krijg net een telefoontje, ik kan hem al op komen halen. Ze vinden het zo'n schat, zo lief is hij geweest. We hebben ook wat dingen besproken al maar dat vertel ik morgen wel. Kim staat al weer te trappelen van ongeduld. Ik moet opschieten van haar. Drammer. Echt hoor, het is net zo'n sergeant majoor af en toe! Snel snel snel plaatsen dit en dan mijn lieverd gaan halen snel. Ik hoop niet dat hij boos op me is. Maar dat zal wel weer over gaan. Morgen horen jullie de rest!