10. apr, 2018

Een jaar en 316 dagen zonder Sunshine

Wat een dag was het gisteren. Een hele dure dag. Wel met een mooie boodschap, Moonlight is kerngezond. Zijn bloedwaarden waren perfect, hij heeft geen pancreatitis en ook op de röntgenfoto's was er niets te zien. Het kost een paar centen maar dan weet je dat ook zeker. Volgens mij heb ik een flinke les ontvangen van boven. Ik had om een teken gevraagd als ik stappen moest ondernemen en prompt kreeg Moonlight weer zo'n aanval. Daarom dacht ik, zie je wel, er is iets! En vandaar dat ik hem even binnenstebuiten heb laten keren. Om alleen maar te horen dat hij in prachtige conditie is.

De dierenarts had wel gezien, bij het onderzoek al, dat Moonlight een speciale kat is. Geen piep heeft hij gegeven maar hij wilde wel mij zien, anders raakte hij in paniek. Hij is dus erg op mij gericht. Toen hij daar moest blijven om de foto's te maken, is hij ook zo lief geweest. Niet tegenstribbelen, niet lelijk doen, gewoon lief en zacht, zoals hij ook is. Er is dus geen verklaring te vinden, medisch dan, waarom hij dit eens in de zoveel maanden heeft. Ze vroeg me wat over mijn persoonlijke omstandigheden en dat vertelde ik haar, ook over mijn ziekte. Ze zei dat het dan best wel eens zou kunnen dat hij mijn angsten en pijnen overneemt. Sommige katten doen dat. Oh? Dat wist ik niet.

Sommige katten, zijn erg op hun eigenaar gericht en kunnen soms werken als een spiegel. Hij pikt mijn angsten en pijnen dan een soort van op. Nou ja zeg. Dat is nou iets waar ik in totaal niet aan gedacht zou hebben. Voor als hij weer eens ooit zo'n aanval mocht krijgen heb ik pijnstillers mee. Ik hoop het natuurlijk niet, dat hij het nog eens zal krijgen. Dan moet ik kijken hoe hij daarop reageert en dan zou ik eventueel een afspraak kunnen maken voor een echo van zijn buikstreek. Dan kunnen ze net iets meer zien dan met röntgenfoto's maar daar zag ze nu nog geen noodzaak voor. Dat kan tegen die tijd dan wel. Dat is mooi want mijn 'kattenpotje' is nu leeg. Dan kan ik daarvoor nog even bij sparen ook.

Ze eindigde het verhaal door nog eens te zeggen dat het een bijzondere kat is. Ja, bijzonder duur is hij nu ook. Maar ja, ik denk niet dat ik iets anders had kunnen doen dan dit. Ik heb een dure les ontvangen dat er niets met hem aan de hand is maar wel met mij. Moonlight had zelfs een hele volle maag. Ze vroeg me, hij heeft goed gegeten al hè vandaag? Oh? Ik dacht juist dat hij niet gegeten had. Nee, zijn natvoer had hij niet aangeraakt in elk geval. Blijkbaar heeft hij boven brokjes genoeg gegeten, zonder dat ik het dan merk. Hij woog vorig jaar 4600 gram en nu 4557 of zoiets. Zijn gewicht is stabiel. En in mijn ogen vermagerde hij zienderogen. Dat kan dus niet eens.

En nu hij terug is, snap ik opeens niet meer waarom ik hem nou zo mager vond. Dat is toch ook wel gek hoor. Ik denk het te snappen. Rainbow en Skylar zijn enorm stevig. Ook al leek Rainbow in mijn ogen kleiner en lichter dan het geval blijkt te zijn. Die zitten flink in het vlees. Skylar vreet, dus dat is niet gek. Rainbow eet ook goed, behalve brokjes dan maar dat compenseert hij door alles te eten wat ik ook eet. Hij steelt het desnoods zo uit mijn handen. Dat heeft Kim gisteren ook meegemaakt toen we een cracker met kaas aten en zij bijna haar kaas kwijt was. Oh ja, moest ik je nog voor waarschuwen, Rainbow steelt! Ja, dat had ze al gemerkt. Schiet mij maar lek, dat ik de dingen zo anders kan zien dan ze zijn. Ik vind het maar raar. En de kleintjes zijn hem nu, wat stevigheid betreft, vooruit, vandaar dat hij voor mij magerder lijkt? Kan. 

Het is natuurlijk niet gek. Ik ben ooit al de grote kattenliefde van mijn leven kwijtgeraakt, Dizzy. En ook Mickey, die ik nog niet zo lang had maar die ook zo'n bijzonder diertje was, raakte ook vermist. Van Mickey wist ik het niet zeker maar van Dizzy wist ik direct dat haar iets was overkomen. Anders zou ze nooit van me zijn weggebleven. Nu kwamen die gewoon buiten, ik woonde toen in België. Dan lopen ze altijd al meer risico. En jaren later, ontsnapt Sunshine gewoon van drie hoog achter. Iets wat ik nooit zou hebben verwacht. Alles kan zomaar gebeuren, in een oogwenk. Ik denk dat daar dan ook mijn grote angst schuilt.

Ik weet niet beter, mijn hele leven lang al, als ik ergens erg veel van houd, dan gebeurt er iets waardoor ik dat kwijt raak. Tel daar bij de afgelopen jaren nog eens op met wat er allemaal gebeurt is, en dan zijn die ook ene berg ellende van traumatische verliezen. Ik heb nu nog vier lichtpuntjes in huis, die me levensvreugde geven. Ja, ik ben bang dat er iets zal gebeuren waardoor ik hen ook kwijt raak. Waarom niet, ik raak altijd alles kwijt. Zo doemdenken zit niet in mijn aard. Voor mij zijn dat gewoon levenslange feiten. Er zit onderbewust gewoon de angst om ze kwijt te raken, net zoals ik Sunshine ben kwijtgeraakt die nog niet eens in de bloei van zijn leven was.

Wat ik niet wil, is dat één van hen daar onder moet lijden, daarom stop ik dat weg. Toch blijkt dat er nu stiekem uit te sijpelen, door me zo druk te maken om Moonlight bijvoorbeeld. Alleen hij heeft die aanvallen wel degelijk. Gelukkig had ik de filmpjes gemaakt, de dierenarts zag ook dat hij duidelijk pijn had. Als het dus weer mocht gebeuren, dan moet hij drie keer die dag een kwart tabletje. Wat ik heel mooi vond, ze hebben ze al gesneden voor me, die pillen. Daar hoef ik niet zelf mee te klooien. Weer een voordeel door naar deze kliniek te gaan. Als ik al dacht gisteren, dat Moonlight misschien boos op me zou zijn, dan zat ik er weer naast.

Hij is de rest van de dag als een soort zwaan-kleef-aan bij me gebleven. Ik zit aan mijn bureau, Moonlight ligt op de plank die eraan vast zit. Ook de hele avond op de bank wilde hij naast me. Hij duwde zelfs Rainbow ervoor opzij en week niet van zijn plek toen Aurora er ook bij kwam, op mijn schoot. Hij bleef zelfs na de snoep ceremonie en een beetje spelen met het laserspeeltje, bij me op de bank. Hij heeft de hele nacht bij me liggen slapen. Ook nu blijft hij dicht in de buurt. Ik zal straks toch echt naar de zaak moeten, dus hij heeft pech. Hij is gisteren voor het eerst in zijn leven ergens anders geweest zonder mij. Dat vindt hij dus blijkbaar niks.

Laat ik dan maar zorgen dat dit nooit meer hoeft te gebeuren, al weet ik nog niet hoe. Maar de dierenarts zei me nog, als het straks met jou weer beter gaat, zal je zien dat dit bij hem ook zo is. Nog meer reden om snel beter te worden. Toch wel jammer dat ik dat niet zelf in de hand heb. Voor mijn cits heb ik namelijk alles over. Moonlight, het blijft mijn held! We hebben samen al heel wat meegemaakt en vooral veel verdriet gedeeld toen Sunshine net weg was. En als ik Sunshine nog steeds zo mis, dan is dat voor hem misschien ook wel zo. Ik ben blij te weten dat hij eigenlijk kerngezond is, dan kan ik dat hij iets mankeert misschien wel uit mijn hoofd krijgen. Ik heb hem gezegd dat ik niet meer wil dat hij mijn pijn over neemt, klaar daarmee. Nu nog hopen dat hij luistert.