11. apr, 2018

Een jaar en 317 dagen zonder Sunshine

Aangezien Moonlight de laatste paar dagen de blogs overheerst had, kwam er niks van mijn hele pakketjes verhaal. Wat een gedoe was dat weer zeg! Echt hoor, ik zou er bijna winkelen leuker door gaan vinden. Vrijdag, toen ik thuis kwam, zag ik de post van de dag ervoor. Er lag een pakketje bij een postagentschap. Oké, het besluit dat ik het zaterdag zou gaan halen, kwam al snel. Maar blijkbaar is er vrijdag laat weer post geweest, ze hebben weer gewoon niet aangebeld. Teveel moeite is dat of zo. Maar dat wist ik nog niet toen ik die zaterdag mijn pakketje ging halen. Ik keek pas na terugkomst weer in de brievenbus.

Het was erg druk in het kleine winkeltje en de meneer kon mijn pakje dan ook niet vinden. Het had er al moeten liggen, dat wel. Ondertussen komt de meneer van PostNL met een nieuwe lading pakjes. Hee, zegt een andere verkoper, het pakje zit hier tussen. Dus eigenlijk een dag te laat. Nou ja, hoe kan dat dan weer, had ik vrijdag mooi voor gek gekomen, mocht ik toen gegaan zijn. Ik krijg mijn pakje mee en eenmaal thuis vind ik dat andere briefje. Dat er zaterdag weer een pakje voor me lag daar. Daarom begreep ik nu direct dat ze me het verkeerde pakje hadden meegegeven en bovendien dat die andere er dan toch nog moet liggen.

Nog van een ander pakketje zag ik een briefje dat het bij de buren een paar deuren verderop was afgegeven. Moest ik daar ook nog achteraan. Die waren niet eens thuis. In de avond heb ik het nog een keer geprobeerd, weer niet. Zucht. Ik was door dat eind lopen ook helemaal van het padje af en had ook geen puf om weer terug te gaan voor dat andere pakje. Ik had het wel gehad. Maandag dan maar weer. Ik ben er weer heen gereden, toen ik Kim naar huis bracht en ja hoor. De man herkende me nog van het lange zoeken naar mijn pakje. Hij zei dat ze het vonden toen ik net weg was. Lekker dan! Ik blijf aan de gang zo! Buiten die twee keer twee uurtjes naar de zaak en een boodschapje, ben ik altijd thuis. Aanbellen is waarschijnlijk ontzettend moeilijk.

Gelukkig klopt het weer allemaal, tot nu toe. Ik heb mijn pakjes binnen, ook die van de buren. Zondagavond waren ze er eindelijk. Sjongejonge zeg, wat een gedoe om een paar kleine pakketjes zo. Daar krijg ik het dus van op deze manier. Dan nog het verhaal van de vermiste plaids. Nou, die zijn nog steeds vermist. Ik heb nog een lege opbergbox staan, in mijn zijkamertje. Ik wist dat ik daarvan nog dacht, dan kunnen die plaids daar mooi in. Alleen de box is nog steeds leeg en mijn geheugen over wat ik er dan mee gedaan heb is zo mogelijk nog leger. Ik heb de behaarde plaid dan maar gewoon in de wasmachine gegooid en daarna in de droger. Zo heb ik nu toch een schone onbehaarde plaid hangen over mijn kleding.

Omdat ik de boel anders heb neergezet nu, kan ik ook weer bij het touwtje waarmee het rolgordijn omhoog kan. Nadat ik me had aangekleed, deed ik die dus lekker omhoog. Zo het nu staat kan de zon mijn kleding niet meer verbleken en kan ik van de week daar ook een keer de ramen weer eens zemen. Doordat het gordijn omhoog is, is er opeens een zee van licht op de gang weer. Dat is ook wel weer eens fijn. Zit ik mijn schoenen aan te doen, zie ik Rainbow richting gang lopen. Abrupt stopt hij, daar waar de zon in het lange gedeelte van mijn gang valt. Wat is dit? Zonlicht hier? Dat moet hij eerst even voorzichtig peilen. Ja, het kan geen kwaad, lijkt hij te denken nadat hij er voorzichtig een pootje in heeft gestoken. Hij loopt er doorheen. Grappig zijn ze toch, dat zoiets ze dan ook gewoon opvalt.

Vannacht schrok ik wakker van het onweer. Dat was het dan ook letterlijk, on weer. Ik heb nog nooit zo'n raar onweer meegemaakt. Echte harde knallen waren het. Een aantal cits hadden zich snel uit de voeten gemaakt. Ik hoorde ze schuilplaatsen zoeken. Behalve Aurora, die is voor het raam gaan zitten kijken wat er nou allemaal aan de hand was. Ik wist niet dat ze zo moedig was. De andere drie vonden het blijkbaar een heel stuk minder. Er kwam na wat meer donder en bliksem een echte wolkbreuk, zo te horen. Wat ik dit keer zo eng aan vond was dat het maar continue bleef bliksemen achter de wolken. Dat stopte gewoon niet.

Ik ben nog even rechtop gaan zitten, om te kijken naar dat vreemde verschijnsel. Rustig bleef Aurora in het kozijn zitten, zelfs bij de hele harde knallen verblikte of verbloosde ze niet. Ze leek het interessant te vinden. Nou ja zeg, dat is een aparte. Dat had ik niet achter haar gezocht in elk geval. Moonlight is er niet gek op, dat wist ik al. Skylar bleef wel in de krabpaalmand liggen en volgens mij was Rainbow op de vlucht. Moonlight zag ik ook niet meer. Die had weer vlak bij me geslapen, dat had ik al gezien. Waar ze heen gevlucht zijn, weet ik niet. Rainbow schiet ook weg bij de vuurwerk knallen, dus dit was een logisch gevolg. Hij houdt niet van knallen. Dat is wel duidelijk.

Vanmorgen moest ik er vroeg uit want om half negen moest ik bij de bedrijfsarts zijn. Jeetje zeg, ik had daar meer moeite mee dan ik verwacht had. De eerste wekker, die een uur op snoozen staat, heb ik niet eens gehoord. De tweede gelukkig wel. Het nachtelijke onweer avontuur had daar ook niet echt bij geholpen. Met pijn en moeite was ik er net op tijd. En dan raak ik behoorlijk geïrriteerd als ik daar meer dan een kwartier moet wachten. Hij zei dan ook dat ik er boos uit zag. Nee, niet boos. Wel geïrriteerd. Ja, hij had zijn excuses al aangeboden, dus wat verwachtte ik nog meer van hem dan? Nou helemaal niets, dat moet zakken bij mij. Als het andersom was geweest, had hij vast en zeker echt niet een kwartier op mij gaan zitten wachten, toch?

Nou ja, het zakte wel weer weg natuurlijk. Ik blijf nooit boos, ik vergeet alleen nooit iets ook. Erna ben ik boodschapjes gaan halen en nu hoef ik de deur vandaag niet meer uit. Wel jammer dat het niet zo mooi is vandaag. Het wordt wel fris zo ook met de balkondeur open. Toch, wat voor weer het ook is, de cits vinden het zo lekker om buiten te zijn. Behalve regen, dan komen ze binnen. Zelfs dan niet altijd want dan kan Aurora ook gerust een tijd buiten zitten. Dan komt ze helemaal nat naar binnen, ook zo lekker. De voorspellingen voor komende tijd zijn in elk geval gunstig, het zou mooi worden. Je kan daar niet altijd van uit gaan maar bij goede voorspellingen, doe ik dat stiekem toch.

Vandaag doe ik rustig aan, ik voel me niet helemaal fit door dat hele vroege klaar staan en weg zijn. Daar heb ik blijkbaar behoorlijk moeite mee nog. De zomertijd zit er nog niet helemaal in. Ik heb net toch maar even 2 ramen gezeemd. Dan is dat alvast gedaan. Nu alleen de balkonkant nog buiten. Dan is alles weer glashelder. Ik hoop dat dit ook voor mijn hoofd zal gelden. Even dit op de site zetten allemaal en dan ga ik nog even wat zitten stippelen met verf. Misschien zo even mijn haar ook een beetje kleur geven, al weet ik nog niet of ik daar zo meteen zin in ga hebben nog. We zien het wel. Zo meteen even de cits eten geven, een avondje banken en morgen weer een nieuwe dag.