13. apr, 2018

Een jaar en 319 dagen zonder Sunshine

Van de week heb ik dik doorzichtig tafelzeil besteld. Dat is voor over de salontafel. En dat is wel nodig ook. De cits gooien nog wel eens wat om en omdat het nu open is door de planken, zorgt een omgevallen, soms vol, flesje drinken er direct voor dat alles wat je in de kastjes of op de plankjes hebt staan ook doorweekt is. Per toeval zag ik dit online voorbij komen. Ik was eigenlijk op zoek naar een nieuw kleed voor over mijn eettafel. Dat moet wel van plastic zijn want de harige boeven maken er anders een glij festijn van. Ik heb prachtige stoffen kleden, zwart damast en zilvergrijs ook. Die kan ik er alleen niet opleggen.

Daar maken ze dan direct een flink zooitje van en daar ben ik om de een of andere reden nooit zo blij mee. Aangezien mijn mooie zilveren kleed nu is omgetoverd tot een hobbykleed, moet ik toch een keer een andere zien te vinden die naar mijn zin is. Google staat voor niets en je kan intypen wat je wilt, je krijgt altijd antwoord. Na een paar dingen te hebben aangeklikt, kwam ik op tafelzeil online punt com. Daar vond ik wel wat dingen die ik leuk vind. Ik zal alleen nog even moeten wachten tot ik daar weer geld aan uit kan geven maar je kan wat je leuk vindt natuurlijk even opslaan in de bladwijzers. Ook zo fijn. Zo heb ik bladwijzers vol met wat ik allemaal wil hebben. Of ik dat ook allemaal ga kopen is een ander verhaal maar ik hoef het zo niet te vergeten.

Ik zag dat ze daar ook een rubriek 'tafelbeschermers' hadden. Even kijken wat dat is, dacht ik. En daar vond ik wat ik eigenlijk al heel lang zocht. Gewoon een doorzichtige plastic laag van een millimeter of twee ter bescherming van je tafel. Dit wilde ik namelijk al hebben voor mijn eettafel. Dan hoeft er geen kleed op en is het beschermd tegen er overheen schuivende kattennagels. Omdat ze er soms als gekken overheen razen, komen er krassen als ze hun nagels uitzetten om af te remmen. Vandaar het kleed dat ik er nu heb liggen maar dat nu onder de zwarte verf met poten en zelfs andere kleuren zit. Oké, mooi hobbykleed heb ik nu maar dat wil je niet hebben liggen als je visite krijgt. Daar wilde ik zoiets voor maar ik wist niet waar ik dat kon krijgen en ik wist ook niet hoe ik zoiets moest noemen om op te zoeken.

Nu weet ik het, tafelbeschermer. Die voor de salontafel is al helemaal niet duur, dus die heb ik direct besteld. Ik wil het ook nog voor de eettafel hebben maar die is een flink stuk groter en dus ook een flink stuk duurder. Dan maak ik de tafel schoon, dat plastic erover en dan mijn hobbykleed. Komen er mensen langs dan trek ik het kleed zo van de tafel en is mijn tafel toch beschermd tegen de scheermessen die mijn harige lieverds uit hun tenen hebben steken. Zijn het eters dan heb ik mijn mooie damasten kleden of placemats. Ik ben helemaal happy. Maar toch ook wel omdat er nu geen halve liter bruiswater tussen mijn spulletjes in de tafel meer kan druppen.

Als je normaal iets omgooit, moet je dat alleen van het oppervlak schoonmaken. Nu moet ik direct in twee of zelfs drie van de zijkant kastjes alles ook nog droog gaan maken. Niet handig maar dat is nu voorbij. Tenminste, vanmiddag als ik weer thuis ben, ga ik dat helemaal in orde maken. Wel is dan het mooie vierkant in het midden dan ook bedekt. Ik zit nog te dubben over wat ik daarmee ga doen. Probeer ik dat er netjes uit te snijden uit het dikke plastic? Zou dat überhaupt wel kunnen? Of doe ik die bijvoorbeeld vol met mijn edelstenen die ik heb gespaard in de loop der tijd en dan met van die kleine lampjes ertussen? Dat is ook wel een idee. Nou ja, daar ga ik straks mijn hoofd wel over breken. Kim moet net zo laat op de zaak zijn als ik, die ga ik ophalen zo. Dan schrijf ik daarna wel weer verder hier.

Gisteren had ik mijn blog ook al lang 's middags klaar staan maar op de één of andere manier vergat ik dit te plaatsen. Als ik niet iemand aan de telefoon had gekregen, die iets over mijn blog zei, had ik hem volgens mij echt helemaal vergeten. Ik had het gevoel dat ik dat al gedaan had. Ja, geschreven wel maar geplaatst nog niet. Nou ja, er zijn ergere dingen. Gewoon weer een beetje erg blond om dat niet direct te doen. Er zal wel iets tussen zijn gekomen en dat gevoel van het al geplaatst te hebben is blijven hangen. Ik was daar wel mee bezig geweest, zag ik toen ik ging kijken gisteravond. Daar zit hem de kneep natuurlijk. Afgeleid en ik ben er niet meer in de buurt geweest. Zo gaan die dingen bij warhoofden.

Dit blog had ook al lang geschreven kunnen zijn maar Rainbow zit ontzettend mijn aandacht te vragen. Dan weer voor het beeldscherm, dan weer naast me en aan mijn schouder hangend. Ik dacht, ik zal eens kijken wat hij doet als ik daar ook niet op reageer. Dat doe ik anders wel altijd, ik kan hem ontzettend moeilijk weerstaan met zijn lieve koppie. Nou, dat pikt hij niet. Na een tijdje schouder-hangen en steeds naar me kijken, was hij het wachten op een kroel beu en zette hij zo zijn ene pootje gewoon in mijn oog. Gelukkig had ik die net op tijd dicht hoor maar hij had zijn zin, hij had aandacht. Ik moest er weer zo om lachen. Heerlijke gozert.

Nu ben ik weer thuis en mijn ogen branden in mijn hoofd. Ik heb een enorme hoofdpijn. Niet te doen. Die tafel loopt niet weg en dat kan morgen ook nog wel, dacht ik zo. Ik ben maar gaan liggen. Ik weet niet waarom maar ik had zo'n hoofdpijn dat ik er misselijk van werd gewoon. Hopelijk is dat straks weg. Misschien kan ik die tafel dan alsnog doen ook. Dat zie ik nog wel. Ook de rest wat ik wilde gaan doen hier vanmiddag, kan gerust een dagje schuiven. Daar ben ik best goed in aan het worden, lukt het niet dan schuiven we de boel gewoon op. Het kan nog beter maar daar oefen ik dan ook mee.

Waar ik in elk geval achter kwam, deze vrijdag de dertiende, is dat ik al een maand of anderhalf weer een dagje verkeerd had geteld. Dat zie ik bij die herinneringen aan vorig jaar op Facebook. Die van vandaag stond op 319 en ik zou op 318 komen. Geen schrikkeljaar geweest dus dat klopt niet. Ik zoeken, had ik de laatste dag van februari hetzelfde nummer gegeven als de dag ervoor. Dat is een rot klusje maar dat heb ik toch gedaan. Het is weer helemaal hersteld. Het zal geen kip opvallen, dat blijkt maar weer. Toch wil ik zelf dat het wel klopt. Nu klopt het tenminste weer, ik sta weer op scherp. Voor zolang dat duurt dan toch. Zoiets sluipt er stiekem in en wordt door niemand, zelfs niet door mij zelf, opgemerkt.

Ja na een hele tijd pas, zoals nu. En dan is het een gedoe om dat allemaal weer recht te trekken. Ik kan maar beter gewoon gelijk goed op letten en dat tracht ik ook te doen. Het lukt alleen blijkbaar niet altijd. Fouten kunnen gelukkig meestal wel hersteld worden. Niet in alle gevallen maar in dit geval toch zeker wel. Ik had ook vandaag gewoon een dag verder kunnen zetten en de boel de boel laten maar nee, daar hou ik niet van. Dan maar even puzzelen. Voor iedereen nog een fijne vrijdag de dertiende. Jullie begrijpen vast wel waarom ik dit nooit meer als een slechte dag kan zien. De 13 van mijn moeder maakt alles beter, zelfs de vrijdagen!