14. apr, 2018

Een jaar en 320 dagen zonder Sunshine

Jeetje zeg, ik werd pas bij tien uur wakker vanmorgen! Dat is wel heel rijkelijk laat. Voor mijn doen dan zeker. Voor mijn gevoel is dan de halve ochtend al weg. Voor ik helemaal op gang ben is dat ook zo. Wekker niet gezet en sinds gisterenmiddag zitten binge watchen op Ziggo. Ik zit al maanden te wachten op seizoen drie van Outlander. Die heb ik vorig jaar op Netflix gekeken en had gehoord dat in maart pas het derde seizoen zou komen. En dat kwam maar niet. Ik heb zelfs zitten zoeken en dat is toch echt niks voor mij normaal gesproken. Ik kijk wel graag goede series hoor maar dan kijk ik af en toe een aflevering of twee.

Met Outlander ging dat even anders. Per toeval stuitte ik op die serie en vanaf toen was ik direct verkocht. Die twee seizoenen had ik in no time af gekeken en tot mijn grote schrik kwam er geen derde seizoen achteraan. Het eindigde zo spannend en ik wilde zo graag het vervolg zien. Ik had alleen niet gekeken hoeveel seizoenen er waren. Oh wat erg, want ik wilde echt weten hoe het verder zou gaan. Nu blijkt het al weken op Ziggo te zien te zijn. Ja zeg, dat wist ik niet. Daarom heb ik eergisteren direct gezocht én gevonden. Ja hoor, binnen de kortste keren zat ik er weer middenin.

Ik kon weer haast niet stoppen. Ik wist alleen dat tot de ochtend blijven kijken geen optie was. Gisterenmiddag ben ik verder gaan kijken en tussendoor heb ik alleen de cits en mezelf eten gegeven. Bij het koffiezetten nam ik gelijk een flesje drinken mee en verder ben ik de bank niet af gekomen. Ik heb alleen maar weer helemaal in het verhaal gezeten. Voor mijn doen wil dat zeggen dat dit wel een heel erg mooi verhaal is. Anders kan het me nooit zo vasthouden. Je moet met mij bijvoorbeeld ook nooit naar de bioscoop gaan. Grote kans dat ik in slaap val als het me niet genoeg boeit. Daarom kijk ik ook thuis liever naar series dan naar een film.

Anders moet ik elke keer terugspoelen of opnieuw zoeken waar ik het verhaal nog volgde. Ik kiep gewoon in slaap. Als er dan een serie is waar ik zoveel afleveringen achter elkaar naar kan kijken, dan is het gewoon een goed verhaal. Al zullen ook daar de meningen wel weer over verdeeld zijn. Helaas, nu heb ik niets meer te kijken en het was al laat voor ik ging slapen. Vandaar mijn uitslapen van vandaag natuurlijk. Ik ben niet meer het nachtmens dat ik ooit was. Dat is wel duidelijk. Ik heb ook zo'n flauw vermoeden dat ik daar ook nooit meer bij terug ga komen, bij dat nachtelijke leven dat ik jarenlang gehad heb. Aan het einde van de dag ben ik nu nog doodmoe. Dat zal wel gaan verbeteren naarmate mijn gezondheid weer terug komt maar dan nog. Het zo laat maken, ik kan het niet meer. Iets dat ik een aantal jaren geleden nog niet eens geloofd zou hebben, als je me dat verteld had. Niets veranderlijker dan een mens blijkbaar.

Ik zat net mijn blog van vorig jaar door te kijken, door de herinneringen op Facebook. Goh, heel raar hoor. Ik was net de tweede keer naar de kittens gaan kijken en het was goede vrijdag. Dré had net geconstateerd die dag, dat het allebei meisjes waren. Ik moest daar heel erg aan wennen want ik had gedacht dat het jongens waren. Ik moest opeens omschakelen van hem naar haar. Het maakte mij op zich niet uit welk geslacht ze hadden, ik was er toch al helemaal gek op. Ik weet alleen dat katers toch net ietsje liever zijn dan poezen. Kattin zeggen ze in Vlaanderen. Dat heb ik altijd zo grappig gevonden, eigenlijk veel leuker dan poes. Waarschijnlijk ook door de dubbele betekenis die dat laatste woord heeft hier in Nederland. Omdat kattinnen meer solitair zijn dan katers, is het onderling leuker als je een stel katers hebt.

Dat blijkt hier nu ook weer. Gisteravond ook weer. De jongens zijn alle drie aan het rennen en vliegen met elkaar. Later spelen ze ook samen bij het laserlampje. Aurora gaat dan achter de tv zitten en dan kan ze precies langs de bank kijken naar waar haar broers aan het spelen zijn. Dat vind ik er dan zo zielig uit zien, al weet ik niet of dat waar is. Dan denk ik, ga toch mee spelen, Diva. Dat is toch veel leuker dan zo aan de zijlijn ernaar te gaan zitten kijken? Maar of zij dat ook zo ziet, dat is een ander verhaal. Dat weet ik niet eens zeker. Het is meer dat ik dat zo zie. En zoals bleek van de week, zie ik dingen wel eens behoorlijk verkeerd.

Ik heb me echt zitten verbazen over het feit dat ik Moonlight nu opeens echt niet meer als zo graatmager zie. Alsof de overbezorgde schellen van mijn ogen zijn gevallen. Ik blijf het raar vinden hoor, dat je zo jezelf in de maling kan nemen. Hij weigert nog steeds alle natvoer. Ook de nieuwe smaken die ik heb uitgeprobeerd. Nou eet Aurora ook niet zo veel natvoer. Soms ook maar een paar likjes voor ze weer weg loopt. Ook zij eet meer brokjes. Nu pas, sinds de röntgenfoto van Moonlight zijn volle maag, weet ik dat hij net zo hard mee eet met de brokjes en dat ik me daar ook geen zorgen over moet maken. Zelfs Skylar eet vaak brokjes tussendoor maar die eet ook heel graag zijn natvoer.

Rainbow weigert vanaf zijn geboorte brokjes en ondertussen weet ik ook dat hij alles dat hard is om te eten weigert. Die eet dan weer graag brood en wil alles proeven wat ik eet. Soms eet hij dan de gekste dingen. Witlof en vorige keer probeerde hij ook de Romanesco te eten. Die was trouwens heerlijk! Voor mij geen bloemkool of broccoli meer als er een Romanesco in de buurt is. Tijdens het eten kan je dan ook nog een blik werpen op die perfecte torentjes, een extraatje van moeder natuur. Ja, ik heb gekke cits, ze lijken op mij. Dat kan niet anders.

Over mijn moeder schreef ik niet zoveel vorig jaar rond deze tijd. Het ging langzaam steeds een beetje beter met haar. Iets dat we allemaal heel raar maar natuurlijk echt geweldig vonden. Ze vond het dan niet leuk als ik over haar schreef en als ik het al deed, dan kreeg ik nog op mijn kop ook. Daarom liet ik het maar. Gisteren plaatste Kim nog een herinnering van Facebook van een jaar geleden. Toen liep ze met mijn moeder op de markt in Overschie. Iets dat voor toen echt iets heel bijzonders was. Langzaam maar zeker voelde ma zich ook steeds iets beter. Natuurlijk, ze bleef wel terminaal, zo'n diagnose kan je niet terugdraaien. Maar liever dat ze zich dan niet zo ziek voelde en pijn had zoals vlak daarvoor. Daarom gingen we maar genieten van de goede dagen, die toen steeds vaker kwamen. Ook de huisarts stond voor een raadsel.

We hebben toen echt een paar fijne weken gehad. Het weer werd beter, meer zon en warmer. Ik weet nog dat ik lekker bij haar op het balkon zat, met een bakkie koffie en dat ze zei 'gek hoor, Rie, je zou toch niet denken dat ik binnenkort dood ga zo?' Ja, dat werd zo inderdaad moeilijk om je voor te stellen. Alleen de band rond je maag, elke keer als je aan haar dacht, zorgde er wel voor dat je het niet vergat. Toch ben ik blij dat ze een paar van die hele goede weken gehad heeft nog. Bijna onvoorstelbaar dat dat nog maar een jaar geleden was. Er lijkt een heel leven te hebben tussen gezeten tussen nu en toen. Tijd, het blijft me een raadsel.