15. apr, 2018

Een jaar en 321 dagen zonder Sunshine

Gisteren zag ik dingen voorbij komen, waardoor je zou kunnen denken dat de kans op een derde wereldoorlog er toch wel in zit. In de boeken van Rulof staat dat er geen derde wereldoorlog meer zal komen. Al zijn er nog genoeg oorlogen overal natuurlijk. Ik heb een volledig vertrouwen in alles wat er in die boeken voor komt, daarom ben ik daar niet echt bang voor. Ik vind zelf dat Rusland samenspant met landen als Syrië ook niet zo'n heel fijn idee. Ik begrijp dat ook helemaal niet maar goed, dat ben ik maar. Ik heb verder dan ook niet naar een uitzending van het nieuws gekeken. Wat er moet gebeuren, zal gebeuren. Dat zou ik in mijn uppie toch niet tegen kunnen houden. Daar ga ik me dan ook maar niet druk om maken.

Ik heb op kleine schaal al genoeg waar ik me druk om moet maken. Dat vind ik al meer dan voldoende om me mee bezig te houden. Dat bedoel ik niet egoïstisch maar meer praktisch. De rest merk ik vanzelf wel. Wat ze je in het nieuws laten zien, weet je ook niet wat daar nou exact van klopt. Waarom zou ik daar dan naar kijken? Ik heb lekker op de bank naar Netflix zitten kijken. Als je net zo'n serie als Outlander hebt zitten kijken en die koek is op, dan vind je gewoon geen koekje lekker genoeg meer. De echte goede heb ik al gezien en ik vind niet snel iets goed. Dan houdt het al snel op natuurlijk.

Vandaag stonden er wel wat dingen op mijn lijstje maar ik heb het lijstje gelaten wat het is. Vandaag heb ik gewoon een keertje vrij. Dat mag van mezelf. Daarom ben ik vandaag lekker alleen maar aan het doen waar ik zin in heb. Ik heb online een stuk van een masterclass zitten kijken, over het schrijven van boeken. Ik heb geen zin om dat een hele tijd te doen dus doe ik het in etappes. Tussendoor een stukje schilderen en af en toe een stukje schrijven. Dan weer een stukje luisteren en kijken en ondertussen notities maken. Dat boek van mij komt er heus wel. Ik had mezelf vorig jaar voorgenomen om, zolang ik ziek was, thuis te gaan schrijven elke dag. Naast mijn blog, alleen daar kwam niets van.

En dat vond ik natuurlijk weer zwak van mezelf. Ik ben altijd streng voor mezelf. Dat is me de laatste maanden al door verschillende mensen gezegd. Mijn blog schrijven, dat doe ik al zo lang, dat gaat helemaal vanzelf. Daar hoef ik niet bij na te denken, ik typ gewoon wat ik denk en voor ik het weet, heb ik een hele lap tekst. Een boek, dat is even wat anders en ik ben niet voor niets ziek. Daarom ging dat niet. Daar moest ik wel bij nadenken. Je wilt niet alleen het verhaal wat je te brengen hebt, goed brengen. Het moet ook allemaal kloppen. Dat het niet ging was niet omdat ik er te lui voor was. Ik was gewoon nog te ziek. Ook nu gaat dat nog niet maar ik kan wel dingen doen die ermee te maken hebben. Een beetje zelf educatie zeg maar.

Dat zijn toch ook stapjes die ik neem om het boek geschreven te krijgen. Deze masterclass was dan wel in het Engels maar dat is voor mij een tweede natuur. En tips van Deepak Chopra zijn natuurlijk nooit weg. Ik maak er aantekeningen bij als ik ergens iets aan heb en die van hem zijn echt fantastisch. Ja, daar heb ik dan wat aan. Ook volg ik seminars van de boekengilde, als dat lukt. Meestal niet maar dan schrijf ik me toch in, ze zijn gratis. Dan krijg ik een link zodat ik ze achteraf kan kijken. Ja, dan kan je alleen niet meer reageren of je vragen stellen maar ik heb al gemerkt dat iedereen zo'n beetje met dezelfde vragen zit. Die stellen anderen wel voor me. Ik heb er een aantal staan om te gaan kijken. Zo ben ik toch bezig met mijn boek te schrijven, voordat ik het effectief allemaal op ga schrijven.

Ik heb al gemerkt dat je daar gewoon een stuk beter voor in je vel moet zitten dan ik nu zit. Dat komt dan nog wel. Door het doen van zulke dingen, ben ik er elke keer toch weer een stapje dichterbij. En een reis van duizenden mijlen, begint toch echt altijd met één enkele stap. En ik zet gewoon elke keer een stapje. Zo kom je uiteindelijk toch echt een keertje bij je einddoel. Gewoon blijven stappen maken, al ga je er af en toe eentje achteruit, dan nog kom je toch steeds verder. Dan opeens ben je er voor je het weet. Maar wel blijven stappen, dat is een vereiste.

Rainbow leidt me vaak genoeg af, zeker als ik zit te schrijven. Hij vindt zelf dat hij dat doen mag volgens mij. Als ik ga verven namelijk, dan gaat hij netjes in de vensterbank bij me liggen. Alsof hij weet dat hij niet moet klooien met mijn verf. Ik heb ze dan ook consequent steeds weg gejaagd. Ze geven rustig een koppie door natte verf en daar gaat je kunstwerkje. Dat is me al vaak genoeg gebeurd en ze weten dan dat ik daar niet vrolijk van word. Nu snapt hij er niets van want vandaag doe ik alles door elkaar. Ze zitten lekker buiten nu, dat scheelt. Dan kan ik even ongestoord door werken.

Gisteravond heb ik weer eens zitten schateren om die rare jongen. Eerst ging hij weer onderuit toen hij Aurora wilde plagen in haar mandje op de bank. Zoals ik de vorige keer vertelde, hij wil meppen en niet geraakt worden en in die actie, glijdt hij dan zo onderuit. Alsof hij een lachend publiek wel leuk vond, deed hij later, per ongeluk, weer zoiets hilarisch. In de hoek van mijn hoekbank, staat een heel groot paars kussen. Dat staat tegen de rugkussens aan en daarboven op ligt een schapenvel. Ik maak speciaal van die plekjes voor de cits en daar maken ze ook gebruik van.

Als er mensen komen en we gaan in mijn zithoek zitten, kan ik het zo weghalen en zit in niet onverwacht met harige plekken op de bank. Voor hen fijn, voor visite fijn en voor mij ook. Dat heb ik gewoon slim aangepakt. Hoe langer je katten hebt, hoe slimmer je daarin wordt. Want van die haren, zal je altijd last hebben. Zeker nu er vier van die harige heerlijkheden rondlopen. Rainbow lag op het schapenvel en hij werd wakker en wilde wat anders dan een slaapje doen. Het ging alleen een beetje mis of zo, ik weet niet precies hoe het nou kwam maar het was zo ontzettend grappig.

Hij gleed alsof hij op een glijbaan zat, zo op zijn kont van het paarse kussen. Hij kwam, nog steeds op zijn achterwerk met zijn achterpootjes in de lucht, op het kleine randje van de bank dat nog onder het grote kussen uitsteekt en kwam daarna zo op de grond terecht. Het ging ontzettend snel en hij kwam neer op zijn achterste voorpootje op de grond en zijn achterpootjes nog steeds in de lucht. Zoeffff bom. Zo ging het en ik lag echt helemaal dubbel! Hij zat zo verbouwereerd om zich heen te kijken en wierp mij weer een boze blik toe. Toen kon ik helemaal niet meer. Ik schaterde het uit en hij liep waardig weg met zijn staart hoog in de lucht.

Echt hoor, ik zou gewoon continue camera's op ze gericht moeten hebben. Dan zouden er echt filmpjes tussen zitten die goud waard zijn. Dat bij Aurora heeft hij nu al een paar keer zo gedaan en dat blijft lachen. Alleen ook hier weer, het gaat allemaal zo snel. Als je niet al aan het filmen bent, dan is er gewoon geen tijd genoeg om een camera te pakken en die te richten en het dan ook nog eens te vangen. Ik hoop echt dat hij zo nog een keertje van het kussen af zal komen, al denk ik niet dat dit nog eens zal gebeuren. Zelfs zonder camera, het was voor mij zo lachen, heerlijk! Ik denk niet dat ik het ooit zal kunnen filmen, helaas.

Bij Aurora doet hij wel vaker zo, de laatste keer had ik wel mijn gsm gepakt maar het was alweer voorbij, voordat ik die ontgrendeld had. Dan moet je ook nog eerst maar bij de camera zien te komen en op 'filmen' drukken voor hij het gedaan heeft. Ik kan best snel zijn hoor, vooral van begrip, maar zo snel ben ik echt niet. Jammer hoor. Ik kan het alleen proberen zo goed mogelijk te vertellen. Ook weer een goede oefening voor mijn boek. Zie je wel dat ik er altijd mee bezig ben? Dat komt er echt een keer, komt goed. Altijd.