18. apr, 2018

Een jaar en 324 dagen zonder Sunshine

Als ik al niet wakker was geweest dan was ik het wel geworden! Moonlight en Skylar waren ontzettend wild en zaten elkaar als gekken achterna. Ze vlogen door naar boven en daar hoorde ik ook al herrie en van alles vallen. Bovenaan de trap liggen er twee kleine plankjes laminaat los. Nou ja, eigenlijk ligt het allemaal los alleen die twee kunnen wel eens helemaal los komen van de rest. Door afzetten of uitglijden, ik weet het niet, vloog er één zo'n plankje achter Moonlight aan de trap af naar beneden. Dat maakt echt een hels kabaal en daar schrokken de harige kindjes blijkbaar van.

Rainbow zag ik niet meer, Skylar ook niet. Alsof Aurora altijd juist op herrie afkomt, kwam zij de kamer inlopen. Moonlight was al met een verschrikt bekkie het balkon op gegaan. Die laatste twee gingen het balkon op maar de jongste twee waren nergens meer te zien. Ik riep hun namen en zei dat er niets aan de hand was verder. Geen reactie. Nog een keertje roepen en daar kwam Rainbow's koppie onder de bank vandaan. Hij keek me aan met een blik van, dat kan jij wel zeggen maar net verging de wereld even. Als in dubbel slow motion kwam hij centimeter voor centimeter onder de bank vandaan.

Al sluipend begaf hij zich naar de gang om poolshoogte te nemen. Alleen Skylar liet zich nog niet zien. Na een paar keer roepen dacht ik, je bekijkt het maar. Die komt wel weer tevoorschijn als hij klaar is met geschrokken zijn. En dan komt hij een tijdje later opeens achter me vandaan. Geen idee hoe dat kon maar hij is weer beneden in elk geval. Heel voorzichtig, dat wel. Hij sprong bijna de lucht in toen ik hem probeerde te aaien. Ja, dat was schrikken hè. Voor de buren ook denk ik. Het was rond half acht. Het duurde wel weer even voor de schrik eruit was bij de heren. De diva lijkt nergens last van te hebben.

Straks is er weer niets meer aan de hand hoor. Het zal alleen wel even duren voor ze elkaar weer zo wild achterna gaan. En dat vind ik helemaal zo erg niet. Lekker rustig. Moonlight eet zelfs weer een beetje natvoer. Ik heb namelijk, doordat ze die kip in saus hadden gepikt, geswitcht met de soort natvoer die ze krijgen. Ze kregen altijd in de ochtend de verse vis van Almo en in de avond de mousse. Nu ze in de ochtend mousse krijgen, lijkt Moonlight dat opeens veel fijner te vinden om mee te ontbijten. Nou, prima, dan doe ik dat toch? Mij maakt het niet uit. Voor mijn delicate maag en neus is dat ook prettiger qua geur zo vroeg in de morgen.

De afgelopen nacht heeft de balkondeur heerlijk open gestaan. Ik vind dat zelf altijd zo lekker, frisse lucht de hele dag door. En de cits genieten daar ook van. Alleen als je dan zo vroeg in de keuken staat, is het een beetje fris. Daar hebben we ochtendjassen voor en daarom heb ik er in elk geval geen last van. Lekker open die boel! Als je 's winters zo naar de zomer verlangt, dan vergeet je vaak ook dat er ook nadelen kleven aan warm weer. Ik ben daar gisteren weer even op gewezen. Rainbow en Skylar zaten op het balkon te watertanden, zo noem ik dat maar als ze zo gek zitten te mauwen en met hun kaken op elkaar klakken. Zo doen ze als ze iets zien dat ze kunnen vangen.

Vogels of vliegen of dat soort dingen, wekt dit soort van reflex bij ze uit. Heel grappig om te zien altijd. Helaas nog nooit kunnen filmen, ik ben altijd te laat. Nu deden ze het omdat er een enorme wesp bij mijn tuinposter rond vloog. Echt een joekel zeg! De twee waren er helemaal door gebiologeerd. Ja, leuk maar niet heus. Ze snappen niet dat dit best gevaarlijk voor ze is en ik krijg het ze niet uitgelegd. Zo'n beest heeft een steekwapen lieverds, niet doen. Ze kijken niet op of om, ze willen maar één ding, dat beest vangen. Met mijn grijper, zo'n soort inspector Gadget armpje, zeg maar, probeer ik het beest weg te slaan. Na een paar klappen op mijn poster, lijkt dit te lukken en is de vette vlieger vertrokken.

Later, als ik weer thuis ben, zie ik dat er wat dingen zijn gevallen in de keuken. Die ben ik aan het opruimen en ik hoor het bekende diepe gezoem van een groot insect dat tegen de ramen tekeer gaat. Oh jee, als ze dat zien dan ligt binnen de kortste keren alles hier op de vloer. Ik grijp mijn grijper weer en zet het raampje op een kiertje open. Ik probeer weer zo'n enorme wesp weg te werken. Het lukt niet gelijk maar eindelijk valt het beestje dan toch door de kier en vliegt naar buiten. Opgelucht haal ik adem. Ik ben er zelf al bang voor maar ik ben nog veel en veel banger dat mijn cits erdoor gewond raken of zelfs stikken.

Dat kan als ze bijvoorbeeld erin bijten en het beest in hun mond ze een steek geeft en dit opzwelt en de luchtwegen blokkeert. Daar ben ik echt als de dood voor. Ik weet nog dat Moonlight opeens met een hele dikke poot rondliep. Ik dacht nog dat hij de stoel op het balkon op zijn poot had gekregen maar het bleek toch een insectenbeet te zijn. Nog een geluk dat hij er geen allergische reactie op heeft gehad. Dat kan ook nog. Ik heb ook een keertje een bij uit zijn wang getrokken, die daar al met zijn angel in vast zat. Brrr! Wat dat betreft, alsjeblieft alle rondvliegende beestjes met een angel, ga mijn balkonnetje voorbij. Er zijn genoeg tuinen in de buurt, leef je daar maar uit. Blijf hier maar weg, dat is beter voor jullie en beter voor ons.

De apotheek heeft me gisteren uitgelegd hoe dat zit met het feit dat mijn medicijnen er niet staan na drie uur. De assistentes zouden dat ook niet moeten zeggen bij herhaal recepten. Dat is alleen zo als je die dag medicijnen voor krijgt geschreven. Die zijn er na drie uur. Bij herhaalrecepten gaat dat anders. Dan krijgen ze die dag het recept binnen en gaan ze de boel bestellen omdat dit meestal voor langer dan een maand zal zijn. De volgende dag of de dag erna, dan zijn die er allemaal. Oh oké, nou dan weet ik dat ook weer. Voortaan toch maar wachten op het berichtje dat ik altijd van ze krijg als ze klaar staan.

Ik ben weer lekker vroeg vandaag. Ik moet vroeg bij Stefan zijn, tien uur. Daarna, als ik weer thuis ben, moet ik een aantal telefoontjes plegen. In de middag moet ik ook weer ergens naartoe. En dat vind ik nog steeds lastig, twee afspraken op één dag. Wel minder dan een paar weken geleden maar het is nog niet helemaal weg. Wel kan ik eraan zien dat ik vooruit ga. Ik hoor straks van Stefan, of hij mijn bezoeken heeft kunnen verlengen. Anders zou dit mijn laatste keer zijn en dat zou echt niet genoeg zijn voor me. Dat weet ik zo ook wel. Wat we dan zullen moeten doen, ik heb geen idee. Eerst maar even afwachten wat hij heeft kunnen doen voor ik me daarover druk ga maken. Ik wil geen beren meer op de weg zien, alleen in het bos.