19. apr, 2018

Een jaar en 325 dagen zonder Sunshine

Vandaag is mijn dochter jarig. Ook voor haar is dit de eerste keer zonder haar oma. Oma was bij haar geboorte en heeft nooit een verjaardag overgeslagen. Al die eerste keren dit jaar, die zijn best wel heftig. Het was ook een heftige ervaring om Kimberley op de wereld te zetten. Als zwangere vrouwen naar mijn ervaring vroegen, durfde ik ze dat niet echt te vertellen omdat ik ze anders maar bang zou kunnen maken. Zo'n soort verhaal zat ik tijdens mijn zwangerschap ook niet op te wachten om te horen. Ik had één ding mee, ik had alles tegen. Dat was in elk geval een zekerheid.

Volgens mij is die Murphy toen aan zijn wet gaan werken of zo. Het lijkt misschien nog niet zo heel lang geleden maar zwangerschapsvergiftiging had nog niet zo heel lang zijn naam gekregen. Bovendien hadden ze mij niet zorgvuldig genoeg getest en daarom liep ik er al een tijdje mee rond, zonder dat ik het wist en met alle gevaren van dien. Pre eclampsie wordt het ook wel genoemd. Daar moet je snel bij zijn want zowel de moeder als het kind zijn in gevaar. Ja, ook toen al ging ik over mijn eigen grenzen. Ik dacht dat hoe ik me voelde, bar slecht, hoorde bij een zwangerschap en ik wilde niet klagen of zeuren.

Tot ik opeens, bij een controle, moest blijven en alle toeters en bellen kreeg aangemeten en zag aan de verpleging dat het niet zo heel goed was allemaal. Mijn bloeddruk was zo hoog, dat ik spontaan elke paar minuten een bloedneus kreeg, zelfs al was er niets spannends aan de hand. Ik moest aan de valium om dat naar beneden te krijgen en ik moest er een paar weken doorbrengen. Niet echt iets dat ik fijn vond maar goed. Ik zal niet alles noemen waar ik last van had maar dat was best veel. De zeventiende had ze geboren moeten worden maar ja, ze wilde natuurlijk niet. Vandaar dat ik op de negentiende een infuus kreeg om de weeën op te wekken. Mijn bloeddruk was zo gevaarlijk hoog dat ze niet langer wilden wachten.

Ook tijdens de bevalling ging er van alles mis. Kim's hartje heeft zelfs een paar keer stil gestaan en toen kreeg ik weer een infuus om alles te stoppen en werd ik met spoed naar de operatiekamer gebracht. Het werd een keizersnede. Nou daar was ik niet zo heel blij mee maar ondertussen kon de wereld me niet veel meer schelen. Ik was er niet helemaal meer bij. Ik weet nog alles van die tijd, behalve de operatie zelf. Wel weet ik dat ik droomde dat ik in een prachtig bos liep, met van die hoge bomen waar het zonlicht in jacobsladders tussendoor viel. En dat ik het daar zo mooi vond weet ik ook nog. Het moment dat ik uit de narcose werd gehaald wilde ik weten of het een jongen of een meisje was.

Het mag niet, als het maar gezond is, dat is voor elke moeder de belangrijkste wens, toch had ik zo gehoopt op een meisje. Maar omdat alles tegenzat, dacht ik dat ik wel een jongen zou hebben gekregen. De broeder wist niet eens het antwoord, de lummel, dat moest hij even gaan vragen. Toen ik hoorde dat ik de moeder van een dochter was geworden, zei ik droog, goh dat valt me nou weer mee. Ik lag op de IC en had haar nog steeds niet gezien. Pas toen ik 's avonds weer naar de zaal mocht, kwamen ze met een couveuse aan, waar Kimberley in lag. Ze was zo ontzettend klein, ook al was ze voldragen. Net 1900 gram was ze en 42 centimeter. Ik schrok ervan!

Die is niet van mij hoor, zei ik, gewend als ik was aan de blozende, grote, dikke baby's in de familie. Een heel klein baby'tje lag erin en ze had ook nog een verband om haar hoofd. Ze zat al zo diep in de geboorte, dat ze haar in haar hoofd gesneden hadden. Tijdens het bevallen hadden ze haar, in verband met de hartstilstanden, ook bloed uit haar hoofdje getapt. Pleister gaan niet op een net geboren baby, dus dan maar gaas met verband. De littekens ervan zijn nog steeds te vinden om haar hoofd. Ik heb haar altijd geplaagd door te zeggen dat ze de enige vrouw in Nederland is met een keizersnede in haar hoofd. Mijn moeder was de eerste die haar vast had.

Ze was zo klein, ook toen ze naar huis mocht, dat ze de normale baby maatjes niet paste. Ik ben samen met mijn moeder, toen we haar gingen halen, kleertjes gaan kopen bij een poppenzaak. De verkoopster stond ons raar aan te kijken want elke keer als mijn moeder iets liet zien, zei ik, nee ma, dat is te koud en meer van dat soort dingen. We hebben het haar maar uitgelegd. Dat vond ze heel bijzonder. Dat klopt, Kimberley is dan ook heel bijzonder. En een vechter, dat is ze ook. Anders had ze dat allemaal niet overleefd.

Nu is ze zelf een volwassen vrouw. Ze is nog steeds aan de kleine kant maar dat hoort bij haar. Ze heeft in haar leven ook heel veel meegemaakt en ze is altijd de kleine vechter gebleven, die ze voor haar geboorte al was. Ze komt altijd overal weer sterker uit. Net zoals haar moeder. Ik ben heel trots op wie ze is geworden en hoe ze is. Natuurlijk zal elke moeder dat zeggen van haar kind maar toch, voor mij is en blijft ze een bijzonder wonder. We hebben genoeg meegemaakt, ook samen, maar onze band is niet te breken. De onvoorwaardelijke liefde tussen ons groeit nog steeds. Al zijn we het lang niet altijd eens of zijn we wel eens boos op elkaar, dat duurt nooit lang.

Eigenlijk komt dat de laatste jaren bijna niet eens meer voor. We worden meer en meer hetzelfde. De laatste tijd loopt ze te mopperen dat ze grijs ziet tussen het blond en rimpeltjes verschijnen. Dan zeg ik altijd dat dit bij mij veel erger is al. Wacht maar, over twintig jaar, dan kan je pas klagen. Ik plaag haar er ook mee, ze hapt altijd zo lekker. Dan kan ik helemaal dubbel liggen. Of ze dan wil of niet, ze moet dan toch een beetje lachen. Ook dat hebben we gemeen, een flink gevoel voor humor, soms lekker zwart, soms lekker flauw. We kunnen er allebei dingen uit gooien waar we zelf om moeten lachen.

Ook al ging het 36 jaar geleden nog niet zo heel goed met ons, op dit uur was ze er nog niet, wij weten dat we overal doorheen komen. Niet zonder kleerscheuren misschien, maar wel altijd sterker en wijzer. Onze band is zo diep, dat ik weet dat deze over vele levens lang gesmeed is. Zij voelt mijn pijn en ik de hare. We weten altijd wel van de ander hoe die zich echt voelt, zo bijzonder is dat. Ik ben zo trots op haar, het is een voorrecht om in dit leven haar moeder te mogen zijn. Gefeliciteerd Kimberley, wat hou ik toch van jou! Oh, en van de cits natuurlijk overvloedig veel koppies en knuffels!