20. apr, 2018

Een jaar en 326 dagen zonder Sunshine

Wat een weer was het gisteren, vandaag zal ook weer erg mooi worden. De heetste 19 april ooit gemeten vanaf 1901. De andere was in 1988 en doordat ze dat zeiden op het nieuws, wist ik die ook opeens weer voor de geest te halen. Toen werd Kim zes. Het was toen inderdaad prachtig weer en Kim had zo'n schattig wit jurkje aan die dag en haar vader had haar leren fietsen op de grote fiets, zonder zijwieltjes. Het was lang voor het digitale tijdperk en we huurden dan altijd een videocamera met haar verjaardag om er te filmen. Die videoband was heilig want er stonden een aantal jaren op.

In België hadden twee mensen die op mijn huis en café pasten, daar een film overheen opgenomen. Daar heb ik toen wat traantjes om gelaten. Wist ik veel dat je dat kon voorkomen door er plakband over een bepaald plekje te plakken. Had ik dat maar geweten dan had ik al die filmpjes nog gehad. Al moet ik dan weer bedenken dat ik nu geen videospeler meer heb waar ik ze op had kunnen kijken. Ik had ze wel kunnen digitaliseren en dat kan nu niet meer. Weg is weg en over is over. Wat niet over is dat ik, buiten wat ik thuis doe, niet zo veel kan hebben. Zeker niet als het zo warm is.

Ik had woensdag al weer een aanvaring met de post. Ik was, zoals zo vaak, gewoon thuis en zat op mijn pakketje te wachten. De snoepjes voor de cits die praktisch op waren en waar een heel avondritueel aan vast zit, waren erg nodig. Ja hoor, zag ik bij de track & trace weer staan 'we hebben u gemist'. Nee, je hebt me helemaal niet gemist, je hebt gewoon weer niet aangebeld. Via de site van PostNL heb ik een chat opgestart en er een klacht over gemaakt. Ik word er echt doodziek van. De woensdag was voor mij toch al belastend genoeg zonder dat gedoe.

Ik was 's morgens al bij Stefan geweest en tussendoor kon ik precies op het pakketje wachten. De tijden klopten precies. Daarna moest ik dan weer naar de diëtiste. Kom ik daar aan, zit het hele pand dicht met van die ijzeren rolgordijnen. Nou ja, dat is ook raar. Ik heb heel even gewacht maar ben maar weer naar huis toe gereden. Ik heb haar, toen ik boven was, meteen gemaild met de vraag waar het mis is gegaan. Als ik de mail verstuurd heb, belt ze , ze was een beetje laat. Ja, nu ben ik alweer thuis en ik vind het wel genoeg voor vandaag. Over twee weken hebben we weer afgesproken. Haar fout. Als ze me gewoon van te voren even gebeld had, dan had ik gewoon gewacht.

Volgens mij had dat een dag later nog effect op me. Ik voelde me enorm moe. Ik ging natuurlijk naar Kim voor haar verjaardag en ik zou bij haar blijven eten. Overdag heb ik hier wat dingetjes gedaan maar ik leek niet vooruit te branden. Hoe heerlijk ik dit weer ook vind, ik heb er wel last van. Ik zwel helemaal op, hou vocht vast en daar heb ik ook behoorlijk last van. En ik was al ontzettend moe. Met Kim ben ik een Italiaans ijsje gaan eten bij haar op de hoek en we zijn samen vanaf daar mijn pakketje op gaan halen bij een Primera. Dat had ik ook online doorgegeven aan PostNL.

In de warmte, die op dat moment zo'n beetje op zijn hoogtepunt was, liepen we weer naar haar huis. Die trappen, ze woont net zo hoog als ik, worden mijn dood nog eens. Vooral nu had ik er last van. Ook speelt mijn benauwdheid parten als het zo warm is. Daar hebben we gelukkig puffers voor maar toch lijken die dan niet helemaal goed te werken. In huis was het echt zinderend warm en ik wist niet hoe ik moest gaan zitten. Ik had enorm moeite om mijn ogen open te houden en voelde me niet echt lekker. Dat vond ik weer zo enorm lullig maar ik voelde dat ik het niet lang meer zou trekken. Speciaal voor mij gingen we vroeg eten en niet lang daarna ben ik weg gegaan. Ik voelde me echt niet goed.

Gelukkig was ze wel blij met haar cadeautjes. Die had ze dan ook zelf uitgezocht want ze wil veel voor haar hobby, fotograferen. En ik weet dan niet wat ze hebben wil precies. Ik had er alleen twee kleine kistjes bij gedaan die ik had beschilderd en een potje die ik in de flower power stijl geschilderd had. Ze had zelf twee extra, oplaadbare, batterijen uitgezocht voor haar camera, zodat ze niet bang hoeft te zijn onderweg, dat die ene batterij leeg is en ze niet verder kan. Ik gaf haar als eerste een koelkast thermometer, die had ik ergens bij gekregen. Je had haar gezicht moeten zien. Ik wist in elk geval, dat ze blij was met haar batterij, dat stond al vast. De kistjes en het potje vond ze ook leuk.

Ik heb niet eens gewacht op koffie na het eten. Wel heb ik heerlijk gegeten, ze had weer één van mijn recepten gemaakt en dat was echt lekker. De auto leek ook net een oven van binnen en ik was blij dat ik eruit kon stappen. Eenmaal thuis heb ik de cits eten gegeven en ben ik op de bank geploft. Hier in huis is het altijd nog vrij prettig qua temperatuur en wordt het alleen echt te warm als het een tijdje zo is en rond de 30 graden of zoiets. Nu, met de balkondeur open en het raam op de kiepstand, is het goed te doen. Ik heb van die rekjes bij het raam zodat de cits daar niet tussen kunnen komen te zitten. Dat is wel nodig want dat is levensgevaarlijk. Eenmaal op de bank viel ik blijkbaar direct in een diepe slaap. Dat merkte ik pas toen ik rond een uur of negen wakker werd.

Natuurlijk kan je dan weer niet om tien uur gaan slapen. Dat werd pas half één zo ongeveer. Na een onrustige nacht was ik er om zeven uur weer uit. Het wordt weer zulk mooi weer vandaag. Fijn want ik hou er zo van, jammer dat ik er nu zo'n last van heb. Dat wordt nog wat van de zomer dan. Zo vervelend dat ik dus nog steeds niets extra's kan doen, zonder er last van te hebben. Had ik gisteren bijvoorbeeld gewoon thuis gebleven, was ik dan ook zo moe geworden? Ik weet het niet. Ik word er wel ongerust van want wat er dan ook gebeuren gaat, ik zal toch weer een keertje normaal moeten gaan functioneren? Echt hoor, het wordt nu toch wel eens tijd dat het echt wat beter begint te gaan, niet alleen maar als ik thuis zit.

Ik voel me nu nog steeds flink beroerd. Zelfs zo dat ik de zaak voor vandaag af ga bellen. Ik voel me er echt niet toe in staat. Ze zullen misschien wel denken dat ik wil genieten van het mooie weer maar dat doen ze dan maar. Ik heb hoofdpijn en voel weer die intense vermoeidheid en ik heb niet eens de puf om me aan te gaan kleden en dat ga ik gewoon ook niet doen. Ik moet het vandaag gewoon even rustig aan doen. Ik zou het ook graag anders zien maar het is niet anders. Ik zal hier toch mee om moeten gaan en als ik nu wel ga, dan ga ik toch weer over mijn eigen grenzen. En dat is nou juist iets wat ik zo enorm af moet leren. Hoe prachtig het ook is buiten, ik blijf vandaag binnen. Ik zal wel moeten...