23. apr, 2018

Een jaar en 329 dagen zonder Sunshine

Gisteren had ik een mailtje van Facebook in mijn inbox. Ik moet bepaalde voorwaarden en veranderingen accepteren voor 25 mei als ik van Facebook gebruik zou willen blijven maken. Maar ja, dat soort dingen vertrouw ik nooit zo. Zeker niet als je op een link moet klikken. Mijn hele spam box staat vol met dat soort dingen en als je daar op klikt dan heb je of een virus of ben je binnen de kortste keren gehackt. Ja, er is wat mis gegaan met de privacy op Facebook maar ik heb daar zelf geen last van gehad verder. Die hele hetze van vorige week om massaal te stoppen met Facebook is met een sisser afgelopen. Zo te merken zitten de meeste mensen er nog op.

Ook zoiets, mensen vinden hun privacy geschonden? Maar dan verkondigen ze wel openbaar te gaan stoppen met Facebook zodat iedereen het kan zien. Ligt het aan mij of is dat echt een beetje krom? Kijk, ik ben ook open hoor. Ik schrijf alles in mijn blog en het kan me niet schelen wat ze van me weten of wat er van me gedacht wordt. Ik heb niets te verbergen, hooguit mijn pincode. Voor de rest, van mij mag je alles weten. Daar heb ik geen problemen mee. Het zijn meestal andere mensen die daar problemen mee hebben. Omdat ze het niet fijn vinden als ik de waarheid schrijf, vooral als die over hun gaat.

Ik begrijp dat niet. Waar schuil je voor? De dingen zijn toch zoals ze zijn? Als jij iets slechts doet, dan weet jij dat zelf toch ook wel? Ja, daar heeft de psychologie dan weer mooie dingen voor uitgevonden. Of nee, dat zeg ik verkeerd, het menselijk brein heeft daar handige dingetjes voor en de psychologie benoemt die. Mensen kunnen de grootste gebeurtenissen volledig anders dan ze zijn in hun hoofd prenten. Gewoon omdat ze niet willen weten hoe ze daar zelf in gehandeld hebben. Dissociatie wordt dat dan genoemd in de psychologie. Of ze verdringen een aantal dingen, die weten ze dan ook echt niet meer, tenzij ze onder hypnose gaan.

Het bewust weglaten van een aantal dingen zodat de rest van het verhaal beter klopt bij wat je zelf zou willen of omdat je aan iets niet herinnert wilt worden. Best knap hè? Zo zijn er nog meer van die handigheidjes van je eigen brein die ervoor zorgen dat je jezelf toch als een heel goed mens kunt blijven zien. Jammer joh, uiteindelijk blijft het oorzaak en gevolg staan. Je krijgt ten alle tijden terug wat je geeft. Hoe je dat ook verdraait of verstopt, voor de kosmos blijft het gelden. Daarom kijk ik maar liever lang en hard naar mezelf. Dan kan ik er ook wat mee doen. Ik ben nog lang niet perfect en heb nog genoeg fouten of foute dingen gedaan ooit. Dat probeer ik nu wel te vermijden maar ja, ik ben ook maar mens.

Veel mensen kunnen dat niet. Wie wil er nou naar zijn eigen slechte eigenschappen kijken? Ik zei de gek, ik wil dat juist wel weten omdat ik er dan iets aan kan doen. Dat is niet makkelijk nee, dat zeker niet. Wel leerzaam en uiteindelijk zal me dat toch voordelen opleveren. Zelfs met alles wat ik over mezelf weet en hoe ik ben, ik mag mij wel. Ik probeer het in elk geval goed te doen. Ik vind namelijk dat je dat maar beter wel kan weten van jezelf wat er nog niet aan klopt. Dan weet je ook wat je aan jezelf kan verbeteren. En eerlijk is eerlijk, dat zullen de meeste mensen ook wel proberen. Gelukkig maar, toch hoort daar het echt naar jezelf kijken ook bij en daar gaat het vaak de mist in. Niks aan de hand, gelukkig heb je meer dan één leven om het te leren. Anders zou je echt niet verder komen. Goh, waar een mailtje van Facebook je al niet helemaal heen kan helpen met je gedachten.

Mijn gedachten komen altijd op de een of andere manier op papier, of nou ja, digitaal dan, en dan krijg je dit. Niet alle gedachten komen in mijn blogs hoor, dat nou ook weer niet. Ik heb nog wel meer dingen waar ik in schrijf. Mijn agenda is er eentje van. Als ik alles in mijn blogs zou schrijven, dan kreeg je hier hele andere verhalen. Dat is er niet de bedoeling van maar soms gebeurt het spontaan, zoals vandaag. Nou ja, er zijn ergere dingen. Als je het niet wilt lezen hoeft dat gelukkig ook niet. Lekker simpel toch? Via mijn tablet kreeg ik gisteren zowat dezelfde melding toen ik naar Facebook ging, als in de mail stond. Volgens mij kan ik die mail nu wel deleten, ik heb de dingen daar geaccepteerd en dat is hetzelfde account. Komt helemaal goed met mij en Facebook.

Moonlight moet vandaag zijn 2e ontworming. Doe ik dat voor ik naar de zaak ga of erna?Ik weet het nog niet. Ik wil eigenlijk dat het net zo snel en spontaan gaat als ik twee weken geleden bij Aurora voor elkaar krijg. Vooral Moonlight voelt mij zo goed aan, dat als ik alleen al naar het laatje loop waar dat pilletje ligt, hij er vandoor gaat. Dus ik moet nog eens even bekijken hoe ik dat ga doen. Hij eet tegenwoordig ook weer wat meer natvoer. Vooral sinds ik heb gedraaid en ze de mousse tegenwoordig 's morgens krijgen. Rainbow eet altijd wel overal van, behalve brokjes nog steeds. Skylar had vanmorgen geen trek en zelfs Aurora eet nu ook af en toe wat van het natvoer weer.

Ik heb geen idee waar dat nou aan kan liggen, dat ze zo veranderlijk zijn in hun eetgedrag. Het zijn gewoon een stelletje zeikerds wat eten betreft en ik moet helaas toegeven, ze zijn gewoon net als ik. Ik ben ook zo'n zeikerd met eten. Nou ja, toch wel apart hoor, dat ze zulke dingen van je overnemen zelfs al eet je niet eens hetzelfde soort eten. Sonja bevestigde dit nog eens gisteren, door te zeggen dat zij alles eet en alles lekker vindt en dat haar katten eigenlijk ook zo zijn. En als ik denk aan Kim d'r katten, die vertonen ook gedrag dat me aan haar doet denken. Ik had het al veel langer kunnen weten dan voordat de dierenarts dat zei. Katten zijn echt de spiegels van hun baasjes.

Nog meer redenen om te willen dat het snel beter met me gaat. Oh ja, zo mag ik dan weer niet denken, dat werkt averechts. Lastig allemaal hoor. Zoveel om over na te denken of om bij na te denken. Ik las van de week over het Bajau volk dat ergens in de Aziatische zee leeft. Geen leiders, iedereen is gelijk, geen geld en ze wonen in hutjes boven het water in de mooiste omgeving van deze aarde. Dat is toch stukken beter dan te moeten leven in deze te snelle en enorm veeleisende maatschappij? Het lijkt mij in elk geval wel wat. Of ik het zou redden daar? Geen idee. Al zou ik het best willen proberen. Wie weet zou ik nooit meer terug komen! Gaat er iemand met me mee?