24. apr, 2018

Een jaar en 330 dagen zonder Sunshine

Ook wel apart eigenlijk dat de kat die het meeste op mij gericht is, toch echt wel heel erg bang voor me was toen ze er pas waren. Net zes weekjes oud en niet gesocialiseerd. Sunshine en Moonlight verschilden enorm van karakter. Sunshine was wel voorzichtig maar veel minder angstig dan zijn stuk grotere maar even oude broertje Moonlight. Die kwam al snel los en deed niets liever dan bij mij in de buurt zijn. Moonlight daarentegen zonderde zich steeds af door ergens weg te kruipen. Dat had ik al snel door en daar ben ik wat aan gaan doen.

Elke keer als ik op de bank ging zitten en Sunshine heerlijk bij me kwam liggen, ging ik gelijk even zoeken waar Moonlight verstopt lag. Meestal lag hij op de eetstoelen verstopt onder de grote tafel. Dan moest ik eerst twintig nageltjes lospeuteren voor ik hem mee kon nemen maar zodra hij dan bij zijn broer lag, ging hij in die zijn nekje sabbelen en zo lag hij er dan ook bij. Dat bleef weken duren, hij bleef me maar eng vinden. Zo zijn er wel meer hoor, maar dat heb ik liever niet van kittens die bij mij in huis wonen. Consequent bleef ik hem erbij halen, het was puur een kwestie dat hij niet uit zichzelf kwam.

Uiteindelijk heb ik hem pas voor me kunnen winnen door er per ongeluk achter te komen wat hij heel erg lekker vindt. Als ik naar het toilet ging, kwamen ze mee. Tenminste, Sunshine kwam met mij mee en dan ging Moonlight met Sunshine mee, dat was zijn held. Sunshine sprong dan in het wasbakje en Moonlight kon daar nog niet bij, of durfde dat niet. Die ging dan tegen de deur aan liggen. Dan aaide ik hem als hij languit lag en zo kwam ik er achter dat hij het enorm lekker vindt als ik dat wat stevig deed en heel zijn lange lijf meeneem. Oh wat lag hij dan te genieten. Hij kwam om meer vragen als ik ermee stopte.

Pas nadat ik dat ontdekt had, kwam hij los en voortaan kwam hij uit zichzelf naar me toe om van die lekker harde aaien over zijn hele lijf te krijgen. Het enorm dikke ijs was eindelijk gebroken. Het duurt een paar weken maar dan heb je ook wat. Toch wel apart om te bedenken dat hij nu zo enorm aan me hangt, na zo'n moeilijke start. Al is het ook weer niet gek want hij was volledig op Sunshine gericht. Daar zoogde hij ook bij en liep hem overal achterna. Toen Sunshine van de ene dag op de andere vermist werd, hij was daar ook getuige van, hebben we samen ons verdriet gedeeld en ik denk dat daarom onze band nu zo hecht is. Dat verdriet was bij ons allebei behoorlijk merkbaar en we hebben elkaar daarin echt getroost.

Totdat Aurora erbij kwam en zij onze hulp hard nodig had. Ook daar is hij zo mooi en lief in geweest, ook dat hebben we samen gedaan. Dus ja, Moonlight en ik, dat is twee handen en vier poten op één buik. Plek zat momenteel. Ondertussen heb ik een huis vol katten en dan verandert de dynamiek. Toch blijven Moonlight en ik iets bijzonders delen. Wat hij weer deelt met Skylar is de liefde voor het vliegen vangen. Helaas, er zitten ook wespen bij of soms zelfs bijtjes. Kon ik die nou maar buiten het gaas van het balkon houden. Dat zit er niet in. De afgelopen mooie dagen heb ik er al een paar de deur uit gewerkt en ik heb er eentje vermoord.

Ik wist niet zeker of het nou een wespje of een klein bijtje was. Dat heb ik gisteren even zitten bekijken op het internet. Maar ja, als er een beetje paniek in de tent is, bij mij dan, heb je niet echt de mogelijkheid om dat even te gaan zitten bestuderen. Ik hoop maar dat het een wesp was, die ik met een doosje tegen het raam geplet heb. Ik heb wel oprecht sorry gezegd maar er zat niets ander op om de katten te beschermen. Ik vind het vreselijk iets dood te maken, zelfs zo'n beestje en zeker een bij. Kwamen ze nou maar niet elke keer binnen vliegen, dan had ik een stuk meer rust.

Ik vond het wel apart dat Skylar uit een soort instinct heel anders om ging met het hard zoemende beest. Alsof hij wist dat hij daar niet zomaar in moest bijten. Zodoende kreeg ik de kans om ervoor te zorgen dat er geen angels in kattenlijfjes gestoken werden. Het kostte het arme beestje wel zijn leven. Nou ja, 'evolutie' denk ik dan maar. Wie weet komt het weer terug als iets minder agressiefs. Daar heb ik hem dan bij geholpen, ook een manier om van je schuldgevoel af te komen.

Gisteren waren de harige viervoeters in huis enorm druk, jeetje zeg, wat waren ze bezig! Met elkaar, met speeltjes, met vliegjes. En dan als gekken door het huis. Met gevaar voor eigen leven moest ik naar het toilet. Wat later, ik zat op de bank, is Rainbow weer gek aan het doen en heel druk, stoot hij toch zijn koppie tegen de tafel! Ah, arme jongen, ik zie hem er erg van schrikken. En nog steeds doet hij wat hij als heel kleine kitten vorig jaar deed, als hij zichzelf pijn deed, hij gaat zich verstoppen. Hij kroop onder het kastje in de gang en reageerde nergens op. Hij moet dat even verwerken of zo. Pas als hij het 'verwerkt' heeft, komt hij weer tevoorschijn. Een beetje schuchter en rustig is hij dan.

Hij heeft er al geen last meer van hoor, hij vliegt hier weer als een gek langs me heen net. Ik ben weer lekker aan het dotten tussendoor. Op verzoek ben ik weer zo'n flower power potje aan het maken. Iemand vond die zo erg leuk, daarom ben ik er nu eentje voor haar aan het maken. Dat vind ik zo leuk om te doen, zeker voor iemand die het dan zo leuk vindt. Het is ook een enorm geduld werkje. Alles moet steeds eerst drogen voor ik ermee verder kan. Ook voor mij is dat goed, dan kan ik er niet mee bezig blijven. Het moet gewoon steeds tussendoor. Daarom duurt het ook zo lang voordat er eentje klaar is. Bovendien, er zitten duizenden stipjes op, dat zit er ook niet zo snel op.

Maar voor mij is het een heerlijke bezigheid. Pas als ik het ding op ga vullen met stipjes, als alle bloemetjes en dat soort dingen er al op zitten, kan ik er wat langer mee bezig zijn. Maar zelfs dan moet ik voorzichtig zijn. Ik ben nogal een kluns en zit heel erg snel met mijn eigen handen in iets dat nog nat is. Een hele goede geduld oefening voor mij met een heel leuk resultaat. Wat dat betreft krijg ik mijn hobby hoekje nooit echt helemaal opgeruimd. Zodra ik dat gedaan heb, ga ik weer verder met iets anders en ligt de boel weer vol met mijn materialen. Dat zal ook wel zo blijven want ik heb nog enorm veel in mijn hoofd en dat wil ik allemaal gaan proberen.

En ondertussen word je dan met alles steeds beter ook nog. Oefening baart namelijk nog steeds kunst. Bij mij zal het nooit kunst met een hoofdletter worden. Maar dat geeft niet, ik vind het gewoon heerlijk om te doen. Als ik straks weer beter ben en de rust ervoor vind, kan ik eindelijk verder met mijn boek. Elke keer als ik dat probeer merk ik dat het er nog de tijd niet voor is. Nou, dan wachten we gewoon nog wat langer. Ik zal vanzelf wel merken wanneer ik die rust weer krijg. Zowel om te schrijven en om te lezen. Want gek genoeg, dat mis ik wel heel erg. Gewoon zitten en lezen, dat gaat nu nog niet. Ik val dan in slaap. Toch weet ik dat ook dit wel terug zal komen. Ik moet er nog een beetje geduld voor opbrengen.