25. apr, 2018

Een jaar en 331 dagen zonder Sunshine

Ik zag dat Aurora allemaal wondjes had. Op haar oor en in haar oor en onder haar kinnetje. Hm. Dat kan natuurlijk komen als ze zichzelf een beetje te onbehouwen zit te krabbelen. Maar ik weet ook dat Skylar steeds tegen haar bezig is. Ik hoor ze wel eens vechten met elkaar maar dat duurt nooit lang. Ik weet dus niet echt de oorzaak. Ik kan er daardoor ook verder weinig mee. Ze zondert zich altijd al een beetje af en dat is nu niet anders. Ze vindt die drie knullen gewoon vaak een beetje te veel. Daar kan ik me dan ook wel wat bij voorstellen als je liever op jezelf bent. Alleen, wat doen ze boven als ik het niet kan zien?

Met Moonlight heeft ze een goede band. Logisch want met hem heeft ze veel van haar angsten overwonnen. Ze kibbelen wel eens maar nooit veel. Met Rainbow en haar gaat het ook steeds beter. Rainbow zoekt haar vaak op, heel voorzichtig en een tik verwachtend. Heel af en toe snuffelen ze even aan elkaar. Maar ik ben bang dat het met Skylar nooit echt wat zal worden. Als hij haar ziet dan maakt hij zijn 'hmm' geluidje en zodra zij dit hoort is ze volledig op haar hoede. Ook valt hij haar vaak opeens aan als ze lekker ligt te slapen. Wel slim want zo krijgt hij een tik uitgedeeld zonder er eentje te krijgen. Zij schrikt zich dan wezenloos.

Als hij ergens zit dan loopt zij compleet om alleen om hem te vermijden. Daaraan alleen al kan je merken dat ze hem absoluut niet eens een greintje sympathiek vindt. Dat vind ik best jammer en ook niet zo leuk. Kijk, ze hoeven elkaar echt niet volledig af te lebberen, al zou dat wel mogen. Maar zij hebben echt een koude oorlog samen. Of dat ooit goed zal komen? Ik hoop het wel natuurlijk maar weten doe ik dat niet. Misschien als Skylar straks uit zijn puberteit is? Want hij is knap lastig hoor, de laatste weken. Ik weet dat hij een ontzettend lief karakter heeft, wie weet gaat dat straks toch de doorslag geven en kunnen ze alle vier met elkaar door een deur.

Er is op dit moment geen kat te zien en dat vertrouw ik dan niet. Het kan namelijk best zijn dat zij naar beneden wil en dat hij dan in de deuropening gaat zitten zodat ze er niet langs durft. Toch denk ik dat als zij het echt zou aangaan, het gevecht, dat hij dan het onderspit zou delven. Dat doet ze gelukkig niet. Ik vind het maar niets zo, ik hoop dan ook dat die buien van hem snel over zullen gaan. Ik ga zo even boven mijn neus om de hoek steken, zogezegd even de brokjes bijvullen. Dan kan ik zien wat ze aan het doen zijn. Hopelijk niets en liggen ze gewoon lekker te slapen terwijl ik me hier druk zit te maken.

Op Facebook zag ik gisteren dat het maar net drie jaar geleden is dat Sammy aan de insuline ging. Jeetje zeg, drie jaar geleden pas? Dat lijkt gewoon een heel leven verwijderd van nu. Vooral het afgelopen jaar kan ik echt geschokt zijn over hoe kort bepaalde dingen nog maar geleden zijn. Tijd is echt een raar ding. In die drie jaar is er gewoon een leven vol gebeurtenissen over me heen gekomen en daarom lijkt het misschien wel zoveel langer geleden. Dat zal het wel zijn maar toch, bizar. Sammy is er in augustus pas drie jaar niet meer en zijn er gewoon vijf andere katten in mijn leven gekomen waarvan er eentje al bijna 2 jaar vermist wordt. Bijna niet te geloven zo.

Ondertussen ben ik boven gaan kijken. Niets aan de hand. Aurora lekker op het logeerbedje en Skylar in de krabpaal. Natuurlijk kwamen de andere twee ook even kijken wat ik kwam doen. Ik heb er gelijk maar even gestofzuigd en wat meer ruimte gemaakt. Voor ik ziek werd was ik boven begonnen met uitzoeken en ook zijn ondertussen al mijn hoge hakken naar boven verhuisd omdat ik die, sinds mijn operatie, niet meer aan kan. Met andere woorden, het is er een enorm zooitje. Maar omdat ik nu zelf nog niet helemaal beter ben, kan ik daar nog niet zo goed tegen. Waar ik normaal van aanpakken weet en aan de slag ga, krijg ik het er nu benauwd van. Toch heb ik wat dingen verzet en het weer een beetje leuker voor ze gemaakt. Dat echte opruimen en uitzoeken zal nog even moeten wachten tot ik zelf weer wat beter in mijn vel zit.

Gelukkig is het boven en zit ik er niet tegen aan te kijken steeds. Dat scheelt alles want ik kan ook weer niet echt tegen grote rommel. En ik kan het wenden en keren maar dat is wel wat het is boven. Een grote rommel. Nou ja, los laten maar. Ik moet zo even klittenband maken aan mijn nieuwe vliegengordijn en het harde deel boven de keukendeur bevestigen. Dan vliegen er niet zomaar meer van die steekbeesten binnen. Hoop ik toch. Daarna moet ik ook hier even stofzuigen maar daarvoor eerst even uitrusten en van mijn overgeslagen ontbijt een brunch maken. Voor vanavond trek ik wel weer iets uit de vriezer. Dat kan ik beter direct doen want anders is het weer niet ontdooid.

Dan kan ik voor ik ga stofzuigen even van alles en nog wat gaan bellen voor afspraken. De longarts en de tandarts willen me ook weer eens zien. Leuk hoor, dat ouder worden. Je weet steeds beter de weg in ziekenhuizen en zo. Dat is zeker omdat je daar nog later kind aan huis zal zijn. Wat dat betreft hoef ik niet zo nodig heel oud te worden hoor. Ja, het leven is mooi, ondanks de vele ellendige dingen die een mens mee maakt. Maar toch, afhankelijk worden en zelf niet meer alles kunnen doen. Ik vind dat maar niks. Laatst hoorde ik ook nog eens dat ze in bejaardenhuizen elkaar pesten. Is dat wat dan. Net zoals je vroeger op school had.

Denk je dat achter de rug gehad te hebben, krijg je weer van die pestkoppen in het bejaardentehuis waar je wel in moet omdat je niet meer op jezelf kan wonen. Dat is toch bizar? Nou ben ik graag op mezelf dus als ze mij zouden moeten hebben dan zien ze me niet meer. Dan blijf ik wel thuis. Waarschijnlijk heb ik dan een grote loep nodig maar schilderen of knutselen kan altijd. Dan blijf ik wel binnen. Daar zit toch geen mens op te wachten? Wat mankeert die ouwetjes die anderen pesten? Zijn die zelf vroeger gepest of zo en nemen ze nu wraak door anderen lastig te vallen? Dat zijn allemaal dingen waardoor ik hoop dat ik niet zo bejaard ga worden.

Helaas heb ik daar zelf niks in te zeggen en zal ik dat moeten afwachten. Alleen zal ik niet meer toezien hoe een ander gepest word, dan grijp ik gewoon in. Kom maar op, ouwe pestkoppen! Ze rijden elkaar zelfs met rollators aan, nou ja zeg. Het moet niet gekker worden! Gelukkig is het voorlopig nog niet zo ver. Laat ik me eerst maar druk maken over hoe ik nu steeds beter ga worden. Toch, ik vond het echt bizar om te horen. Je zou toch denken dat ze wijzer zouden zijn geworden ondertussen. Niets is minder waar blijkbaar. Ik zal mijn volgende huisje met aandacht uitzoeken en erbij nadenken over dat ik daar nog heel lang moet kunnen blijven zitten. Dat lijkt me niet onverstandig. Maar dat is voor latere zorg. Nu eerst broodjes bakken.

Ik was het weer vergeten te plaatsen maar dat zet ik er niet bij op Facebook. Alleen als je het gelezen hebt dan weet je het... Ook wel slim van mij hè? Ik vind dat namelijk best stom van mezelf 🤪