2. mei, 2018

Een jaar en 338 dagen zonder Sunshine

Eigenlijk had het geen verrassing moeten zijn maar toch moest ik er even om lachen. Wanneer is het Moederdag dit jaar? De dertiende natuurlijk. Hoe krijgt ze het voor elkaar hè, zou je bijna denken. Wij kijken al lang niet meer op van al die keren dertien maar dit is toch wel weer heel frappant. Echt hoor ma, we zijn je nog lang niet vergeten. Toch zullen we nu nog eens extra aan je denken, alleen al door die dertiende. Alsof we dat nodig hebben. Gek is dat, als je iemand zo mist dat het niet minder wordt alleen maar erger. Ik weet niet hoe vaak ik gewoon even wil bellen naar haar. Dat gaat niet helaas. Daarom vind ik al die keren dat ze met de dertien gooit extra fijn. Het is niet alleen dat wij haar missen, ze houdt contact en dat doet ons allemaal goed.

Het gebeurt te vaak om toeval te kunnen zijn. Bovendien bestaat het woord toeval niet in mijn woordenboek. Maar al had ik kunnen twijfelen, daar krijg ik de kans niet voor. Het is niet alleen bij mij zo maar ook bij de anderen. Alleen al daarom weten we dat dit niet zomaar is. En dat is gewoon fijn, zo'n lijntje met boven. Heel vaak als je aan haar denkt of als je haar even echt mist, dan zie je opeens weer ergens een dertien waar die normaal niet zo voorkomt. Ook van alle dagen dat het dertien graden is, maak ik altijd een screenshot. Ik heb echt een enorme verzameling en dan mis ik die van in het begin nog want toen deed ik dat nog niet. Anders waren het er nog meer geweest.

Zelfs met de kerst en met oud en nieuw was het dertien graden terwijl dit nog nooit eerder gebeurd was dus leg dat maar eens uit. Het is dan ook niet gek want ons loslaten was wat mijn moeder het allermoeilijkste vond van het feit dat ze terminaal was. Dat kon er bij haar niet in en ze laat zien dat ze wat dat betreft behoorlijk eigenwijs is. Volgens mij zal ze ons dan ook nooit echt loslaten. Dit gaat ze gewoon blijven doen tot wij allemaal boven bij haar zijn. Pas dan kan ze zelf ook echt verder. Waarschijnlijk raden ze het haar af maar ik weet hoe ze is. Heel erg eigenwijs. Dat heb ik blijkbaar van haar maar vroeger liet ze dat nooit zo zien. Dat kwam er pas echt uit toen ze ziek werd. Van mezelf weet ik het al van kleins af aan, ik ben echt heel eigenwijs. Nu weet ik alleen pas dat ik dat van haar heb.

Er zijn ergere dingen, mij hoor je niet klagen. Waar ik wel over klaag is de smaak van het drankje voor de detox die ik moet nemen van PeeT. Ook zullen mijn verschijnselen allemaal even verergeren. Ik moet er goed op letten van haar en haar alles laten weten hoe het gaat. Ik moet het 's morgens en 's avonds na het eten doen. Alleen daardoor ging het al direct mis. Maandag was ik begonnen maar maandagavond was ik het hele gebeuren al vergeten, zoals ik al schreef en pas gisteravond kwam ik daar achter. Ik heb daar nog moeite mee als dingen niet in mijn routine zitten. Maar ook omdat ik nooit echt op normale tijden eet of soms helemaal niet, wordt dit lastig voor me.

Dat heb ik met PeeT besproken en ze zei me dat ik het dan maar gewoon een keer 's morgens en 's avonds moet doen maar dan zonder het te verbinden aan een maaltijd. Ik ben vanmorgen gelijk maar weer begonnen. Je kan het maar achter de rug hebben. Ik heb de diëtiste voor vanmiddag maar afgebeld. Het heeft nu gewoon nog geen nut. Ik kan me nog steeds niet aan de verplichte maaltijden houden. Ik ben nog steeds vaak te moe om 's avonds te koken en als je dan toch geen hongergevoel hebt, dan sla je zoiets snel over. Hoe bedoel je eigenwijs. Ik doe het niet expres hoor, het gaat gewoon zo. De katten vinden het detox drankje in elk geval reuze interessant. Ze snuiven eraan maar ze doen er verder niets mee. Ik vind het echt gruwelijk vies.

Kim zei me dat ik het in een groter glas moet doen en dat was een goede tip. Het was nu iets minder gruwelijk. Het vervelende is dat je een tijd lang erna niets mag eten of drinken. Zo hou je dan ook nog eens die vieze smaak in je mond. Het doet me aan iets denken en ik weet niet wat. Omdat ik het maandag ook bijna de hele dag op heb geboerd gaf Kim me het advies om eerst zo'n maagbeschermer in te nemen. Nog een goede tip, dat heb ik gedaan en nu boer ik het niet op. Dat scheelt echt anders loop je de hele dag door te rillen van de vieze smaak. Hopelijk vergeet ik het niet meer nu. Ik wil niets liever dan beter worden.

Toen we een paar maanden geleden bij Peet waren, zei ze dat ik ooit, in een van mijn vorige levens, een Indiaanse was geweest die zich bezighield met het beschilderen van dingen met patronen. Ze dacht eerst dat Kim dat was maar dat bleek ik toch te zijn. Vooral nu ik zo bezig ben met dat dotten kwam dat weer naar boven. Ik beschilderde toen tenten en kleding en maakte er mooie dingen van. Wel kende ik Kim toen ook al. Misschien was ze toen wel mijn vader want ze is nu ook al zo streng tegen mij... Ook wel apart. Ik vind dit nu ook zo heerlijk om te doen, dat gepriegel. Voor Peet mag ik nu ook wat maken, op verzoek. Zij wil iets met azuur en blauwtinten en wit. Maar wel om een kaars in te zetten. Ik heb een mooie glazen pot staan die ik daarvoor kan gebruiken maar eerst de twee potten afmaken. Ik doe ze met microdots dus dat duurt nog wel even.

Grappig toch dat zulke dingen uit vorige levens zo naar boven komen. Net zoals ik al Engels sprak toen ik heel klein was. Dat is ook een tweede natuur en moet stammen van een vorig leven. Kim en ik hadden elkaar gisteren dan ook Indianennamen zitten geven, toen we het er over hadden. Kim is Blonde Paniek, omdat ze vroeger veel last had van paniekaanvallen en ik ben Blonde Verfkwast om redenen die me duidelijk lijken. Toen vonden we dat de rest ook maar een Indianennaam moest hebben. Daan, die vaak hoedjes draagt, is nu Mopperend Hoedgezicht, Ben is Baardige Beer en San is nu Lange Giechel. Ik heb me rot zitten lachen erom.

Misschien moet ik voor de cits ook Indianennamen verzinnen. Even denken. Moonlight wordt dan Mauwende Zoeker, hij loopt altijd rond en loopt dan heel hard te mauwen en ik weet nooit waarom. Rainbow is makkelijk, dat wordt Springende Dief, omdat hij al springend gewoon mijn brood uit mijn handen steelt als hij de kans krijgt. Skylar heet dan Mopperende Plager, hij moppert altijd en plaagt iedereen. Aurora, daar kan ik er wel meer voor verzinnen eigenlijk. Zij heet dan Veelvuldige Mepper, omdat ze iedereen weg mept die bij mij wil liggen als zij er ligt. Al klinkt Overheersende Diva misschien iets beter. Sunshine is Weggelopen Doerak, dat lijkt me wel duidelijk.

Ik ben altijd al gek op Indianen geweest. Waar ze voor staan en hoe ze met de natuur omgaan. Nu kan ik ook beter begrijpen waarom. Ik heb zelf zo ooit geleefd en die eerbied voor dat volk zit er gewoon nog in. Ik vind het een wijs en prachtig volk en ik weet dat veel mensen dat met me eens zijn. Ik ga misschien eens kijken naar hun patronen en een keertje zoiets maken. Dan is het cirkeltje weer helemaal rond. Dat ga ik maar snel nog even doen voordat ik naar Stefan ga. Wie weet kom ik iets heel moois tegen dat ik ook wil gaan maken. Leuk! Blonde Verfkwast heeft weer eens een goed idee.