4. mei, 2018

Een jaar en 340 dagen zonder Sunshine

Ik schrijf lekker door op donderdag want vrijdag zal er niet veel van komen, lijkt mij. Ik ga de dames van de tram halen en dan zullen ze de hele dag hier zijn. Ik heb ook zo'n flauw vermoeden dat ik het niet meer op zal kunnen brengen om nog even een blog te schrijven nadat ze weg zijn. Daarom maar eventjes vooruit werken. Ondertussen ben ik druk bezig met opruimen en ik moet nog wat andere dingetjes doen ook. Zo meteen even de vuilniszak naar de container brengen en daarna kan ik dan even douchen en mijn haar wassen. Hopelijk hebben de katten het weer niet vol gegooid met steentjes daar en hoef ik alleen de bakken maar even te verzetten.

In mijn nieuwe huis, dat er echt een keer gaat komen, hoop ik dat er een andere oplossing zal zijn. Misschien krijgen ze daar dan een heel kamertje voor zichzelf. Oh ja, dat hebben ze nu ook boven maar dat woord zegt het al, dat is boven. Om daar de bakken te doen en me rot te lopen slepen, heb ik net even geen zin in. Al had het dan ook wel gekund op zich. Nee, die kattenbakken wegen al genoeg op zichzelf. Daar ga ik echt niet een extra trap nog eens mee op. Het lijkt me heerlijk om een keer zo de douche in te kunnen stappen zonder weer een steentje of twee tussen je tenen. Wat ik al zei, dat komt echt nog wel een keer. Al moet ik er even niet aan denken nu. Als ik ergens een hekel aan heb dan is dat wel aan verhuizen. Dat is allemaal zo'n gedoe en nog vreselijk duur ook.

Je moet sowieso al dubbel huur betalen als je het nieuwe huis nog een beetje van een lik verf en vloerbedekking wilt voorzien. Dan al het inpakken, je spullen kwijt zijn omdat die al ingepakt zitten terwijl je ze nog nodig hebt, de zware meubels verhuizen, al dat gesjouw met dozen en alles maar dan ook alles weer schoonmaken. Goh, ik ben nu al moe geloof ik, van het opschrijven. Dan moet alles weer uitgepakt worden ook, alles moet weer een plek vinden en daardoor ben je nog weken alles kwijt. Bovendien, hoe doe ik dat met vier katten? Daar heb ik ook nog maar even niet goed over nagedacht. Ik heb geen idee. Hoe doe je dat eigenlijk?

Voor katten is dat toch al niet fijn, die hechten ook aan hun omgeving. Hopelijk kan ik ze zo één voor één dan overbrengen en een kamertje voor ze apart hebben waar ze dan de dag voor de echte verhuizing naartoe worden gebracht en, helaas maar voor hun bestwil, maar even opgesloten zullen worden. Of doe ik dat die dag zelf pas. Maar ja, dan moet je ze wel weer kunnen vangen met zijn allen. Oh hemel, er zit meer vast aan katten verhuizen dan ik al dacht. Daar moet ik dan ook nog maar even niet aan denken. Ook aan al de rest niet. Komt tijd komt raad, dat is niet voor niets een spreekwoord geworden. Mijn gedachten dwaalden gewoon even af over hoe ik dat kon doen. Gelukkig, of is het helaas, is het nog niet zover.

Ik zal dan ook echt wel beter moeten zijn, anders lukt het helemaal voor geen meter. Dan val ik halverwege neer en dat gaat hem ook niet worden. Al wil ik wel nog steeds over mijn grenzen gaan, mijn lijf speelt dan de baas. Daar moet ik wel naar luisteren, of ik wil of niet. Nou ja, allemaal van latere zorg. Laat ik er eerst maar voor gaan zorgen dat ik beter word en ook dat ik een huis kan vinden. Dan pas mag ik over de rest nadenken. Eerder niet, klaar er mee voor nu. Dat lijkt me een stuk beter voor mijn gemoedsrust. Ik begrijp echt niet hoe mijn oma dat deed, al die keren verhuizen. Die leek er een hobby van gemaakt te hebben. Ik kan het echt niet op twee handen tellen hoe vaak die, alleen al in mijn leven, verhuisd is. Wij zeiden altijd dat ze beter een leuke verhuiswagen in kon richten en die elke keer in een andere straat zetten.

Als ze niet aan het verhuizen was dan was ze wel met een grote interieurverandering bezig. Echt niet te doen. Altijd had ze mooie meubels en altijd zag haar huis eruit om door een ringetje te halen. Ik heb het een klein beetje van haar overgenomen maar gelukkig ben ik niet zo erg. Je mocht niet met je haar tegen de bank komen als je daarop zat, dan werd de bank vet. Oh de verhalen die ik kan vertellen daarover. Oma was er wel eentje hoor. De grote baas was het. Ik zag mijn opa altijd met verf en kwasten en witsel en behang aan de weer. Een voordeel daarvan is wel dat ik alles kan. Verven, witten, behangen, ik draai er mijn hand niet voor om. Ik zag gewoon niet anders en mocht opa dan wel eens helpen. Dat heeft toch wel zijn vruchten afgeworpen.

Niemand heeft het in de gaten gehad, ikzelf incluis. De eerste twee blogs van mei was ik gewoon lekker verder gaan schrijven in die van april. Hoe bedoel je dat ik goed oplet. Ik heb er gewoon niet bij stilgestaan. Ik heb het nu allemaal wel weer rechtgezet maar de links van 1 en 2 mei werken dus niet meer via Facebook. Die pagina's bestaan niet meer omdat ze nu in mei zijn geplaatst. Ik heb de nu juiste links wel onder die posts op Facebook gezet, voor diegenen die wel eens wat later mijn blogs lezen, dat zijn er ook nog genoeg. Wat stom zeg, ik vergeet gewoon dat er een nieuwe maand is begonnen. Ik zag het net opeens en dus heb ik het net zitten herstellen. Even wat gedoe maar zo gebeurd. Gelukkig was het maar voor 2 dagen en staat 3 mei, wat nu ondertussen al gisteren is, gewoon weer in de mei maand.

Ik zal het maar op de vermoeidheid gooien. Vandaag viel ook nog niet meer maar ik hoop morgen helemaal fris en fruitig te zijn voor mijn Vlaamse dames. Dan kan ik het weekend weer even tot rust komen en maandag dan weer aan de detox en de andere medicatie. Helaas ben ik op mijn site, door de pagina's te verwijderen wel al mijn like's ook kwijt maar ja, niets aan te doen. Gelukkig zag ik het nu en niet halverwege mei of zo. Dan had ik er wel een klus aan gehad zeg. Hoe kom ik toch zo onoplettend?!

Niet te doen, ik ben dat niet van mezelf gewend en mijn mond valt dan ook open als ik weer eens zoiets uithaal. Nu hoop ik dat ik vandaag niet van alles vergeet. Voor mij zit er niet veel meer op dan mijn blog snel plaatsen en wachten tot ze er zijn. Helaas hebben ze al vertraging en weet ik nog niet hoe laat ze er nu zullen zijn. Ik hoop snel! Hoe het was, vast erg leuk, horen jullie morgen dan wel weer. Ik hoop dat de cits zich gedragen... Haha grappig!