5. mei, 2018

Een jaar en 341 dagen zonder Sunshine

Voor de Vlaamse dames begon de dag gisteren met wat hindernissen. Eerst was er een aanrijding met een mens en een trein in België en later ook weer bij Breda een aanrijding van die soort. Ik zei dat die saboteurs er nu echt maar mee op moesten houden, ze konden het toch niet tegenhouden. Ze waren er dik een uur later dan gepland maar dat mocht de pret niet drukken. Ik moest al helemaal lachen toen bleek dat ze ook nog eens op de verkeerde tram waren gestapt. Ze hadden er uiteindelijk wel mee hier gekomen alleen hadden ze dan wel heel Rotterdam gezien omdat die tram een enorme route heeft voordat hij bij het Marconiplein aankomt. Maar de tramconducteurs zijn hier meestal wel heel vriendelijk en die heeft ze dan ook goed op weg geholpen.

Ik dacht dat het nog een minuut of tien zou duren maar toen kreeg ik een berichtje dat ze er al stonden. Oh? Jeetje hoe kan dat nou toch zo snel? Ik liep snel naar de tramhalte en daar stonden de dames. Eerst gingen we elkaar maar eens uitgebreid begroeten. Chris, Nicky en Karina waren er eindelijk. Wat is het leuk om te merken dat mensen waar je op Facebook zo'n enorme klik mee hebt, ook in het echt die zelfde klik nog geven. Al babbelend liepen we naar mijn huis dat gelukkig vlakbij de tramhalte is. Nadat we eerst de trappen met zijn allen overwonnen hadden, konden we naar binnen. Wel nadat ik eerst even om de hoek had staan te blazen om eventuele harige ontsnappers weg te jagen.

Aurora vloog direct onder de bank en later naar boven. Moonlight was niet te zien in het begin maar die twee kleine mensenvriendjes natuurlijk wel. Rainbow en Skylar vinden het nou eenmaal fijn als er mensen over de vloer komen. Moonlight kwam er later zelfs ook even bij. Aurora heeft zich niet meer laten zien. Misschien vond ze ons wel te druk want er werd wat af gebabbeld. Ik had voor alle drie een klein schilderijtje gemaakt op zo'n heel klein ezeltje en die vielen goed in de smaak. Daarna werd ik me toch overladen met cadeaus! Echt niet te doen. Waar heb ik dat allemaal aan verdiend? Het leek meer mijn verjaardag, ik ben echt zo verwend! Ik bleef maar uitpakken!

Ik heb een prachtige, hele zware, boeddha gekregen van Nicky. Echt heel mooi! Die krijgt een mooi plekje en die kan ergens staan waar de cits normaal kwaad kunnen. Deze krijgen ze niet zo snel omgegooid. Van Chris heb ik heerlijk doucheschuim gehad in allemaal verschillende geurtjes en nog iets anders met bodylotion erbij van the Queen Mom. Ruikt heerlijk allemaal dus ik straks ook. Karina is zelfs de cits niet vergeten. Ze had snoepjes voor ze en twee kussentjes met kattenkruid erin. Die werden direct door Moonlight en Rainbow in beslag genomen. Die zijn daar zo gek op. Ik ben door haar, zoals ze wel vaker doet, echt enorm verwend. Ze had magnesiumolie gemaakt voor onder mijn voeten met daarin heerlijke etherische oliën zodat het ook nog eens zalig ruikt.

Witte thee met vanille, die ga ik vanmiddag eens proberen en ook nog eens waardebonnen voor bij de Kwast. Een online shop waar ik van alles voor mijn verf hobby kan kopen. Die zullen erg goed besteed worden, dat is wel zeker. Toch vond ik nog het mooiste cadeau van haar de tekst die ze in de kaart had geschreven, die er ook bij zat. In het Engels, daar kunnen we ons allebei heel goed in uitdrukken. Echt heel mooi wat ze me schreef, daar ben ik ook heel erg blij mee. Ik ben dus echt ontzettend verwend. Moonlight lag ook heerlijk over zijn kussentje te rollen en Rainbow zat er ook mee te spelen. Echt hoor, wat zijn we verwend, alsof ik jarig was en het was ook nog eens Kerstmis. 

Buiten de cadeaus hadden ze allemaal broodjes en beleg bij zich en had Karina zelfs zelf likkepot gemaakt omdat ik had gezegd dat ik dat zo lekker vond toen ik in België woonde. Ze had twee verschillende gemaakt ook nog en die waren allebei erg lekker. We hebben gezellig samen geluncht en het was echt reuze gezellig. Ik denk dat wij niet uitgepraat zullen raken, al hadden we een hele week zo gepland. Ook natuurlijk omdat we over onze boeken praten. Daar praten we juist heel graag over. Het is heel fijn altijd om met een groepjes mensen te praten die niet raar staan te kijken van wat je zegt omdat zij ook dezelfde kennis hebben. Heerlijk vind ik dat. De tijd vloog dan ook voorbij. Ik moest opeens snel het eten klaar gaan maken want we wisten niet of ze anders op tijd de trein zouden halen.

De dames vonden mijn brouwsel heerlijk, gelukkig maar. Gewoon pasta met salade en ik was nog vergeten om het brood erbij te bakken ook. Nou ja, dan heb ik voorlopig brood genoeg. Ook van de broodjes waren er nog over en dat eet ik vandaag. Zonde om weg te gooien, toch? Lekker met Karina's likkepot en met notenkaas, heerlijk. Vanavond heb ik een flinke portie pasta en ik heb ook nog twee porties ingevroren. Ik kook altijd voor een weeshuis maar dit keer waren er gelukkig wat meer mensen om ervan te eten. Als ze het dan ook nog eens lekker vinden, dan ben ik een gelukkig mens. Dat ben ik toch wel met zulke leuke 'meiden' als vrienden.

Toen moesten ze er snel vandoor, wilden ze de trein nog halen. Normaal gesproken zou ik mijn gasten naar het station brengen. Ik voelde alleen al de rare pijntjes tussen mijn ribben beginnen. Dat is een teken dat ik nu heel snel moet gaan rusten, anders ga ik wat beleven. Mijn lijf is nog wel zo aardig dat ze even waarschuwt. Tenminste, ik merk dat nu op eindelijk. Om met zo'n verstijfd lijf te rijden is niet verstandig, dat heb ik al eens ondervonden. Maar daar voel ik me wel een slechte gastvrouw door. Al zal dat meer bij mij liggen want ik weet dat ze dit echt wel zouden begrijpen. Het is meer dat ik me er zo niet fijn bij voel. Wat gaat zo'n leuke dag snel voorbij en wat jammer dat ze weer weg gingen.

Zodra ze naar beneden waren, ben ik naar de keuken gesneld, heb wat te drinken gepakt en onderweg pakte ik de magnesiumolie en een paar sokken. Ik heb het onder mijn voeten gesmeerd en ben op de bank geploft. Ik zat moe maar voldaan lekker na te genieten. Tot er toch wat krampen op gingen spelen. Heel irritant maar toch heel anders dan een paar maanden geleden. Ik ben al blij dat die zenuwpijnen over mijn scheenbenen er niet waren. Dit keer waren het krampen in mijn knieholtes. Dat is ook weer zo'n rare plek waarvan je dan niet weet hoe je het weg moet krijgen. Ze duurden niet heel erg lang, geen uren in elk geval, zoals eerst. Maar elke minuut ervan is er teveel aan. Raar lijf, ik heb het toch zeker alleen maar leuk gehad? Hou er nou in hemelsnaam een keertje mee op!

Ook in de nacht heb ik nog een paar keer van die rare protesterende knieholtes gehad. Ik snap best dat als je vol stress iets doet, dat het dan zo zou reageren. Maar ik vind het niet leuk dat het ook elke keer is als ik echt iets leuks doe. Dan vind ik het niet eerlijk van mijn lijf. Kom op nou zeg, ik mag toch wel een keertje gewoon wat leuks doen?! Ze bekijkt het maar, het was het me helemaal waard hoor, geen probleem en dan neem ik die krampen op de koop toe. Ik zou het er niet voor gelaten hebben. Het was echt een heerlijke dag en daar geniet ik vandaag ook nog van na.

Ik ben moe maar niet volledig uitgeput zoals de andere keren. Dus toch weer, vooruitgang! Dat het erg langzaam gaat is dan maar zo, het gaat in elk geval toch iets vooruit. Al zou dat van mij allemaal best nog wel stukken sneller mogen. Ik heb de keuken opgeruimd, alles afgewassen en dat is alles wat ik vandaag ga doen. De cits zijn voorzien van brokjes en lekkers. Alleen vanavond dan nog eten voor hen en voor mij. Verder ga ik de bank op om te zorgen dat er vanavond en vannacht geen krampen meer komen. Morgen is er weer een dag en dan zie ik nog wel hoe ik me voel en wat ik ga doen. Misschien nog wel een dagje rust voor ik maandag weer met de detox en medicatie ga beginnen. Lekker genieten!