6. mei, 2018

Een jaar en 342 dagen zonder Sunshine

Gisteren was het echt een uitrust dagje en ik denk dat dit vandaag net zo zal gaan. Gewoon even lekker bijkomen en uitrusten. Ik voel wel dat ik toch een beetje vooruit ben gegaan. Niet zoveel als ik zou willen maar daar zou ik ondertussen al wat aan gewend moeten zijn. Het enige dat ik vandaag ga doen is de bakken van de katten en hun fonteintjes verversen. Dan moet ik ook nog zoeken waar ik in hemelsnaam mijn flessen heb gelaten. Ik heb er een paar en die waren nog duur ook. Alleen heb ik die vorig jaar opgeruimd en toen was ik zo warrig dat ik gewoon niet meer weet wat ik met al mijn spullen gedaan heb. Eén ding weet ik wel, ik heb niets weggegooid.

Alleen opgeruimd maar dan zo dat ik het nu niet meer kan vinden even zo gauw. Dat is ook met mijn kleding zo. Waar heb ik dat nou allemaal gelaten. Vorige week kwam ik trouwens die plaids weer tegen boven, die ik een tijd geleden ook nergens kon vinden. Ik dacht toch echt dat ik die beneden had gelaten maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ik had dat vorig jaar beter niet kunnen doen. Wist ik veel dat ik zoveel kwijt zou zijn. Mijn kluts is ook nergens te zien natuurlijk. Het zij zo. Uiteindelijk vind je alles wel terug maar dan net als je het al op hebt gegeven en het niet meer nodig is omdat je al iets anders geregeld hebt. Gelukkig ben ik nu niet meer zo warrig dat ik het dan ook niet meer weet.

Ik merkte van de week wel dat ik toch wel vaak iets even niet weet. Het valt niet zo op als je alleen bent maar als je volop dingen zit te vertellen en je moet steeds zeggen, ik weet het even niet meer of ik kom er zo gauw even niet op, dan valt dat veel meer op. Het viel mij zelf behoorlijk op in elk geval. Best lastig. Ook met dit soort dingen, weten dat je iets hebt maar het niet meer terug kunnen vinden, raak ik gefrustreerd. Dan denk ik gelijk even aan mensen waarbij dit altijd zo is. Dat lijkt me echt heel naar. Daarbij ga ik er dan wel vanuit dat dit bij mij nog zal herstellen. Laat ik maar hopen dat het ook echt zo is. Tot die tijd zal ik regelmatig nog dingen kwijt zijn. Zeker uit de tijd dat ik vorig jaar zo aan het opruimen was.

Ik heb gisteren ook weer zo om de cits moeten lachen. De Boeddha van Nicky heb ik in het raamkozijn gezet. Ik kan beter vensterbank zeggen want ik weet dat kozijn 'neef' betekent in het Vlaams. Ik kon daar nooit iets neerzetten, tussen de twee kussentjes van de cits, omdat ze er altijd alles vanaf gooien. Maar deze Boeddha is zo zwaar, die krijgen ze er niet zo snel af. Eerst zie ik Skylar heel gek doen, met grote ogen sloop hij op het raam af. Zou er een vliegje zitten, dacht ik nog. Nee, er zat een Boeddha en die stond daar eerder niet. Reden genoeg om dit enorm te wantrouwen. Wat zit daar opeens? Ik kuchte een keer, een beetje per ongeluk expres. Skylar sprong bijna de lucht in.

Hij was er blijkbaar niet van overtuigd dat dit rare ding daar geen gevaar betekende. Hij gaf er een flinke tik op maar er gebeurde, uiteraard, helemaal niets. Pas toen durfde hij ernaast te springen en heeft het vreemde voorwerp aan een intens onderzoek onderworpen. Oké, niets aan de hand, moet hij hebben gedacht en ging weer iets anders doen. Niet veel later komt Aurora er aan en die had praktisch hetzelfde gedrag. Zij mepte alleen niet maar het duurde wel even voor ze voor het raam durfde te springen. Weer werd het beeldje van onder tot boven besnuffeld. Dit herhaalde zich nog twee keer op een beetje dezelfde manier. Zowel Rainbow als Moonlight vonden het ook maar raar dat daar iets stond blijkbaar. Rainbow zonder en Moonlight met mep hebben zich ondertussen ook gerustgesteld. 

Ik heb me behoorlijk zitten vermaken om mijn voorzichtige cits. Ik vind het beeldje daar prachtig staan en nu ze weten dat het niet terug mept of opeens opspringt om ze te pakken, kijken de cits er ook niet meer naar. Daarom blijft het daar nu ook staan. Toen ik alleen Sam nog had, stond het daar vol met orchideeën maar dat kon niet meer toen ik eenmaal Sunshine en Moonlight in huis kreeg. Die hebben al mijn prachtige planten toen gesloopt. De boeven. Nu staan er wat voor het keukenraam. Die lopen wel gevaar als er een vlieg tegen het raam daar zit. Maar verder laten ze het daar met rust.

Je moet echt overal op letten als je katten hebt. En er sneuvelt vaak genoeg iets. Toch is er geen kat, die ik nu heb, zo erg als dat Casper was en Sunshine was precies zoals Casper. Die twee sloopten echt alles. Ik moet er niet aan denken als ze alle vier zo erg waren. Volgens mij had ik dan helemaal niets meer over. Aurora is vrij makkelijk, die is van zichzelf uit voorzichtig. Moonlight wil nog wel eens iets omgooien en Skylar is gewoon lomp. Rainbow zit daar een beetje tussenin. Die steelt gewoon graag en scheurt het dan het liefst open om te zien of er iets lekkers in zit. Skylar vindt het ook leuk om de keukenrol te verscheuren dus dat gebeurt ook regelmatig. Hij weet wel dat het niet mag dus als ik dan hard HEE roep dan stopt hij er wel mee.

Ja, zo zijn katten. Je bent er altijd wel mee en door bezig. Voor mij zijn ze mijn redding geweest toen ik heel diep zat. Ze maakten het noodzakelijk dat ik er voor ze was en dat heeft mij heel erg geholpen. Daarom heb ik ook alles voor ze over, dat verdienen ze. Laatst kwam ik, ik weet echt niet meer waar, een heel grappig gedichtje tegen. Wat er in staat, dat is echt zoals een kat zou kunnen doen. Elk van mijn cits zou het geschreven kunnen hebben. Ik heb even gezocht en ik heb het gevonden, dit dan weer wel. Ik wil het jullie niet onthouden en als je het niet leuk vindt, je hoeft het niet te onthouden ook.

Als ik toch eens een kat was, dan ging ik bij jou op schoot. Jij zou mij dan lang aaien waar ik spinnend van genoot. Als jij dan naar je kamer ging, liep ik jou geruisloos achterna. Heel misschien als ik geluk had, zag ik jou in je bh. Soms speelde ik dan hard to get zodat jij mij moest lokken. Ik liet jou na een tijdje winnen en dan at ik lekkere brokken. Als jij dan ooit een vriendje kreeg waarmee jij zou gaan zoenen, dan krabde ik in zijn gezicht en piste ik in zijn schoenen.

Ik vond dat echt zo grappig! Ik weet niet van wie het is maar daar kan ik ook niets aan doen. Anders zou ik de bron wel vermeld hebben. Misschien moet ik dat zelf ook eens gaan doen. Een gedichtje maken zoals bijvoorbeeld Aurora het had kunnen doen of Rainbow. Dat is wel heel iets anders maar toch ook leuk. Misschien krijg ik opeens een keertje inspiratie. Zo ja, dan zal ik ze zeker delen. Alleen weet je dat bij mij maar nooit. Ik heb altijd zoveel ideeën in mijn hoofd, dat kan er nooit allemaal uit. En is er eens eentje uit, dan komen er weer drie bij. Nou ja, gelukkig heb ik een eeuwigheid om dat te proberen. Lukt het dit leven niet dan het volgende of hierboven. Komt vast goed.