9. mei, 2018

Een jaar en 345 dagen zonder Sunshine

Je moet er wat voor over hebben, om gezond te worden. De detox en medicatie zorgen ervoor dat ik echt elke tien minuten naar het toilet moet. Of zo lijkt het in elk geval, ik heb het niet echt getimed. De afgelopen twee nachten moest ik er ook drie keer uit. Ik heb mazzel dat ik echt geen boodschappen nodig heb. Ik eet wel uit de vriezer, heb daar ook broodjes in voor overdag en beleg heb ik ook nog genoeg. De cits hebben alles in huis altijd en daarom hoef ik er niet uit om boodschappen te gaan halen. Gelukkig maar want ik weet zeker dat ik dan ergens in paniek in een winkel loop. Alleen bij de grote AH mag je naar het toilet, voor de rest wordt dat overal geweigerd.

Dat vind ik best raar. Vooral op die grote winkelboulevard. Ik zal niet de enige zeikerd in het land zijn, dat weet ik wel zeker. De AH zit vooraan en je kan ook nog aan het achterste eind naar de Woonexpress waar je dan wat te drinken moet nemen en dan mag je ook naar het toilet. Of misschien mag dat ook wel zonder iets te drinken of zo, ik weet het niet. Maar ook gewoon in een winkelstraat, je kán nergens even naar het toilet. Voor nu blijf ik dan maar gewoon eventjes thuis. Geen ramp natuurlijk maar ik vind het wel lastig. Wel een voordeel bij een nadeel, die vind ik altijd. Nu het zo warm is hou ik dit keer geen extra vocht vast. Dat is normaal altijd heel erg.

Als het boven de twintig graden komt, heb ik daar behoorlijk last van. Ringen gaan te strak zitten en schoenen ook. Overal hou ik vocht vast. Dat had mijn oma al, mijn moeder ook en nu ik ook. Nu ben ik te zwaar maar ook als ik slank ben heb ik daar last van. Alleen valt het dan wat minder op. Daar krijgt mijn lijf nu de kans niet eens voor want er gaan liters vocht uit nu. Dat is dan wel weer een voordeel. Die zijn altijd wel te vinden, je moet soms alleen even flink zoeken. Ik vind dat altijd wel de moeite waard.

Ik ben blij met mijn nieuwe tafelkleed. Ik heb eindelijk iets gevonden waar je geen vieze kattenvoetsies op ziet. Mijn salontafel is weer om gek van te worden. Ze lijken het te weten want zodra ik die weer schoon heb, gaan ze er gelijk zowat allemaal even overheen lopen. Dan ziet het er net uit alsof ik al weken die tafel niet schoon heb gemaakt. Vreselijk is dat. Ook mijn eettafel was zo, die is zwart en alles zag je erop. Vandaar dat ik het zilveren kleed al sinds vorig jaar erop had liggen. Tot dat dit helemaal onder de verf kwam te zitten lag het er en daar zag je ook niet zoveel op. Alleen vond ik het erg kerstmissig omdat het helemaal zilver was.

Nu heb ik een doorzichtige met van die paisley's erop of hoe heten die dingen. Die grote komma's zeg maar. Wit en grijs en de zwarte tafel schijnt er doorheen. Ik heb ze er wel al een paar keer van weg moeten jagen omdat ze het blijkbaar leuk vinden om bij de hoeken te gaan zitten bijten erin. Geen idee waarom hoor maar ze doen het allemaal. Behalve Aurora dan, die doet zulke dingen niet. Ik had verwacht dat ik daar ook pootjes op zou zien. Ze lopen altijd over die tafel. Ook hier heb ik geen idee waarom ze dat doen. Wel ben ik heel blij dat ik op dit spul niet al die lopende voetjes zie verschijnen. Ik vind het echt niet erg hoor, schoonmaken. Maar dit was gewoon overdreven. Dat heb ik goed uitgezocht! Of nou ja, ik heb meer gewoon mazzel.

En omdat ik er zo blij mee was heb ik gelijk een kleiner formaat besteld en die kwam vandaag aan en die ligt nu over de tafelbeschermer van de salontafel. Ik vind het zelf erg leuk staan want het is doorzichtig dus je blijft de tafel zien. Alleen ben ik nu overal van die voetsies af. Heerlijk is dat. Dat scheelt me weer een boel ergernis en tien keer per dag een doekje erover doen. Dat vind ik nou eens een fijne oplossing. Zo blijf je je achter dingen komen en soms is dat heel gunstig.

Omdat ik met mijn 'opdrachten' klaar ben, ben ik aan nog een pot begonnen en ook ben ik aan een fles begonnen. Het is een gewone wijnfles van normaal glas. De stickers zijn eraf geweekt en zo heb ik een pracht exemplaar om op te oefenen. Ik merk ook dat je er vanzelf steeds beter in wordt. Ik vind dat echt fijn om te doen. Maar op zich vind ik het toch het leukste als ik in opdracht voor iemand wat maak. Ik heb aan een lieve vriendin gevraagd was zij nou eens leuk zou vinden en als pot en fles klaar zijn dan ga ik weer eens kijken waar ik aan ga beginnen. Mijn dochter staat ook nog steeds op de lijst maar die wil natuurlijk weer iets moeilijks.

Zij wil een 3D schilderij van kersenbloesems. Dat moet ik denk ik eerst eens even gaan oefenen voor daar iets moois van zal komen. Het lijkt, als je van die instructie filmpjes kijkt, altijd veel makkelijker dan het is. Dat merkte ik van dat dotten ook. Het scheelt als je weet wat het beste materiaal is om mee te werken. De dikte van je verf en welke soort is ook wel handig om te weten. Door schade en schande word je vanzelf wijs ook. Kortom, oefening baart nog altijd kunst. Ik moest gisteren wel lachen om wat iemand zei op Facebook, dots on pots by Ria. Het zou een hele handel kunnen worden want ik zou dit echt hele dagen kunnen doen. En al helemaal als mensen me zouden vragen om iets specifieks.

Wat ik voor mezelf nog een keertje zou willen maken is een heel servies. Je kan van die complete serviezen kopen, gewoon wit en dan het liefst vierkant. Ontbijtbordjes, diepe en platte borden en schalen en dat soort dingen. Dan met de glasverf die je kan bakken in de oven. Dan kan het zo zelfs de vaatwasser in. Dat lijkt me leuk. Natuurlijk in de paars, blauw en roze tinten zoals ik ook de grote kandelaar heb gemaakt die nu staat te pronken op mijn salontafel. Dat lijkt me echt een leuk klusje. Alleen is zo'n servies nou ook niet echt heel goedkoop. Misschien moet ik het gewoon los kopen, elke keer vier bordjes of zo.

Nou ja, wat dat betreft heb ik zoveel in mijn hoofd en ben ik nog lang niet fit genoeg om het ook allemaal te doen. Ik weet wel één ding zeker, ik zal me geen moment vervelen. Is het niet omdat de cits me bezig houden, dan wel omdat ik weer een idee heb dat ik uit wil voeren. Daar heb ik mijn leven lang nog nooit last van gehad. Als ik iemand hoor zeggen 'ik verveel me' dan kan ik me daar dan ook absoluut geen voorstelling bij maken. Ik denk dan wel, hoe krijg je het voor elkaar? Ik kom altijd tijd te kort. Nu nog meer omdat ik heel snel moe ben maar zelfs op mijn aller gezondst ook al. Er is altijd zo veel te doen!