10. mei, 2018

Een jaar en 346 dagen zonder Sunshine

Het blijft me verbazen, hoe tijd verloopt. Gisteren zag ik op Facebook, bij de herinneringen, dat het nog maar net twee jaar geleden is toen ik het tweede net erbij deed op het balkon. De andere netten nodigden Sunshine alleen maar uit om te proberen er tussenuit te komen en vaak genoeg lukte hem dat ook nog. Tot het andere net er was mochten ze het balkon niet meer op en oh wat was hij boos! Hij moest en zou naar buiten, het huis uit, weg. De paar bijna hartstilstanden die ik van hem kreeg herinner ik me nog erg goed. Het tweede net zorgde ervoor dat hij er nergens meer uit kon.

Pislink was hij. Hij kroop in zijn mand en leek er een soort depressief van te worden. Achteraf bekeken had hij uiteindelijk toch wel een manier gevonden om van het balkon te ontsnappen hoor. De eerste nacht dat Aurora hier was, is ze ook van het balkon afgekomen. Daarom had het echt niet lang geduurd voordat Sunshine ook zo'n uitweg zou hebben gevonden. Voordeel zou dan zijn geweest dat de tuinen hier volgens mij dicht zijn en hij niet verder had kunnen komen dan dat. Met een beetje hulp van de buren had ik hem dan zo weer thuis gehad. Maar het lot had anders met ons voor. Hij ging dan gewoon via de voordeur.

Mijn Vlaamse vriendinnen vroegen zich dit direct af toen ze hier kwamen. Hoe heeft hij hier nou vandaan kunnen ontsnappen? Als je het mij verteld zou hebben dan had ik het ook niet geloofd. Maar als er iets moet gebeuren, of dat nou iets moois is of iets vreselijks, dan gebeurt dat toch. Dan maakt het niet uit hoeveel voorzorgsmaatregelen je neemt of wat je er allemaal nog meer voor kan doen. Het gebeurt gewoon. Alles heeft een reden en ook dit. Daar kom ik pas achter als ik hier niet meer ben. Sommige gebeurtenissen kan ik plaatsen met hun lessen en alles wat daarbij komt. Dit is er eentje waarbij ik geen flauw idee heb. Ik ben daar wel benieuwd naar. Bijna twee jaar geleden is dit al weer.

Twee jaar geleden was op dit moment mijn moeder nog zonder terminale diagnose en was ik volop aan het genieten van mijn twee kittens die nog negen maanden moesten worden op de vijftiende. Jeetje zeg, als je dan de vloedgolf aan gebeurtenissen erna over je heen krijgt, dan lijkt het voor nu wel tien jaar geleden. Dan vind ik het niet echt gek dat het me allemaal teveel is geworden. De twee jaar daarvoor waren net zo heftig met gebeurtenissen die je stuk voor stuk alleen al hadden kunnen kraken. Toch heb ik dan ook wel eens het gevoel dat ik zwak ben. Ik weet wel dat dit niet zo is hoor maar toch, ik had het liefst gewoon door willen kunnen gaan. Met gewoon evenveel energie als anders en zonder zo ziek te worden.

Je hebt er alleen niets bij in te brengen, ook dit hoort er blijkbaar bij en ook dit zal een reden hebben. Welke zal later wel duidelijk worden. Het moest gebeuren en dus gebeurde het. Dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn, kwam ik gisteren achter. Of ik word nu echt gek. Ik heb verteld dat mijn vuilniszak voor de deur stond en dat ik die nodig weg moest gaan gooien. Eergisteren was het er ook niet van gekomen en dus ging ik gisteren even mijn schoenen aantrekken voor alleen dat doel. Ik moest die zak nu toch echt weg gaan gooien. Ik pak mijn sleutels en stap de deur uit. Wat denk je? Is die hele zak verdwenen! Hè?! Hoe kan dat nou?

Ik snap er helemaal niets van. Het is dat ik weet dat ik me de dagen ervoor niet eens heb aangekleed en dat ik daarom weet dat ik niet naar buiten ben geweest. Heb ik het dan toch zelf gedaan? Wie heeft het dan anders gedaan? Zijn de buren zo aardig geweest en gedacht hebben, goh die zak staat er al 3 dagen, ik gooi hem weg voor de buurvrouw? Maar ik heb geen contact met die mensen. Aardige mensen hoor maar ik kan ze niet verstaan dus een praatje zit er niet eens in.

Of is hij gaan stinken? Maar dan zou ik bijvoorbeeld even aanbellen en dat zeggen. Ik ga niet met iemand anders zijn stinkende vuilniszakken lopen slepen. Er zat niets in volgens mij dat kon gaan rotten of zo en anders had ik dat zelf wel geroken. Toen ik gisteren mijn pakje aanpakte, stond hij er toen nog? Dat weet ik dus niet eens meer. Daar heb ik niet op gelet. Dat was er vlak voor eigenlijk dus had ik het wel moeten zien op zijn minst. Maar er gaat wel meer verloren aan mijn aandacht vanaf ik ziek ben, daar kijk ik niet meer gek van op. Ik ga zelfs twijfelen of ik hem nou wel of niet zelf naar de container heb gebracht. Of... Of er zijn toch lieve kaboutertjes?

Ik moest hem gisteren wel weg gaan gooien want de volgende zak zat alweer bijna vol en ik kan niet met twee volle zakken gaan lopen slepen. Wat nou als ik deze 'nieuwe' volle nu ook weer voor de deur ga zetten? Gaan ze die dan ook meenemen? Is het erg asociaal als ik dat uitprobeer? Wat kan een mens bezig zijn zeg, over een vuilniszak. Ik vermaak me er wel mee. Ik blijf het raar vinden, lief maar raar. Of ik ben nu wel heel erg vergeetachtig aan het worden, of ik heb lieve buren of ik heb buren die een beetje boos op me zijn omdat ik die zak zo lang voor de deur liet staan. Ik heb echt geen idee!

Misschien moet ik zo deze volle zak maar in de container gaan gooien en kijken of er iets in de brievenbus zit. Een scheldbrief of zo? Nou ja, laat ik dat maar gaan doen straks. Wie weet is het hele raadsel dan opgelost. Tenzij ik echt zelf ben vergeten dat ik het gedaan heb en dan kom ik daar in elk geval niet meer achter. Ik denk het eerlijk gezegd wel, dat ik het zelf eerder gedaan heb, dit vergeten ben en daarna nog twee dagen tegen dat wegbrengen aan heb zitten hikken terwijl ik het al gedaan had. Op zich zou dat ook hilarisch zijn alleen kom ik daar niet meer achter nu. Ik blijf het wel grappig vinden. Net alsof je alzheimer hebt en met Pasen je eigen eieren verstopt hebt. Echt wel weer iets voor mij.