11. mei, 2018

Een jaar en 347 dagen zonder Sunshine

Die Rainbow, die heeft me weer zo zitten vermaken gisteren. Wat een heerlijkheid is dat toch. Eerst begon het met een vliegje. Moonlight en Skylar maken direct korte metten met zo'n beest. Rainbow is anders. Hij zit altijd wel te 'smekken' als hij vogeltjes of vliegjes zit, dat op zich is al grappig. Gisteren zag ik een klein vliegje door de kamer vliegen en hij zag hem ook. Heel koddig volgt hij dan nauwgezet met zijn koppie de bewegingen van de vlieg. Alsof hij heel hard met zijn kop zit te schudden. Opeens kwam het vliegje dichterbij en kwam Rainbow in actie. Tik! Vliegje neer gemept. Zo dan, dat heb ik hem nog nooit zien doen.

Hij wist er dan ook eigenlijk niet echt raad mee. Zo van 'oeps en nu?'. Hij raakte er zelfs een beetje van in de war en zette zijn pootje op het vliegje. Daar moest hij even over na denken. Voorzichtig deed hij zijn pootje omhoog en het vliegje maakte dankbaar gebruik van die mogelijkheid tot ontsnappen. Dat was nou ook weer niet Rainbow's bedoeling! Hij mepte het vliegje weer tegen de vlakte en hield zijn pootje er weer op. Bij zijn twee broers had de buit al lang opgepeuzeld geweest maar Rainbow wist gewoon even niet wat nu te doen. Het was zo grappig om te zien. Hij heeft zo'n expressief koppie, je ziet ook bij hem gewoon wat hij denkt.

Vanonder zijn pootje probeerde hij het vliegje op te eten maar hij had nog geen idee hoe hij dit moest doen precies. Zo was hij wel een tijdje bezig met mij als geamuseerde toeschouwer. Uiteindelijk is het vliegje naar binnen gewerkt maar wel met de nodige omwegen. Volgens mij was hij er zelf heel tevreden over. Het zou zomaar eens zijn eerste gevangen vlieg kunnen zijn. Ik was, ondanks mijn sympathie voor het vliegje, trots op hem. Goed gedaan jochie! Rainbow liep met rechte staart en een huppeltje naar het balkon.

Daarna vond hij volgens mij dat hij me nog een keertje moest vermaken. Het waaide nogal gisteren en de mobiles op het balkon gingen dan ook flink te keer. Rainbow zal ooit een keer het verhaal van Don Quichot hebben gehoord want ook daar ging hij, misschien wel gesterkt door zijn net gevangen vlieg, het gevecht mee aan. Bij elke windvlaag sprong hij al happend omhoog. Ik denk alleen niet dat het hem ooit zal lukken die te vangen. Er vlogen ook blaadjes en dingetjes in het rond door de harde wind en ook daar werd de jacht op geopend. Oh wat was hij bezig met springen en vliegen en duiken. Of het nou de wind zelf was of een blaadje, Rainbow was op jacht.

Ik zat bij mijn bureau voor het raam naar zijn capriolen te kijken. Wat moest ik lachen om hem. Hij was zo bezig en af en toe struikelde hij dan ook of hij miste een sprong. Het was net alsof ik voor een hele grote televisie zat. Ik had er zo'n lol om. Wat dat betreft, is het Rainbow niet dan is het wel één van de anderen, ze vermaken me wel. Ik geniet daar met volle teugen van. Wat dat betreft hebben ze allemaal wel wat grappigs. Ook Aurora had gisteren haar lollige bui aan en die was zich helemaal aan het uitleven met zo'n kattenstokje. Dat heeft net zo'n effect op ze als kattenkruid. Zij pakte het stokje en slingerde die het hele huis door.

Waarschijnlijk nam ze haar kans waar want Skylar lag ergens boven te slapen en dan laat hij haar tenminste met rust. Voor mij was de dag in elk geval gevuld met katten entertainment en dat is voor mij dan sowieso een hele leuke dag. Het leek ook echt een zondag gisteren en daardoor was ik weer in de war. Ook vandaag heb ik daarom het gevoel dat het maandag is. Nou ja, het zal wel weer overwaaien. Zondag is het de eerste Moederdag in mijn leven zonder mijn moeder. Voor mijn broer geldt hetzelfde.

Ze komen dan ook hier eten, gewoon om even bij elkaar te zijn en samen onze moeder te missen. Het is nog op de 13e ook dit jaar, waar ik niet eens verbaasd over ben. Kimberley moet helaas werken, avonddienst. Geen chinees voor haar. Ik doe natuurlijk wel lekker makkelijk. Ik zal heus wel weer een keertje Indisch voor ze koken maar dat is voor nu nog teveel voor mij. Dus lekker naar de buurman op de hoek en we hebben ook heerlijk te eten. Kost trouwens minder dan als ik het zelf ga koken.

Niet dat ik het daarom doe hoor, ik kook best graag. Vooral de lekkere dingen zoals Indisch of zo. Maar als ik dat dan doe dan ben ik tegelijkertijd te moe voor het bezoek zelf en dan heb ik er ook niets aan. Dat zal echt wel weer gaan verbeteren als ik mijn gezondheid straks weer terug heb maar voor nu zijn die Chinese buren toch wel een uitkomst. Gewoon even bellen en bestellen en dan op gaan halen. Makkelijker kan het niet. Het is zo'n klein afhaal restaurantje maar wel een hele goeie. Ik woon hier in december 13 jaar en dat zaakje zit er al langer. Daarom kan je wel bedenken dat het op zijn minst goed te eten moet zijn wat er daar vandaan komt en dat is het zeker.

Maandag heb ik ook een afspraak bij PeeT. Ik ga alleen nu, kijken of me dat lukt. De andere keren gingen Miranda of Kim mee maar dit keer ga ik zelf kijken hoe het is om dat stukje te rijden in mijn uppie. Daar moet ik toch ook weer een keertje aan. Dat zal vast goed komen. Daar ga ik gewoon vanuit. Dan ben ik thuis voor de spits of misschien is er wel helemaal geen spits. Is het die week vakantie of niet? Ik heb er even geen idee van. Op mijn werk wist ik dat altijd wel maar nu is het me een raadsel. Nou ja, dat merk ik maandag dan wel weer. Ik merkte de laatste keer met Kim dat ik me al wel wat meer ontspannen voel tijdens het rijden. We zijn nu alweer een paar weekjes verder en als het goed is zal ik dan nog meer op mijn gemak zijn.

Ik zie er niet tegenop in elk geval, dat scheelt al de helft. De andere keren kreeg ik het al benauwd van het idee alleen al. Maar ik weet ook al dat als ik naar huis ga, zit ik nog vol van energie die PeeT me geeft. De vermoeidheid komt meestal pas als ik weer thuis ben. Vorige keer kwamen we ook opeens vanaf de andere kant aanrijden. Ik heb altijd Google maps aan staan, ook die keer. Maar op de een of andere manier waren we er opeens maar dan wel vanaf de compleet andere kant. We hadden echt geen idee hoe dat kwam en het was ons niet opgevallen. Pas toen we er voor de deur stopten hadden we zoiets van, hee hoe kan dat nou? Maakt op zich niet uit, als je er maar aan komt. Dus ik laat me maar verrassen maandag. Kom ik van links of kom ik van rechts? Als ik er maar kom, dat is het belangrijkste. En ik kom er altijd, waar dan ook.