12. mei, 2018

Een jaar en 348 dagen zonder Sunshine

Ik krijg tegenwoordig maar heel weinig meldingen van Facebook. Dat kan aan mij liggen hoor maar ik denk het niet. Ik zag van de week zelfs dat ik een hoop mis van zelfs mijn eigen Rulof groep. Terwijl ik die heb ingesteld dat ik er alle meldingen van krijg. Dat is ook bij een aantal mensen zo, die heb ik ingesteld staan op alles melden, zoals Kim en mijn broer, maar die krijg ik niet. Als ik dus alles wil zien dat ik wil zien dan moet ik die groepen of profielen zelf af lopen. Dat vergeet je geheid. Tenminste, ik wel. Ik weet dat er veel veranderd is maar dat is volgens mij aan de privacy regels en dat soort dingen. Toch niet je meldingen? Nou ja, het zal wel maar ik vind het gewoon raar.

Wat ik weer eens heb geprobeerd, kijken naar Nederlandse versies van buitenlandse series. Zoals bijvoorbeeld Masterchef. Ook het nieuwe 'droomkasteel' heb ik het voordeel van de twijfel gegeven door ernaar te kijken om te zien of het wat was. Niet dus. Oh mijn hemel, binnen vijf minuten zat ik er al geërgerd naar te staren. Wat is dit nu weer? Hadden ze niet mensen kunnen uitkiezen waar je je nog meer aan kunt ergeren? Nee, dat is volgens mij onmogelijk. Vooral de tweelingzussen joegen de rillingen over mijn rug. Ik weet het, niet netjes van mij maar ik kon het echt niet helpen. Oké geen droomkasteel in Frankrijk voor mij om naar te kijken.

Dan krijg je praktisch hetzelfde bij de Nederlandse versie van Masterchef. Gatjandakkie wat is dat een zwak aftreksel van de Australische versie. Daar kijk ik met plezier naar. Soms krijg je dan een voorkeur voor de een of andere kandidaat, dat kan natuurlijk. Alleen die Nederlandse versie is echt tenenkrommend. Alleen al hoe die drie chefs hun commentaren geven, alsof ze het oplezen. Daar zit nou echt geen greintje spontaniteit in. De drie juryleden uit de Australische versie, die lijken echt te genieten van wat ze doen. Die hebben er lol in. Deze drie ongetwijfeld goede chefs in hun eigen restaurants, die doen maar wat. Alles klinkt ingestudeerd en gespeend van enig enthousiasme.

Ik kijk er niet meer naar. Zeker als ze het uitzenden direct na de Australische versie is het verschil zo ontzettend groot. Ik weet niet waarom ik dat heb en of ik de enige ben die het heeft. Hetzelfde heb ik namelijk met programma's als Het blok of Houserules. De Australische series bekijk ik met groot plezier. Nee, daar zijn de kandidaten ook niet allemaal even leuk of aardig maar toch, het is anders. De mensen zijn anders, gaan anders met elkaar om ook. Volgens mij hoor ik dan voor mijn gevoel meer bij Australië dan bij Nederland. Zou het erin zitten dat het daar zo enorm veel groter is dan hier?

Als je ook ziet bij het blok hoe hard ze moeten werken daar, dan zijn het hier maar ontzettende watjes en dan zeiken ze ook nog hoe zwaar het is. Gelukkig zijn de prijzen dan ook een heel stuk minder, dat scheelt. Maar toch, naar de Nederlandse uitzendingen kan ik het kijken niet volhouden. Ik haak af en verwonder me er dan steeds weer over wat een enorm verschil het is. Waar zou dat toch aan liggen? Misschien ben ik wel de enige hoor, dat kan ook. Maar in elk geval, na de zoveelste poging hou ik ermee op. Komt het niet uit Australië of Nieuw Zeeland, dan hoef ik er niet meer naar te kijken. Ik kan van te voren al weten dat ik er niks aan ga vinden. Ik heb het bij deze opgegeven.

In het buitenland zijn ze blijkbaar echt heel anders. Dat bewees gisteren het filmpje wel dat viral ging van het Franse gezin tijdens het rondrijden in Beekse Bergen. Tussen de jachtluipaarden stappen ze ijskoud uit de auto om wat dingen buiten de auto te gaan doen. Foto's nemen, een kinderstoeltje achterin gooien. Mensen in de auto achter hen zijn het aan het filmen. Je ziet de luipaarden op ze loeren. Ik hield mijn hart vast. Zeker toen de moeder samen met het kleine kindje dat erbij was, zomaar uit de auto stapte en het kind nog los liet rondlopen ook. Ben je dan achterlijk of niet? Hebben ze in Frankrijk geen dierentuinen? Waar je kan zien dat die wilde dieren niet voor niets achter de tralies zitten? Ik snapte er niets van.

Zelfs een stuk verderop gingen ze helemaal een eind bij de auto vandaan en je ziet de jachtluipaarden erop af rennen. Mijn hemel zeg wat een ontzettend domme mensen waren dat. Dat je voor jezelf zo stom doet oké, niet slim maar je eigen verantwoordelijkheid. Maar dat je ook je kind dan nog bloot stelt aan zulk gevaar, dat snap ik voor geen meter. Echt bizar vond ik het om te zien. Ze hebben echt mazzel dat de dieren daar goed gevoerd worden want als ze honger hadden gehad dan had het denk ik wel anders af kunnen lopen. Je kan met zekerheid zeggen dat het hun tijd gewoon nog niet was. Ik denk dat ze wel stevig toegesproken mogen worden. Daar zou ik als directie van Beekse Bergen wel voor zorgen.

Maar ja, het is niet aan mij. Mazzel voor hun. Ik ging gisteren even naar de winkel en wilde gelijk wat pakjes op de post doen. Nou, dat liep even anders. Halverwege moest ik toch weer zo ontzettend nodig naar het toilet. Niet te doen. Ik heb snel gekeken of ik alles op mijn lijstje had en toen dat zo bleek te zijn ben ik als een razende Roeland naar huis gereden. Ik vloog de trap op, op zich al knap, en vloog binnen als eerste naar het toilet. Ik had het nog maar net gered. Rainbow zat me een beetje verdwaasd na te kijken op de gang toen ik langs hem heen snelde zonder zijn buikje te aaien. Sorry hoor, het was even nodig.

Dus vandaag ga ik maar richting het postagentschap. In de winkel ernaast heb ik ook een boodschapje nodig. Net als gisteren zal ik naar het toilet gaan vlak voor ik de deur uit ga. Maar zoals gisteren wel bleek, is dat geen garantie. Op hoop van zegen dan maar. Eerst maar eens even een beetje stofzuigen hier. Dan naar de winkels, dan wasjes doen en dan verder met mijn experimentje op canvas. De eerste is al mislukt. Toen ik op Youtube ging kijken wat ik fout had gedaan, had ik precies gedaan wat je juist niet moet doen. Aha, voortaan eerst filmpjes kijken en niet denken dat je het wel weet. Goeie leer voor de volgende keer. Direct na het filmpje ben ik het weer gaan doen, hopelijk nu wel goed.

Onder mijn blogs zet ik altijd een quote. Ik heb er nu al ik weet niet hoeveel van Lao Tse geplaatst. Die heeft er nogal veel die ik mooi vind. Alleen een hele tijd geleden heb ik aan Adriana Biesbroeck gevraagd of ik af en toe wat van haar prachtige gedichten mocht plaatsen. Niet wetend dat ze ziek was toen. Ik kreeg maar geen antwoord tot een tijdje geleden. Het mocht! Daarom zal er daar in plaats van een quote af en toe een gedichtje van haar komen. Ze kan ook al zo mooi schilderen. Ik ken haar van de Jozef Rulof groepen, niet persoonlijk. Maar haar werk heb ik zitten bekijken en ik vind het allemaal even prachtig. Soms slaan de gedichten op de boeken van Rulof maar soms gaat het gewoon over iets in het leven. Ze zijn allemaal even mooi. Dit keer komt er dus geen quote maar een gedichtje van haar. Weer eens iets anders. Ik hoop dat jullie ze net zo mooi vinden als ik ze vind.