20. mei, 2018

Een jaar en 356 dagen zonder Sunshine

Ik heb echt zitten genieten van het huwelijk van Harry en Meghan gisteren. Mooi dat je overal een stukje van haar zag in wat er georganiseerd was. Het mooiste vond ik nog wel het Gospelkoor met een prachtige uitvoering van Stand by me. Helemaal geweldig vond ik ook de Amerikaanse bisschop en zijn preek over liefde. Zo absoluut niet Engels maar wel krachtig met wat hij zei. Echt geweldig! Ik vond Meghan er ook prachtig uitzien. Heel eenvoudig maar die eenvoud sierde haar meer dan welke overdadige bruidsjurk dan ook had kunnen doen. Ik vind, al vanaf het begin, de liefde er bij die twee afspatten. Dit was, in mijn ogen, ment to be. Dat komt wel goed met die twee en wat ze gaan doen.

Ik zat dan ook met dikke rode ogen. Helaas kwamen die niet alleen van de emotie maar meer nog van weer een allergie aanval. En dat terwijl ik dit keer toch echt mijn medicatie niet vergeten was. Het moet niet gekker worden. Ik krijg dan ook altijd een splitsende hoofdpijn dus lekker is anders. Maar toch, ik heb iets met die prins Harry. Misschien omdat ik nog steeds dat jongetje achter de kist van zijn moeder zag lopen, samen met zijn broer. Zo verloren zag hij eruit, dat brak toen mijn hart. Ik maakte toen zelf iets afschuwelijks mee. Niet half zo afschuwelijk als voor die ouders zelf maar toch hakte het er behoorlijk in toen. Op dezelfde dag dat Diana overleed, overleed ook de twaalf jarige dochter van mijn toenmalige partner, door een auto ongeluk.

Dan zit je al diep in allerlei emoties en dan raakt alles je nog eens extra. Zeker zo'n verloren jongetje die daar dat lange stuk moest lopen, in die omstandigheden. Daarom gun ik die jongen al het geluk van de wereld. Nou gun ik dat iedereen, niemand uitgezonderd. Maar laat ik maar zeggen dat hij een speciaal plekje in mijn hart heeft. Meghan heb ik al bewonderd vanaf de eerste keer dat ik haar zag in Suits. Mijn mond viel open van zoveel schoonheid. Echt een prachtige vrouw, die van binnen al net zo prachtig is. Ik heb er echt van zitten genieten en dat is eigenlijk zo niets voor mij dat ik er zelf van stond te kijken. Er zit toch nog een klein beetje romantiek ergens diep in mij verstopt blijkbaar. Wie had dat kunnen denken? Ik niet in elk geval.

Na de uitzending van het, ondertussen al voltrokken, huwelijk, heb ik nog even zitten schilderen. Ik wil die rozen onder de knie krijgen maar die van mij blijven een soort van mislukken. Daarom heb ik maar een potje vol seringen geschilderd ook. Die gaan tenminste wel zoals ik ze hebben wil. Toch is het ook nog een kwestie van de juiste kwasten vinden ook en natuurlijk de juiste verf. De gewone, zeer goedkope, acrylverf is nou eenmaal niet echt super geschikt voor dit soort dingen. Daar barst ik van maar eigenlijk zonde van mijn geld. Gelukkig maar dat het zo goedkoop is. Toch, om te oefenen is het natuurlijk perfect. Dat kan me de kop niet kosten. Toch weet je zo niet hoe je datzelfde zou maken met wel de juiste verf. Maar dat geeft niet.

Dit is moeilijker en daarom als het me dan uiteindelijk toch lukt, dan is het met de juiste spullen een makkie. Zo denk ik dan maar. Ik ga lekker straks wat van de juiste verf bestellen en ondertussen heb ik nog een paar potjes 'roos klaar' gemaakt. Ze hebben een gekleurde ondergrond en de blaadjes zitten er al op. Als ik straks alles gedaan heb wat ik wil doen dan kan ik daar lekker mee aan de slag. Natuurlijk volgen de foto's later als ze klaar zijn. Die met de seringen is al af. Drie zijn al voorbewerkt en dan heb ik er nog 5 staan waar ik iets mee kan doen. Voorlopig kan ik flink vooruit. De cits eten toch steeds van die blikjes snoep leeg, teveel eigenlijk als je naar de prijs kijkt. Die voorraad blijft binnenstromen zo.

Daar kan ik niet eens tegenop, tegen die snoepers. Mijn bureautje staat vol met tubes verf en bijbehorende spullen en daar wil Rainbow dan ook lekker tussenin gaan zitten. Zucht. Dat is zo niet handig. De groen pootjes heb ik wel van de vloer gekregen maar van het licht geribbelde ondergrondje van mijn bureau krijg ik het niet af. Ik denk dat ik over een tijd zo'n echte artistieke look heb op mijn bureau. Vol met spetters en pootjes, ik heb me daar al bij neergelegd. Wie weet hoe het gaat worden als ik straks ga verhuizen. Dan zal het toch allemaal anders moeten. Oh een studiootje aan huis, wat zou dat geweldig zijn. Waar je alles kan laten liggen zoals het ligt alleen omdat dat kan.

Ik heb dat toch al een beetje geaccepteerd hier in dit hoekje. Het is mijn doe hoek en die kan ik niet altijd opgeruimd hebben. Voor iemand zoals ik, die altijd alles netjes wil zien, is dit al een heel groot compromis met mezelf. Ik werd namelijk ook gek van mezelf als ik opruim na iets geschilderd te hebben en dan vijf minuten later besluit om alles weer te pakken omdat ik nog wat wil doen. Dit kon zich een aantal malen per dag herhalen. Daar was ik wel snel klaar mee. Dan maar een artistiek rommelhoekje in huis. Dat is dan maar zo. Dat scheelt meer ergernis dan de rommel zelf op kan leveren.

Aurora heeft haar op schoot lig periode weer. Op zich niet erg maar als het warm is en ik minder kleding aanheb, dan doen haar nageltjes me ongelofelijk veel pijn. Ze snapt er niets van als ik haar er dan uiteindelijk maar af duw. Maar ja, het is echt niet te harden. Ze had mazzel dat het de afgelopen dagen vrij fris was. Dan stop ik het plaid ertussen en heb ik er niet zo'n last van. Gisteren was ze het er niet zo mee eens dat ze er vanaf moest, ze hapte naar me. Niet echt vals maar wel zo van, hee joh, doe eens even normaal. Toen ik zei, nou ja Aurora wat doe jij nou, zat ze me met grote blauwe ogen aan te kijken. Volgens mij vond ze dat ze in haar recht stond.

Moonlight lijkt wel zo braaf, maar als hij denkt dat niemand kijkt, dan kan hij ook gek doen hoor. De afgelopen dagen had hij sowieso zijn gekke bui aan. Dan loopt hij hard grauwend te rennen door het huis. Als een gek vliegt hij dan door de tent hier en de andere drie zitten dan met verbazing te kijken wat hij nou heeft. Alleen maar een gekke bui hoor, niets aan de hand. Ik zag hem, vanaf het huisje op het balkon, de paarse draadjes van het vliegengordijn naar buiten hengelen en die kapot bijten ook. Zo dan, doe jij dat ook Moon? Ik maar Skylar en Rainbow de schuld geven. Hij doet net zo hard mee, alleen stiekem.

Ik ga mijn haar fatsoeneren, daarna mijn bestellingen doen en dan kan ik daarna lekker verder rozen oefenen. Mijn cadeaubonnen ga ik verzilveren, die zullen goed besteed worden. Verder moet ik een heleboel potten oefenen en als ik die krijg zoals ik ze wil, dan ga ik, zodra de verf binnen is, verder op glas oefenen. Ik heb nog 3 flessen staan, een karaf en heb zelf een boel wijnglazen die beschilderd kunnen worden. Dan wil ik gaan sparen voor een vierkant servies. Diepe, platte en ontbijtborden. Schaaltjes die erbij horen. Gewoon wit bij de Action of zo. Van alles zes en die ga ik dan ook met bloemen beschilderen. Voor mezelf. Want ik ben het liedje nog steeds niet kwijt, door Peet, 'take good care of yourself'. Dat ga ik ook ergens opschilderen voor mezelf. Al denk ik niet dat ik het vergeten zal, het zorgen zelf misschien wel en dan komt het toch goed van pas.