21. mei, 2018

Een jaar en 357 dagen zonder Sunshine

Nou, dat was even een nutteloos ritje vandaag. Ik zou weer beginnen met mijn re-integreren na mijn verlof. Maar zowel mijn collega als ik hebben er niet bij nagedacht dat het vandaag Pinksteren is. Het was al erg rustig maar er was verder ook niet gesproken over wat ze me willen laten doen en ook moet inlog en weet ik het allemaal hersteld worden. En daar was nu ook niemand voor. Dus ja, wat moest ik daar dan twee uur gaan zitten doen? Daarom ben ik na een half uur maar weer naar huis gegaan. Nou ja, ik ben weer even buiten geweest. Zo moet ik het dan maar zien. Maar op zich niet handig.

Het kwam me nog goed uit ook want ik heb vannacht bar weinig geslapen. Steeds krampen in mijn knieholtes waren de reden dit keer. Echt hoor, dan schiet je met een bloedgang omhoog en probeer je het weg te krijgen. Skylar lag in de mand vlak bij me en die lag me met hele grote angstogen aan te kijken. Wat gebeurt er in hemelsnaam, zal hij wel gedacht hebben. Het is de afgelopen weken best rustig geweest 's nachts, wat mij betreft en de krampen dan. Hij was er duidelijk niet meer aan gewend. Het lijkt mij ook wel raar als je zo lekker ligt te slapen en dan opeens probeert je mens op te staan en begint een beetje te jammeren. Ik zou er ook van geschrokken zijn.

Dit is een keer of vijf gebeurt vannacht en ja, dan slaap je niet echt lekker. En zo voel ik me dan ook. Alsof ik heel slecht geslapen heb. Dat is op zich dan weer niet raar omdat ik slecht geslapen heb. Nou ja, er zijn ergere dingen dan voor niets ergens heen gaan. Het is voor mij net vijf minuten rijden. Voor hetzelfde geld had ik een half uur moeten rijden. Dan denk ik toch wel dat ik het een stuk minder niet erg zou hebben gevonden. De cits waren niet eens in de buurt toen ik weer thuis kwam. Die hadden er blijkbaar al op gerekend dat ik veel langer weg zou blijven. Even later kwamen ze dan toch allemaal even kijken bij me. Een stukje kip en een aai zijn nooit weg.

Rainbow is echt gevaarlijk hoor, als hij iets heel lekker vindt. Als er dan één van de anderen in de buurt komt dan sist hij en bijt hij heel hard in zijn lekkers. Vaak loopt hij er dan ook mee weg. Dat is gevaarlijk omdat dan soms mijn vinger daar tussenin komt. Hij heeft best stevige kaken, daar ben ik al achter. Ook met de snoepjes 's avonds is hij een ramp. Hij raakt daar dan zo opgewonden van, dat hij helemaal wild wordt. Als ik op mijn gemak de bakjes en de pot met snoepjes pak, gaat hij bijna helemaal uit zijn dak. Hij loopt achter me op de bankleuning, springt op het tafeltje, dan in het kozijn en dan weer op de salontafel. In zijn overdreven enthousiasme, gooit hij vaak iets om. Een vol flesje drinken of zo, of een glas.

Hij lijkt verder nergens op te letten, hij denkt maar aan één ding, snoepjes! Dan ben ik er nog niet. Hij springt dan ook vaak op mij en soms valt hij daar dan ook af. Katten eigen, dan zet hij zijn nageltjes uit en ja, dat doet zeer. Ik heb er nu ook weer een flinke kras op sinds gisteren, van een centimeter of vier en nog diep ook. Potverdorie Rainbow, doe toch eens rustig! Niets helpt, hij wordt pas rustig als hij zijn bakje snoepjes heeft. Die moet ik in mijn hand pakken, vuist dichtdoen, in zijn bakje gooien en dan vliegt hij zo tussen mijn vingers door om een snoepje te pakken. Ook daar vergist hij zich wel eens en bijt zo in mijn vinger. Echt hoor, dat voel je heus wel.

Zo blijf ik gehavend. Ik kan wel voorzichtig zijn maar ja, dat zijn de cits gewoon niet. Zeker niet die hittepetit van een Rainbow. Ik hoop maar dat zij ongehavend de zomer door zullen komen. Het gaas op het balkon is vrij fijn. Daar kwam vanmiddag ergens een bijtje doorheen en die kon er niet meer uit. Hij kon dat wel maar hij wist even zo snel niet hoe. Ik merkte het op omdat Rainbow en Skylar als gekken tekeer gingen. Wat zijn ze nou aan het doen, dacht ik nog. Ik ging kijken en schrok me een ongeluk.

Het was een bijtje en die wil ik absoluut geen kwaad doen. Maar dat vonden de cits toch anders. Al smekkend en mauwend sprong Rainbow zelfs helemaal op de muur omdat hij toch echt enorm graag de bij wilde vangen. Ik gilde steeds nee maar dat had weinig nut. Hij was door het dolle, net als bij zijn snoepjes. Skylar vloog direct naar binnen, die weet wel dat hij moet luisteren ondertussen. Maar Rainbow bleef maar aan de gang. Ik probeerde het bijtje te vangen in een glas maar dat lukte maar niet. Hij ging telkens weer helemaal omhoog. Toen Rainbow het beestje boven op de muur, bijna te pakken had, ben ik mijn lange arm maar gaan halen.

Dat is zo'n grijper zodat je bij dingen kunt waar je anders niet bij kan komen. Nou, dat vond Rainbow toch wel een beetje te ver gaan. Hij kwam van de muur af want hij vond mij zwaaiend met dat ding toch best wel een beetje eng. Hij ging in het huisje liggen. Hij was een soort van van slag, zeg maar. Hij lag daar naar het muurtje te kijken terwijl hij van die jagende mauw geluidjes lag te maken. Hij was het er duidelijk niet mee eens een kroop ook weg toen ik hem wilde aaien. Rainbow is boos. Ah, arme jongen. Ik ga ook dwars tegen je natuur in. Als het een vliegje was geweest dan had je echt mogen jagen.

Het is voor hun eigen veiligheid natuurlijk maar dat kan je ze nou net niet uitleggen helaas. Ondertussen stond ik het bijtje uit te leggen dat hij er echt wel uit kon. Maar ja, het was een dikkerdje dus die moest er wel moeite voor doen. Eindelijk kwam hij er dan toch uit. Rainbow was nog steeds boos op me. Sorry jochie maar je veiligheid gaat voor mij voorop. Dan maar boos. Beter dan een bijenangel in je lijf. Hij komt er wel overheen hoor. Ik riep ze direct erna om ze wat lekkers te geven. Het is weer goed tussen ons. Tot het volgende bijtje per ongeluk weer zijn weg naar binnen het gaas vindt. Hopelijk ben ik er dan ook bij om het te voorkomen. Al zal Rainbow dat dan ook weer niet leuk vinden.

Ik ga even dutten zo, ik ben bekaf. Ik heb zitten oefenen net met wat dingetjes qua schilderen en gisteren heb ik zomaar drie potjes afgemaakt. Daar moet alleen nog een laklaagje op. Voor de liefhebbers of gewoon om mijn kwasten in te zetten. Van het schilderijtje met de rozen ga ik de rozen nog wel een keertje over doen. Als ik wat beter erin geworden ben. Ik heb wat verfjes besteld dus kan ik straks met het echte spul oefenen. Ik zocht naar one stroke brushes online maar die zijn echt veel te duur. Wat een gekkenwerk zeg. Dat geef ik er toch echt niet aan uit.

Misschien moet ik wat verder zoeken. Of een keertje naar Harolds gaan, kijken wat ze daar kosten. Een heerlijke winkel is dat, voor artiesten en hobbyisten waar ze alles op elk gebied hebben. Maar voorlopig kan ik de stad nog niet in, dus dat zal eventjes moeten wachten. Nu heb ik er weer even genoeg van voor vandaag. Morgen twee afspraken, bij Stefan en bij PZ dus dan ben ik ook weer voldoende bezig. Woensdag dan maar weer kijken op de zaak of ik hoor morgen bij PZ wel weer het een of het ander. We gaan het zien. Nu weer lekker de bank op en hopen dat bijen lekker buiten mijn balkonnetje blijven. Het hele jaar.