24. mei, 2018

Een jaar en 360 dagen zonder Sunshine

Jeetje zeg, gisteren na het werk was ik volledig op. En om nou te zeggen dat ik zoveel gedaan had, nee. Maar toch, ik was echt beroerd ervan. Toch maar weer over een grensje gestapt omdat ik boodschappen nodig had. Ja, het was dat of er vandaag weer uit. Ik ben duizelig en misselijk snel door de winkel gelopen, het nodige gepakt en toen als een gek naar huis waar ik op de bank ben gestort. Ik viel direct weg en werd pas drie uur later wakker. Ik was er zelf door geschokt. Mijn lijf zat vast en natuurlijk krijg ik dan kramp. Nou ja zeg, doe eens even normaal! Ik moet hier doorheen want ik moet en ik zal toch een keer weer normaal kunnen leven. Maar dit had ik zelf ook niet verwacht, ik heb vier telefoontjes gepleegd in totaal na de uitleg over hoe en wat. Bizar dit!

Vannacht heb ik ook haast niet geslapen. Te warm, muggen die honger hadden, krampen en het was zo warm. Echt hoor, ik voel me zo mogelijk nu nog rotter. Ik wil er voor vandaag dus ook niet meer uit. Ik moet even rust nemen nu. Dat voel ik wel. De volgende week wordt al helemaal erg met geen enkele dag rust. Ik hoop maar dat ik daar toch goed doorheen kom. Ik ga het wel merken. Ik zal blij zijn als we zaterdag over een week zitten, dan heb ik dat in elk geval gehad. Ik moet het maar zien als een graadmeter in wat ik kan. En dat is nog niet veel, veel te weinig vind ik het. Kom op zeg, al die jaren zo hard werken en dan nu geen paar telefoontjes kunnen verdragen? Echt van de gekke!

Wat ook van de gekke is, is dat het vandaag exact een jaar geleden is dat ik de kleintjes op ging halen. Een dagdienst, laatste boodschappen en toen met reismandje naar Dré en Angel. Dré was er niet want die kon het niet aan om zijn schatjes te zien vertrekken. Iets wat ik heel goed kon begrijpen toen. Daar heb je al die weken voor gezorgd en dan gaan ze weg. Ik voelde echt met hem mee. Ik heb me rot moeten haasten en ik had geen tijd om de pakketjes van Zooplus op te gaan halen. Die zouden met Kim en mijn moeder mee komen als ze de volgende dag zouden komen kijken naar de kleintjes en de jongens gingen het balkon afmaken dan ook.

Ik weet het nog hoe ik heb lopen rennen en vliegen. Wat ik toen niet wist is dat deze ziekte al een tijdje op de loer lag. Oh wat had ik een pijnen toen en krampen. Dan ben ik nu echt een spekkoper, in verhouding dan. Dan besef je ook pas goed wat een grote stap ik ondertussen gemaakt heb, al vind ik die stiekem toch nog veel te klein. Maar ik mag echt niet klagen. Ik ga vooruit en dat dit niet zo snel gaat als ik zou willen, dat zal ik toch echt een keer moeten accepteren. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik maar ik moet er wel aan werken. Ik doe mijn best.

Toen ik vorig jaar thuis kwam met de kleintjes, bleek de kleinste van het stel, Rainbow, het meest ondernemend te zijn. Net zoals dat toen ook was met Sunshine & Moonlight. Wat ik absoluut niet had verwacht is dat Moonlight enorm tegen ze begon te blazen. Die vond het helemaal niets. Juist omdat hij zo lief is, had ik daar niet op gerekend. Kittens gingen hem toch echt te ver. Ik had juist gevreesd dat Aurora lelijk tegen ze zou doen. Toen zij dan ook in de late avond ook even kwam kijken, was het niet zij maar Rainbow die heel lelijk deed. Die begon te gillen en te blazen dat het een lieve lust was. Hij had nog nooit een witte kat gezien natuurlijk en hij vond het duidelijk helemaal niks.

Hadden ze al zo'n confrontatie gehad met Moonlight, Aurora leek het niet te raken. Ze zat te kijken naar het kitten kabaal alsof er niets aan de hand was. Skylar viel haar zelfs aan, las ik net bij de blog van vorig jaar. Oh jeetje, wat een zooitje was het toen even. Aurora snuffelde zelfs heel lief aan de kleintjes die helemaal bol waren van de opgezette haren. Pas laat ging ik toen slapen, dat weet ik ook nog wel. De kleintjes waren helemaal moe van alle nieuwe indrukken en aangezien ik de enige was die ze vertrouwden, lagen ze bij mij te slapen.

Ik moest mijn hand tegen ze aanhouden, dat vonden ze prettig. Je kan niet zeggen dat dit voor mij lekker comfortabel lag maar dat had ik er wel voor over. Rainbow lag al snel lekker diep te slapen maar Skylar wilde mij toch echt in beeld houden en die keek steeds of ik er nog was. Oh wat heerlijk zijn zulke kleine katjes toch. Echt jammer dat ze zo snel volwassen zijn. Er is echt niets leukers, en enerverend, dan twee kittens in je huis. Alles moet worden onderzocht en veel wordt gesloopt. Maar het blijft zo leuk om mee te maken.

Wat ik ook zo leuk vind, een deel van de verf is binnen. En oh wat een verschil is dat om mee te werken. Nadat ik wakker werd en mijn hele lijf gespannen voelde, ben ik even gaan zitten schilderen. En omdat die verf precies is wat ik hebben moet, ging dat ook opeens tien keer beter. Het grote voordeel was nog, dat eindelijk mijn lijf iets ging ontspannen. Dat weet ik dan ook weer voor de volgende keer. Zo verkrampt zijn is heel pijnlijk en het ging erdoor weg. Dat moet ik onthouden. Wat een plezier als de verf eindelijk doet wat jij wil. Ja, ik heb wel in de gaten dat het juiste materiaal erg belangrijk is. Ik heb weer even een oefenpotje gemaakt en dat vind ik zelf ook heel mooi. Kan je nagaan!

Vandaag dus rusten, morgen weer naar de zaak en hopen dat het beter gaat. Straks misschien een beetje verven en een beetje opruimen. Ik moet maar niet te veel over volgende week na gaan zitten denken, dan krijg ik het al. Gewoon doen en dan zien we wel waar mijn scheepje strandt. Ik wil zo graag verder en beter worden. Dit duurt zo lang, dat het echt niet leuk meer is. Ook iets om te accepteren. Ik word nooit meer hoe ik was, dat weet ik al. Ik zou alleen zo graag willen weten hoe ik dan wel word. Daar krijg ik voorlopig natuurlijk geen antwoord op.

Ach, ik heb mijn cits, de goede verf nu eindelijk en ik heb bij Ali wat penselen besteld. De goedkoopste om te kijken hoe of wat. Ik kan altijd nog bij bestellen. Als het allemaal goed lukt dan ga ik op de flessen en glazen verven. Daar zie ik al naar uit. Fijn dat ik nu ook weet dat het verven die spanning uit mijn lijf kan trekken, dat is echt wel gunstig! Nu alleen het zonnetje er nog bij, het goot hier! En ja, meervoudig interpreteerbaar, let the Sunshine in!