25. mei, 2018

Een jaar en 361 dagen zonder Sunshine

Ik heb, op een paar plaspauzes na, heerlijk geslapen. Dat was wel nodig zeg. Ik zie alleen dat ik onder de muggenbeten zit. Ik vind het prima, als ik ze maar niet hoor. Daar kan ik niet goed tegen. Ik ben alleen niet zo gek dat ik midden in de nacht op muggenjacht ga. Ik probeer ze dan zo goed mogelijk te negeren. Behalve als ze in mijn oor komen zoemen. Dit heeft dan wel eens tot gevolg dat ik mezelf een mep op mijn eigen oor geef. Maar meestal is dit wel voldoende om de mug, tot ik in slaap ben gevallen, op afstand te houden. Een heel enkel keertje vind ik zo'n geplet exemplaar in mijn haar de volgende ochtend. Daar moet ik maar niet over nadenken want dat vind ik wel jakkie.

Mijn 'plaaggeest' is ook weer bezig. Daar heb ik een hele tijd geen last van gehad maar hij, of zij, is weer terug. Ik heb het verhaal al wel eens verteld van mijn mooie nieuwe jurk voor een feest die foetsie was tot ik van het feestje terug kwam. Nu wilde ik een outfit aandoen die ik vorige week ook een keer heb aan gehad. Het was gewassen, dat weet ik maar waar het ding nu is. Een lekker luchtig bloesje en een legging in dezelfde kleur. Gewoon weg. Overal gezocht, van de wasmand tot tussen mijn kleding in het rek en in de kast. Niet te vinden. Oh dat vind ik toch zo irritant! Echt om gek van te worden is dat. Straks, als het weer frisser is, te fris voor die outfit, dan vind ik hem zo terug.

Ik kan het daarvan krijgen hoor. Ik wil het nu aan en dan is het echt volledig spoorloos. Ik weet ondertussen, na jaren ervaring hiermee, dat ik me er bij neer moet leggen en iets anders aan moet trekken. Wat ik ook gedaan heb nu. Laat het maar los en op een moment dat je er niet naar zoekt en het niet nodig hebt, dan zie je het opeens weer verschijnen. Er is niets aan te doen. Als je denkt dat het aan mij ligt, dat ik gewoon niet goed zoek, nee dat is het niet. Ik heb hier meerdere mensen op ingezet. Kim weet er alles van. Mijn dochter was toen getuige met die jurk. Die later braaf in de kast hing, die ik praktisch compleet had leeggehaald met zoeken. Ook haar mond viel toen open, zij had er zelf ook naar gezocht. Dus oké, dat trekken we voorlopig dan maar niet aan. Zolang ik blijf zoeken, blijft het kwijt. Er heeft iemand enorm lol om mij altijd.

Nu heb ik me net aangekleed, iets anders dan ik van plan was natuurlijk. Loop ik in mijn kledingkamertje om iets te pakken, zie ik het zo hangen. Echt onmogelijk is het dat het daar hangt hoor. Ik heb daar namelijk ook gekeken. Al de outfitjes die daarnaast hangen heb ik in mijn handen gehad. Dat weet ik gewoon nog. Maar goed, ik ben al aangekleed en ik laat het zo. Ook goed. Misschien doe ik het morgen dan wel aan. Dan hangt het er vast nog wel. Hoop ik toch. Anders is er ook geen man overboord. Dan doe ik weer iets anders aan. Ik haal mijn schouders er maar over op en doe net alsof ik niet goed gekeken heb. Mij hebben ze er niet meer mee. Dat heb ik wel geleerd.

Een jaar geleden zat ik met een fullhouse hier. Dré en Daan kwamen het balkon verder af maken. Mijn moeder en Kim kwamen, gewapend met mijn pakketjes van Zooplus, op kraambezoek bij de kittens. Het was hier natuurlijk een puinhoop nog steeds. In één van de pakketten zat het kattenhuisje dat ik besteld had en dat moest natuurlijk ook in elkaar gezet worden. Ik vind dat leuk om te doen dus dat deed ik mooi zelf. De heren waren toch veel te druk met het balkon en daar het gaas op vast te maken en meer van dat soort dingen. Wat ik toen nog niet wist is dat dit de één na laatste keer was dat mijn moeder hier zou zijn. Ze zat toen net in de periode dat ze zich redelijk goed voelde, in verhouding dan. Ma vond de kittens hartstikke lief natuurlijk, alleen die nageltjes die vond ze maar niets.

Ja ma, katten hebben nou eenmaal nageltjes en soms ben je daar het slachtoffer van. Ze klimmen op je benen en dat doen ze met nageltjes. Ja, dat doet zeer maar het is zo grappig ook. Toen ze met haar schoenen gingen spelen, vond ze dat maar niets. Au, au, zat ze maar. Wij, echt jarenlange kattenbezitters, moesten daar echt om lachen. Stel je niet zo aan ma, het zijn maar kittens hoor. Ja, dat kon wel zijn maar dat vond ze toch echt niet prettig. Ik ben nog steeds gehavend, zeker door lompje Rainbow, die overal overheen springt om bij lekkers te komen. Dat mijn benen daar geregeld van open liggen, heeft hij geen weet. Ik weet dat ze het nooit expres doen, daarom heb ik al die krassen en krabbels op mijn lijf al lang geleden geaccepteerd.

Ik schrijf mijn blog maar voor ik naar de zaak ga. Voor het geval dat ik straks weer zo moe ben erna. Ik hoop het niet maar je weet het nooit. Ik kan straks gaan zitten proberen om weer in te loggen. Ik kreeg een mailtje van PZ met mijn inloggegevens en de melding dat mijn oude gegevens op mysterieuze wijze geblokkeerd waren geraakt. Nou, zo mysterieus is dat niet, ik heb hem wel door maar goed, ik kan weer inloggen en na dertien jaar hebben ze eindelijk mijn naam goed gespeld, met een i en een j. Niemeijer. Al die andere jaren moest ik inloggen met Niemeyer en dat account was al opgeheven. Maar ja, ik ben nog niet weg en ik moet toch ook in kunnen loggen.

Al mijn documenten zijn daardoor ook weg. Gelukkig zou ik niet eens meer weten wat er in stond allemaal, dan kan ik het ook niet missen. Procedures, praktisch alles is ondertussen veranderd dus voor dat maakt het ook niet meer uit. De paar duizend ongeopende mails zijn nu ook weg gelukkig. Anders zou ik daar alleen al de hik van hebben gekregen. Re-integreren met een schone lei, kan je het noemen. Ik hoop echt dat ik vandaag niet zo instort als woensdag. Daar alleen al zou ik blij om zijn. Dan volgende week nog even doorworstelen en dan zien we verder wel hoe het loopt. De tandarts moet dan pas weer over een half jaar en de longarts zit meestal nog langer tussen, mits het goed met me gaat natuurlijk. Wat die longen betreft, de medicatie werkt prima. Vandaag maar eerst even door die twee uur komen, dan komt de rest vanzelf.