28. mei, 2018

Een jaar en 364 dagen zonder Sunshine

Oh wat een nacht. In de middag werd het al donker en drukkend. Het zou vast gaan onweren. Maar nee, dat gebeurde niet, al bleef het wel zo drukkend. Toen ik ging slapen had het nog niet geregend en volgens mij nu ook nog steeds niet. Het was echt heel warm. Maar ik heb heerlijk geslapen hoor, dat van die nacht slaat meer op de cits. Met name één kleine dief die zijn flinke broer dan lekker meesleept. Ik had kattenvoer staan voor een vriend omdat het voer is dat de nufjes niet eten hier. Omdat ik gisteren de keuken had opgeruimd, stond dat nu ergens anders. Wel in de doos want losse zakjes of bakjes kan ik hier niet hebben.

Dat blijkt niet uit te maken, dan halen ze het gewoon uit de doos toch. Ik had ook het koolfilter van één van de fonteintjes vervangen en zou vandaag hetzelfde bij het tweede fonteintje in de badkamer doen. Dat hoeft niet meer. Het filter is vakkundig gesloopt. Ik zal nu nieuwe moeten bestellen. Er lagen in totaal zeven open gebeten zakjes voer in saus overal door het huis. Saus. Dat siepelt er dan uit en het was blijkbaar een soort van tomatensaus, het was rood. En overal lag dat om de zakjes heen. Aangezien Rainbow achter me aan liep en snel weg schoot als ik zijn kant op keek, hoef ik geen recherche team in te zetten om erachter te komen wie de boosdoener is. Buiten dat, ik wist dat spontaan al. Rotzakjes.

Hopelijk bellen ze straks aan, van DHL, zodat ik eindelijk mijn kattenspullen uit kan pakken. Ik doe een post-itje op de brievenbus, voor het geval ze weer weg willen rijden. Mocht ik denken dat mijn bel het niet doet, dan zou ik het niet kunnen checken omdat ik alleen ben. Ik ben best een snelle meid maar beneden aanbellen en dan zo snel boven komen dat ik zelf de bel kan horen, nee, gaat niet lukken. Bovendien, als mijn, vrij irritante, buurkindjes vinden dat hun moeder niet snel genoeg is, schromen ze niet om bij mij aan te bellen. Die kunnen het dus wel. Zouden al die bezorgers hele dikke vingers hebben? Die passen dan niet in het gaat waar het knopje in moet zinken om aan te kunnen bellen. Ik denk dat ik iets op het spoor ben hier!

Gisteren zag ik het nadeel van je ramen open hebben, met een heerlijk windje zo door het huis. Alles zit nu onder een laag stof alsof ik al een jaar geen doekje over wat dan ook gehaald heb. Jeetje zeg, maar goed dat er niemand spontaan langs kwam. Aan de andere kant, het was het wel waard. Het was warm, behoorlijk warm en toch viel het uit te houden door dat stof verspreidende windje. Totdat het echt heet werd, daar kon niets meer tegenop. Zinderend was het, dikke voeten en enkels, zweet dat om niets van je rug liep. Dat is voor mij een teken dat het echt te warm was. Ook extra pufjes genomen. Kortademig werd ik er ook van.

Nu gaat dan mijn, voor mij, behoorlijk zware week beginnen. Als je gelooft dat je het kan, dan kan je het ook. Zelfs al zou je het niet kunnen. Als je gelooft dat je het niet kan, dan verandert dat niets aan het feit dat je het wel kan. Het verbergt dat alleen. Ik ga er dan ook gewoon vanuit dat ik het kan. Ik kom deze week wel door, hoe dan ook. Om mijn slechte eetpatroon wat op te krikken, neem ik shakes op momenten dat ik geen zin heb om iets voor mezelf te eten te maken maar het wel tijd is om te eten. Kijken wat dit doet. Ook makkelijk om mee naar de zaak te nemen. Ik neem dan ook nooit wat mee en ik zit er voorlopig altijd tussen de middag. Fruit vergeet ik, brood ook.

Nu zet ik gewoon een tasje klaar, want een plastic beker en een zakje shake hoeft niet in de ijskast, die kan ik aan de deurknop hangen. Ook neem ik weer een potje van mijn eigen koffie mee en een beker daarvoor. De koffie vind ik daar niet te pruimen en die cappucino ben ik ook niet kapot van meer. Thee dan maar of mijn eigen koffie. En dan maar hopen dat ik in een ritme zal gaan komen. Zowel met het eten als met het werken. Eerst maar even deze week, zonder uitrust dagen. Maar dan zijn wel de tandjes en de longen weer voor een tijd in orde. Dat scheelt ook weer.

Gisteren liet iemand me iets zien op Facebook. Oh wat geweldig. Ga ik mooi even af met mijn katten balkon. Die man heeft vijftien (!) katten en heeft zijn hele huis verbouwd als een compleet kattenparadijs. Echt fantastisch! Hier kan je het zelf bekijken: hier klikken  Oh als ik dat toch een kon doen voor mijn schatjes! Hier ga ik niets meer veranderen maar in mijn nieuwe huisje, dat er toch echt een keer gaat komen, ga ik ook kijken wat ik nog meer voor ze kan doen. Heerlijk lijkt me dat om ze dan door het huis te zien gaan, op de raarste plekken!

Daar zijn ze toch al goed in, rare plekjes vinden. Ik was gisteren even de keuken aan het opruimen. Ook alle boxen met spullen een beetje heringedeeld zodat ik er beter bij kan en dat soort dingen. Ik zette even een mandje opzij, die was nu leeg dus kon voor iets anders gebruikt worden. Hee, dacht Rainbow, is dat even een leuk nieuw mandje. Lekker bij het vrouwtje in de buurt ook. Daar ga ik eens eventjes lekker in liggen. Toen ik er aankwam met mijn camera, keek hij door spleetjes van ogen met zo´n blik van ´laat me met rust mens´! Ja ach, ik zal het mandje straks toch nodig hebben. Een beetje spetteren met de afwas had hem er zo uit.

Omdat iemand mijn spookfilmpjes wilde zien van de week, kwam ik erachter dat ik die tweede er nog nooit op had gezet. Daar heb ik zo´n beetje de zondag aan verspild. Het ding blijft maar laden, met de tekst ´op dit moment behandelen we uw videoclip en de video is bijna af´. Alleen staat dit er zelfs uren. Ik heb het maar opgegeven. Dat wordt weer een mailtje naar de klantenservice van Simplesite.

Echt heel makkelijk en handig deze site, maar dan moet het wel doen wat je wilt doen. Meestal is het dan zo verholpen. Daar zijn ze behulpzaam genoeg voor. Dus binnenkort eindelijk toch die tweede erop. Ik was het compleet vergeten dat ik dat nog niet gedaan had. Je komt er altijd wel een keer achter. Dat blijkt maar weer. Dat vind ik het mooie, alles komt altijd uit, is het niet in dit leven, dan wel in het volgende. Soms wil je alleen niet zo lang moeten wachten.