29. mei, 2018

Twee jaar zonder Sunshine

Het pakje van DHL is eindelijk binnen. Bij vijven pas natuurlijk en toen had ik toch echt geen puf meer om nog dat andere pakje te gaan halen want daar had ik me anders erg voor moeten haasten. En het is geen weer om te haasten. Het is ook geen weer om zulke zware dozen naar boven te dragen, moet de bezorger gedacht hebben want met een hele harde knal gooide hij zo de doos op de vloer. Zo dan, zei ik, dat is maar goed dan dat er niets breekbaars in zit. Het interesseerde hem niet zo geloof ik. Het moet toch niet gekker worden? Dan moet je een ander beroep kiezen maar zo ga je niet met de spullen van de mensen om. Hoe warm het dan ook is.

Het was echt wel een zware doos hoor. Daar was ik me wel van bewust maar goed, omdat ik elke keer dat gezeik heb met die pakketten, heb ik nu alles gewoon in ene keer besteld. Dat scheelt me de helft ergernis. Alhoewel ik me nu ook geweldig aan het ergeren ben en ben geweest. Ik vind het gewoon echt niet normaal zoals dit gaat de laatste maanden. En ik kan nu toch al zo slecht tegen stress, dat maakt het nog eens extra irritant ook gelijk. Deze temperaturen word ik ook niet meer vrolijk van. Wat een drukkende hitte zeg. In de middag ben ik net een opgezwollen ballon met van die dikke pijnlijke voetjes. Alsjeblieft waar blijft dat onweer?

Gisteren toen het al vroeg donker werd, had ik noodweer verwacht maar dat gebeurde niet en het bleef droog. Maar dat broeierige is gebleven. Ik woon in een buurt vol met mensen uit Kaap Verdië en die lijken een soort van tot leven te komen. Tot diep in de nacht blijven ze ook buiten. Gelukkig niet iedereen maar nog genoeg om de halve buurt wakker te houden met geschreeuw en gelach. Ik hou van vrolijke mensen hoor en bovendien, ik erger me niet aan zulke dingen. Al ben ik wel blij dat ze niet vlak onder mijn open raam staan. Maar het is wel vreselijk opvallend hoe luidruchtig ze hier zijn. Toen ik in alle rust twee jaar geleden naar Sunshine moest zoeken, viel dat al op. Het is hier een drukke buurt maar wordt het heet, dan komen alle mensen met tropische genen nog eens extra tot leven.

Vanmiddag ook, ik dacht dat ze elkaar binnen elk moment konden gaan vermoorden maar dat bleek een gesprek te zijn. Oh ja, nou ja, je moet het maar weten hè. Ik was zo moe dat ik even moest gaan liggen. Ik heb niet zitten bellen vandaag maar ik ben wel eindelijk ingelogd in mijn gloednieuwe profiel. Voor het eerst sinds ik daar pas werkte, had ik een volledig lege mailbox. Het inloggen was dus gelukt. Maar ik kon niet meer in het programma waar al mijn gegevens in staan en mijn documentje met al mijn wachtwoorden stond in het profiel dat ze al vernietigd hadden. Ze hadden me niet meer terug verwacht maar ja, de dingen gaan vaak niet zoals je denkt of hoopt.

Ook weet ik gewoon helemaal niks meer en ik zal ook niet meer dezelfde rechten hebben die horen bij het teamleider zijn. Nou boeit me dat niet want voorlopig zou ik die werkzaamheden en druk ook niet aankunnen. Ze zijn dan ook niet nodig. Maar om te kunnen werken aan dat klanttevredenheidsonderzoek, moet ik wel in een bepaald programma. En daar heb ik natuurlijk ook geen inlog meer voor. Ik ben totaal gedelete met alles. Dat moest ik allemaal weer aan gaan vragen en ook mijn collega heeft wat mails verstuurd. Maar toch, ik word er wel snel moe van. Dat bleek ook toen ik thuis kwam. Ik durfde niet in slaap te vallen maar ja, dat hield ik niet tegen.

Gelukkig hoorde ik meer buiten dan binnen dat er gebeld werd want het was een EHHH (belgeluid) van ene seconde geloof ik. Als ze dat zo vrijdag ook gedaan hebben is het logisch dat ik dit niet heb gehoord. Ik zat nu op hete kolen te wachten en alles in me leek gespitst te zijn op het horen van de bel. Voor ik in slaap viel, liep ik ook steeds naar de pc om op de track & trace te kijken of ze me weer hadden laten zitten. Pas toen hij de doos in de gang had gepleurd, excusez le mot maar er is geen ander woord voor, ben ik toch weer in een diepe coma gevallen tot een uur of acht. Badend in het zweet werd ik wakker. Skylar en Rainbow lagen bovenop de grote doos in de gang. Die moest ik ook nog gaan uitpakken.

Het was er gewoon echt te heet voor. Ik moest ook nog de bakken doen, ook daar was het echt te warm voor. Dat doe ik wel iets later op de avond, nam ik mezelf voor want nu was het gewoon echt niet te doen. Mijn hemel zeg, mag het ietsje minder aub op de thermometer? Dit is geen weer voor mij meer zo. Jammer vind ik dat wel, ik kon er normaal altijd juist van genieten. Maar ja, je woont in Nederland en daar gaat het van min twintig naar plus twintig in twee dagen. Wie weet loop ik van de week weer te klappertanden en te klagen over hoe koud het is. Dat weet je hier nooit. Alles kan.

Alles kan ja. Vandaag is het precies twee jaar geleden dat Sunshine weg is gelopen. Ik moet er echt niet te lang bij stilstaan bij die dag. Ik weet echt elke vreselijke seconde nog zo terug te halen. Ik kon me toen ook niet voorstellen dat hij lang weg zou zijn. Hij was nog maar zo jong en zou vast dichtbij blijven. Dat doen ze meestal, dat weet ik omdat ik in die periode alles maar dan ook alles heb gelezen, en ook geprobeerd, over wat te doen om hem terug te krijgen. Oh wat was ik ervan overtuigd dat hij met twee dagen wel weer terug zou zijn. Als ik maar bleef zoeken, dan zou ik hem vast vinden. Nachten zonder slaap want ik liep buiten. Met kattenbakkorrels te slepen en voer en water bij me.

Mauwen van Moonlight, die er zelf bijna aan onderdoor ging, op mijn gsm. Na twee dagen hoopte ik dan maar op binnen twee weken. Die hele zoektocht en alles wat er gebeurde, ook veel nare dingen van telefoontjes van hele nare mensen tot weet ik veel wat, staat allemaal hier op de site. Maar dat het twee jaar zou worden, gelukkig maar dat ik dat nog niet wist in die eerste week. Dat zou me toen gebroken hebben. Maar mensen, en ook katten, zijn sterk en kunnen veel verdragen. Een paar dagen voordat Sunshine verdween, kreeg mijn moeder haar diagnose, alvleesklierkanker. Die twee dingen bij elkaar zorgden ervoor dat ik het af en toe echt niet meer wist. Ik geloof dat ik het meeste allemaal zo terug kan halen, van die afgelopen twee jaar. Ik kan het zo herbeleven maar ik moet dat echt niet willen. Zoveel ellende, maar toch ook zoveel mooie dingen.

Laat ik me daar maar op focussen. Ma komt hier niet meer terug maar komt Sunshine ooit terug? Die mogelijkheid is er nog wel steeds. Ondanks alles heb ik nog steeds het gevoel dat dit ooit gaat gebeuren. Of misschien niet dat hij terug komt maar dat ik weet dat hij ergens zit waar hij gelukkig is. Daar zou ik nu ook mee kunnen leven. Hij is en blijft gechipt natuurlijk en alles is netjes geregistreerd. Alleen het niet af kunnen sluiten en het verdriet om hem, dat maakt dat het blijft spelen. Ook Moonlight weet het nog steeds, dat weet ik wel zeker. Maar ik heb er ook drie engeltjes bij die me helpen dragen. Mocht Sunshine terugkomen, dan weet hij echt niet wat hem overkomt! Een huis vol haar en genoeg om mee te spelen. Iets in mij zegt dat hij terug zal komen, zodra ik een huisje met een tuintje heb waar hij dan ook buiten kan zijn. Aan mij om daarvoor te gaan zorgen.