31. mei, 2018

Twee jaar en 2 dagen zonder Sunshine

Volgens mij heb ik vannacht mijn eigen record verbroken. En volgens mij stond ik al heel hoog. Ik ben zeven keer, ja je leest het goed en het is geen typefout, zeven keer naar het toilet geweest. Ik ben zelfs om een uur of één maar even op gaan zitten. Ik kon ook niet goed in slaap komen. Nou was dat op zich geen verrassing want toen ik uit de zaak kwam ben ik op de bank gaan liggen en heb ik geslapen tot bij zessen. Ja, dat was niet handig én niet de bedoeling. De laatste maanden lukte het meestal aardig om gewoon een uurtje of iets langer te dutten maar dit keer ben ik gewoon gecrasht. En dan kom je een paar uur later toch echt in de problemen als het echt bedtijd is.

Als je dan ook nog elk uur naar het toilet moet dan word je daar niet vrolijk van. Ik ben moe, heel moe. Op zich niet gek omdat ik deze week geen enkel rustdagje heb door tandarts en longarts bezoek. Vandaag dus die longarts. Ik hoop maar dat het niet al te lang zal duren. Al weet ik dat je daar toch echt vaak heel lang zit te wachten voor je aan de beurt bent. Maar goed, het is niet anders. Hopelijk een parkeerplekje dichtbij en daarna snel weer naar huis. Ik zit er al een beetje doorheen deze week. En morgen is er nog een dag. Ook zaterdag een afspraak dus dat is echt mega veel voor mij. Ik heb het zo niet gewild maar het kon nou eenmaal niet anders.

Ziekenhuizen, tandartsen, het maakt niet uit, die zitten vaak al zo snel vol dat het weken duurt voordat je een afspraak hebt als je ze aan de telefoon hebt. Dat was in dit geval ook zo. De afspraken had ik weken geleden al gemaakt. Ik had er ook geen erg in dat ze precies vielen op de rustdagen die ik eigenlijk erg nodig heb. Om het even af te zeggen is ook niet handig want dan zal je weer pas weken later een afspraak kunnen krijgen. Bij mijn huisarts gaat het ook raar. Ik mag niet vandaag bellen om een afspraak voor morgen te maken. Nee, je moet bellen op de dag zelf, tussen acht en tien, en hopen dat er dan plaats is.

Ik blijf dat ook raar vinden. Ik zal er alleen niets aan kunnen veranderen. En bel nou niet bij tienen omdat de lijn vanaf acht uur continue in gesprek is want dan kan je er meestal niet meer bij. Nee, ze zetten je dan ook niet een dag later, dan moet je zelf weer bellen. En vooral dat stukje irriteert me mateloos. Ik heb er nooit zo'n last van gehad, ik ging praktisch nooit naar de dokter. Tot een jaar of drie geleden mijn lichaam op veel fronten al begon op te spelen. Nu weet ik dat het met deze ziekte te maken heeft, dat wist ik toen alleen nog niet. Achteraf is alles altijd veel duidelijker. Ik snap nu dat het toen al aan het spelen was maar ik heb nog dik twee jaar door alles heen gelopen. Het laatste jaar, voor ik ziek werd dan, vooral om Sunshine en mijn moeder. En dan houdt het opeens een keertje op.

Maar goed, het komt wel weer goed, ooit. Leren luisteren naar mijn lichaam zit nog niet helemaal in mijn systeem. Maar, aan de ene kant fijn maar ook hoogst irritant, mijn lichaam laat zich niet meer sturen. Die bepaalt nu zodat ik wel moet luisteren. Ik probeer een braaf meisje te worden daardoor. Ik zal wel moeten. Toch ben ik nog steeds geneigd om gewoon te doen wat er van me gevraagd wordt, zonder te denken aan mezelf daarbij. Daar zal ik toch nog even beter op moeten letten, dat heb ik wel door. Maar aangezien mijn lijf me direct terug pakt, heb ik het wel heel snel door. Nu moet ik nog zover zien te komen dat ik niet meer terug gepakt hoef te worden. Ik moet zien het te voorkomen. Daar zit het nog even niet helemaal in evenwicht. Ik ben ervan overtuigd dat ik het heus wel zal leren.

Gisteren na de zaak ben ik eventjes naar de Hema gegaan. Erin en eruit maar dan wel mét waterijs maker. Lekker water met een smaakje invriezen. Ik heb steeds een erg droge mond en vandaar dat ik ook best veel drink voor iemand die normaal altijd te weinig drinkt. Dus ik dacht, dat is dan even lekker en zal daarbij helpen. Nadat ik wakker werd vond ik het wel tijd om te kijken of alles al bevroren was. Zes ijsjes kan je ermee maken. Je krijgt ze er alleen niet meer uit. Ik stond te rammen op het aanrecht, de cits vlogen alle kanten op. Lekker hoor waterijsjes, als je ze er uit kan krijgen dan. Toen bedacht ik me dat ik ze misschien iets moest wrikken. En toen was de ijsjes maker het daar niet mee eens en brak schoon door midden. Nu heb ik er twee maar dan met drie ijsjes per stuk.

Uiteindelijk heb ik één zo'n ijsje maar even in mijn hand genomen en toen ik tot mijn elleboog bevriezingsverschijnselen kreeg, kwam eindelijk dat ene ijsje los. Hè hè, je moet er wat voor doen maar dan heb je ook wat. Volgens mij moet ik wel veel meer siroop gebruiken want nu zat ik met een flink stuk ijsblok, zo leek het dan. Het was wel lekker fris, dat wel. Alleen echt keihard. Ik durfde er mijn pas glad gemaakte voortanden niet aan te wagen in elk geval. Rainbow en Skylar dachten direct, hee, lekker ijs. Alleen die hadden heel wat anders verwachten en ze dropen al snel af. Nee bah, dat moeten ze niet, wat denk ik wel. Dat kwam mooi uit, voor het eerst kon ik helemaal zelf van een ijsje genieten.

Nog een geluk dat ik mijn planten nog op mijn gaspitten had staan. Niet aan, die pitten, natuurlijk maar ik had ze van het kozijntje afgehaald. Er zat een enorme nachtvlinder en er stonden twee katten zich helemaal lang te maken op het nu lege kozijn. Om verdere schade en een moord te voorkomen heb ik de trapleer maar gepakt, met glas en onderzettertje heb ik zo het mooie beestje gevangen en weer naar buiten gelaten. Die zal wel blij geweest zijn. De cits vliegen weg als ze me iets zien pakken als er een vlieger in de buurt is. Dat komt natuurlijk doordat ik elke keer in paniek ben als ze een wesp of bijtje willen pakken. Het gaf me wel even de mogelijkheid om in alle rust het beestje in het glas te krijgen. De plantjes laat ik nog maar even op het gas. Ze zijn nog niet gaar. Ik wel, half.

Ik ga er eentje weg kiepen van de week. En ik kreeg een hele goeie tip. Gewoon twee oogschroefjes aan weerszijden en dan een ijzerdraadje om de potten heen op drie kwart hoogte van de pot. Het zal met een gewone dikke draad ook nog wel kunnen, denk ik. Dat is echt een goeie tip want vooral die orchideeën aarde is troep, zeker als ze net water hebben gehad. Volgende week ga ik eens kijken of ik wat kan fixen daar. Misschien een draad opleuken met wat nep klimop? Als die potten maar niet meer over mijn vloer komen te liggen omdat er toevallig een vlieg zo dom is geweest om daarheen te vliegen. Dat zou me al een hoop gedoe schelen. Bedankt Nicky, voor de goeie tip! Zo zie je maar, je bent nooit te oud om te leren.

Vandaag maar eens een mooie foto van mijn mooie dochter, genomen door mijn cleanson Daan. Beiden bezig met een opleiding beroepsfotograaf. Hij heeft, vind ik dan maar ik ben bevooroordeeld, een beter onderwerp voor portretten dan zij! Hij heeft gewoon mazzel dat zij zulke mooie foto's van hem kan maken. Ik doe er van hem ook wel eentje bij dan, die zij gemaakt heeft. Leuk zoiets samen te kunnen delen. Ze hebben allebei talent ervoor, vind ik dan hoor. Ze maken allebei echt prachtige foto's. Ik ben een trotse moeder en cleanmother. Bovendien, wat heeft Daan een mazzel met zo'n leuke schoonmoeder! Of hij dat ook vindt dat weet ik niet, ik vind dat wel. Als ik het niet zeg, dan zegt niemand het!