1. jun, 2018

Twee jaar en 3 dagen zonder Sunshine

Het is alweer juni vandaag. En vandaag ben ik officieel 12,5 jaar in dienst ook. Ondanks dat heb ik mijn werk voor vandaag afgezegd. Ik heb het lang gered deze week, vind ik zelf, maar nu zit ik toch weer flink vast. Alle dagen de deur uit is toch teveel gebleken. Ik heb wel mijn best gedaan. Gistermiddag toen ik thuis kwam voelde ik het al, dan begint het te trekken tussen mijn ribben. Door te gaan rusten heb ik een volledige kramp tegen kunnen houden maar ik blijf een soort van stijf. Dus vandaag, ja ja ik heb op mijn grenzen gelet, heb ik afgebeld naar de zaak en ook de afspraak van morgen gaat niet door. Dat lukt me gewoon niet.

Maandag weer een nieuwe dag. Dan kan ik weer opnieuw beginnen maar dan zonder dat ik dit weekend ben ingestort. Als dat zo was ben ik verder van huis en had ik helemaal niet kunnen komen volgende week. En volgende week heb ik ook niet van die rare afspraken tussen de dagen naar de zaak door. Tandarts en longarts zijn pas weer over een half jaar en een jaar aan de beurt. Ik hoefde bij de longarts niet eens meer te wachten om dat door te geven. Ik krijg volgend jaar automatisch de afspraak binnen. Daar is er dus ook wat veranderd. Het Havenziekenhuis is ook geen ziekenhuis meer. Alleen een polikliniek.

Jammer hoor, als je toch ergens opgenomen moest worden, dan kon je dat daar het beste laten doen. Maar ja, alles fuseert en weet ik het allemaal. Nu moet je geloof ik naar het Franciscus of in Schiedam voor dat soort dingen. Laat ik maar denken dat ik, voor de komende jaren dan, niet naar een ziekenhuis meer moet. Ik hoorde net van mijn dochter dat ik nu dubbel pech heb, op de zaak hebben ze een prachtige bos bloemen voor me klaar staan. Omdat het ook gewoon de bedoeling was dat ik zou komen én omdat ik 12,5 jaar in dienst ben, hadden ze daarvoor gezorgd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet verwacht had. Op de vraag of ik dan voor een kwartiertje kon komen, kon ik duidelijk zijn, nee dat lukt helaas niet. Anders lig ik straks het hele weekend plat en dan kan ik daar volgende week van bijkomen.

Jammer want ik ben gek op bloemen. Maar Kim neemt ze voor me mee en brengt ze dan naar me toe. Dus krijg ik ze toch. Wel lief hoor, van zowel haar als de zaak. Ik had er niet op gerekend in elk geval. Ik vind het echt jammer dat ik vandaag niet kan. Dat had ik echt een leuke verrassing gevonden in elk geval. Ze lopen niet weg in elk geval. Dan kan ik er het weekend lekker van genieten en de cits ook. Die hebben altijd iets met bloemen in een vaas. Die snuiven ze zowat naar binnen. En dan hopen dat ze hem niet omkiepen. Ik laat ze altijd eerst maar even gaan, anders houden ze er niet meer op. Eens hun nieuwsgierigheid is bevredigd laten ze de bos met rust. Af en toe een snuifje nemen en dat is het dan verder.

Toen ik gisteren bij de longarts vandaan kwam, wat niet makkelijk was in die achterlijke drukte in de stad rijden, was het eerste wat ik zag toen ik binnen stapte een gang vol met plukken haar. Ik wist al gelijk van wie al dat haar afkomstig was. Skylar had weer eens een aanvaring met Aurora natuurlijk. En als ik er niet ben om hem af te remmen dan blijft hij haar pakken. Het was dan ook een mengeling van plukken wit en plukken wit met zwart. De lummel! Hij weet dat het niet mag van mij maar neemt wel direct zijn kans waar. Als het vrouwtje van huis is, vechten de katten is een beter passend spreekwoord in mijn geval.

Mijn tweede spookfilmpje staat nu ook op de site. Ik moet er zelf nog even de foto onder zetten. Tom van Simplesite heeft me goed geholpen. Alleen zag ik dat zijn mails midden in de nacht aan kwamen hier en daar zei ik wat over. Blijkt dat hij van buiten Europa werkt, vandaar. Niet dat het me iets aanging hoor maar ik ben gewoon nieuwsgierig. Ik heb het probleem ook opgelost gekregen, met behulp van de instructies, alleen toen was het fimpje al geplaatst door hen. Binnenkort maar eens even kijken of ik het zelf voor elkaar kan krijgen met een ander filmpje. Die van Rainbow die hoog in het gaas klimt lijkt me wel een leuke om erop te zetten.

De Boeddha van Nicky is matties geworden met Skylar, die gebruikt hem nu als steuntje als hij voor het raam ligt. Zo schattig zag dat eruit, ik nam er maar een foto van. Hij is toch zo lief hè, behalve voor Aurora. Met alles in me hoop ik toch echt dat ze een keertje vrede zullen sluiten, desnoods gewapend maar als het maar geen vechtpartijen meer levert als ik er niet ben. Er gaat echt een keer een tijd komen dat ik weer hele dagen zal werken en dan lijkt me dat heel prettig om niet in een huis vol gevechtsplukken te komen. Ik heb ze allebei goed nagekeken maar beiden hadden gelukkig geen oorlogswonden of krassen. Voor zover je dat zien kunt natuurlijk, in dat dikke haar.

Als je ziet wat er hier steeds op de grond ligt allemaal is het een wonder dat ze niet alle vier zo kaal zijn als een pasgeboren baby. Dat is het enige nadeel van katten, voor mij dan. En als je dan de volgende keer zo'n naaktkat zou nemen, dan heb je daar weer andere nadelen van. Ik zei dat vorige keer bij de dierenarts toen ik daar was met Moonlight. Ze zei me direct dat die dan weer 'afgeven'. Op mijn verbaasde blik legde ze uit dat die, doordat ze geen haar hebben, het talg op hun lijfje hebben zitten. Dus in plaats van haren krijg je dan een soort van vettige plekken waar ze liggen. Zelfs tot op je kleding als ze op schoot liggen. Oh. Nou dat is ook niet echt prettig. Je moet er in elk geval altijd iets voor over hebben, maar je krijgt er dan ook enorm veel voor terug.

Bijna klaar met schrijven, en dat voel ik nu al. Vanmorgen kwam ik dan ook heel erg langzaam op gang. Ik ga er nu maar mee stoppen, dat lijkt me het beste. Ik ga even heeeeeel lang douchen, lekker heet. Dat maakt misschien mijn spieren wat losser al weet ik ook dat ik gewoon even moet rusten erna. Ik voel me heel moe en dat, in combinatie met die stijfheid, wil zeggen; op de bank nu. Kijk een film, probeer te lezen of slapen maar rust. En daar ga ik vandaag gewoon naar luisteren. Zie je wel, ik leer het nog wel. Een paar maanden geleden had ik daar niet naar geluisterd en dan kreeg ik vanzelf van die ernstige aanvallen van kramp en zenuwpijn. Ik ga vooruit, ook met luisteren naar de baas, mijn lijf dus. Weer een stap vooruit!