4. jun, 2018

Twee jaar en 6 dagen zonder Sunshine

Wat een prachtweer was het, een echte zondag. Zo zou het altijd moeten zijn! Ik heb de twee reistassen eens even uitgepakt en uitgevouwen. Dat was even een succes! Alleen die ene past al een kleine shetlander in! Jeetje zeg, wat een groot ding. Ik dacht, laat ik eens medium doen in plaats van small. Ik ben nu al wel heel blij dat ik geen large heb genomen. Dat is me een joekel zeg. Ze wilden er gelijk in allemaal. Ja zo wel, niet als we naar de dierenarts moeten. De andere is een meer handzamer formaat maar toch, ik hou ze allebei. Je weet maar nooit waar je ze voor nodig hebt. Ook de normale, harde reismand doe ik niet weg. Ik weet namelijk nog niet hoe ik katten onder dwang in een tas met ritssluitingen zal kunnen krijgen. Dat zal me in elk geval in mijn eentje niet lukken.

Dan heb je al minstens twee handen nodig om de kat in bedwang en op zijn plek te houden en met mijn neus krijg ik geen ritssluitingen dicht. Daar zal ik de hulptroepen voor in moeten roepen als het ooit zover zal zijn. Dat gaat me nooit lukken. Zeker niet als ze doen zoals Moonlight, die dan helemaal in paniek is. Een deurtje snel dichtgooien gaat nog wel maar een rits? Nee, dat zie ik niet zo soepel verlopen in elk geval. Of misschien komt het daardoor. Nou ja, ik heb opties genoeg nu. Dat komt helemaal goed. Ik kan ze desnoods met zijn viertjes in die ene doen. Al lijkt me dat voor Aurora dan weer geen pretje, met drie van die kerels.

De buurkindjes komen regelmatig katten kijken. Vanaf de balustrade, hiernaast lijkt het een halve vloer te schelen of zo, kunnen ze soms aaien door het gaas. Daar hebben ze niet altijd zin in. Dit keer stonden de kindjes op de verdieping daarboven. Skylar ging me toch tekeer. Het ene meisje vroeg of dat normaal was. Hij was namelijk net zo aan het smekken en grauwen zoals ze normaal doen als ze vogeltjes of vliegjes zien. Ik heb maar gezegd dat het kwam omdat hij met ze wilde spelen en er niet bij kon. Dat ging erin als zoete koek. Ik kon moeilijk zeggen dat hij ze wilde verslinden toch? Zo leek het wel, als je bekend bent met kattengedrag.

Ik moest er wel om lachen maar ik vond het ook wel apart. Hij ging op een gegeven moment maar gefrustreerd naar binnen, hij had het gehad. Ze kennen Rainbow al bij naam en vroegen hoe hij heet. Skylar zei ik, uiteraard logisch antwoordend. Hoor ik ze even later roepen; Rainbow! Starlight! Oh? Dat is ook apart. Zo wilde ik hem namelijk in eerste instantie noemen maar dat vond ik verwarrend omdat ik al een Moonlight heb. Ik ben zelf al niet zo'n licht en dan valt dat nog meer op natuurlijk. Het blijft lekker Skylar hoor, al denk ik soms nog steeds dat Galaxy ook leuk had geweest. Maar ja, het is Skylar geworden en het zal Skylar blijven.

In de heerlijke temperaturen van gisteren, dacht ik lekker de lampjes, die ik bij de Action had gekocht, op te gaan hangen. Het zijn van die schattige dingen. Soort spiraal dat in een bol loopt en daar zitten lampjes omheen. Op zonne-energie. Ik had er al drie maar dat stond zo schattig, ik wilde er nog een paar. Ik had er vier genomen. En dan heb ik dat weer, één van de dozen was leeg! Ja, ik heb het bonnetje nog maar dat gaan ze toch zeker niet geloven?! Echt hoor, ik moest er om lachen. Een beetje zoals een boer met kiespijn maar ja. Dan maar een lampje minder. Als ik er erg in heb, maak ik er vanavond als het donker is een foto van. Zo schattig! De lampjes om de mandjes doen het allemaal niet meer. Die moet ik er eigenlijk allemaal afhalen maar daar heb ik dan weer de puf niet voor. Dat komt nog wel een keer.

Ik zit in elk geval weer goed in de lichtjes. Al is er natuurlijk 1 plekje over. Pech, lampie weg. Het is dan maar zo. Gelukkig had ik geen zin om op mijn balkon te zitten want ergens beneden in de tuinen was er een soort van groot feest. Wat een pokke herrie zeg, echt niet normaal. Het klonk alsof er een paar honderd man waren. De muziek was nog wel te pruimen maar die werd behoorlijk overstemd door gillende, schreeuwende en pratende mensen. Je zal er vlak naast zitten. Zelfs binnen met muziek behoorlijk hard aan kon ik ze er bovenuit horen. Dat wil wel wat zeggen. Maar goed, als ze maar plezier hadden. Meestal eindigt zoiets dan in een knallende ruzie of zo. Dat zou zonde zijn, dacht ik nog.

Maar rond een uur of half zeven begon het gelazer, ja hoor, ik was er al bang voor. Gillen, schreeuwen en brekende glazen. Rond half tien stonden er een paar hier voor de deur beneden te vechten. Wat is dat toch? Gezellig feestje gehad jongens? Het lijkt zonder dat gelazer niet te kunnen blijkbaar. Al jaren gaat dat zo, vandaag heeft het nog lang geduurd, in verhouding. Maar altijd en eeuwig gaan ze vechten. Als je niet tegen alcohol kan, blijf er dan vanaf. Blij dat ik niet naar zulke feesten moet, ik zou afzeggen. Dat weet ik wel zeker. Mij niet gezien. Ik ben al blij dat ze hiernaast wat minder feesten zijn gaan geven. Dan had ik altijd midden in de nacht dat gelazer op de trap. En dan nog heel vaak van die feesten geven of er naartoe gaan. Ze zullen het op de een of andere manier prettig vinden.

Het hele weekend ben ik ook lastig gevallen door mails van bedrijven. Echt allemaal was het of gratis verzendkosten of zoveel procent korting met een code. Echt bizar veel mails daarover. Zouden ze geld nodig hebben? Je kan ze niet beantwoorden anders had ik dat wel gedaan. Dan had ik gezegd dat ik ook geld nodig heb en als ze veel scoren door de mails, of ze dan ook wat aan mij willen overmaken. Bankrekeningnummer erbij en afwachten. Denk niet dat ze zouden reageren of doneren. Helaas. Je kan het altijd proberen, nietwaar?

Zo meteen weer naar de zaak. Kijken of mijn reset van de inlog die ik zelf heb geblokkeerd weer hersteld zijn. Eerst alleen even naar PZ, even vertellen over de te late brief en een nieuwe afspraak. En of ze die voortaan willen mailen. Wel zo handig, scheelt papier voor de bomen en ik krijg ze altijd aan. Ik begrijp sowieso niet waarom dit nu niet gebeurd is. We leven in 2018. Dan doe je dat soort dingen digitaal toch? Dat deden ze eerst wel of als ze een brief stuurden dan belden ze eventjes.  Misschien eens tijd om dat standaard te gaan doen. Want de post, met of zonder werkende bel, daar kan je niet meer op rekenen. Dat zouden ze ondertussen toch zelf ook moeten weten? Hopelijk houden de cits alles heel vandaag, ook elkaar, dat zie ik wel als ik straks weer thuis ben. Komt vast goed!